Εκτύπωση

Η Παράβαση (β' μέρος)

Συγγραφέας: Χρήστος Γαλατσίδας.... Δημοσίευση στη κατηγορία Ο Χρήστος Γαλατσίδας γράφει

Σας άρεσε το άρθρο?
(0 ψήφοι, μέση τιμή 0 από τα 5 αστέρια)

xronografima

(συνέχεια από το προηγούμενο)

...Την μέρα που είδε την Θάλεια για πρώτη φορά ο Ουρμήρ, είχε πάει γιατί δεν βρήκε αλλού μεροκάματο. Άρχισε πρωϊ-πρωϊ το σκάψιμο στην αυλή μαζί με το πότισμα. Δεν πέρασε πολλή ώρα και η νύφη -την είχε βέβαια ακουστά- εμφανίστηκε στην αυλή να του πηγαίνει έναν δίσκο με λαχταριστά κεφτεδάκια.

.....Την πρόλαβε ο Γεράσιμος φουριόζος, απεριποίητος, αχτένιστος, φορώντας μόνο το σώβρακο. Την αγριοκοίταξε χουφτώνοντας τα μισά κεφτεδάκια και γρυλίζοντας.

- Θάλεια!... Τους κακομαθαίνεις......ανοίγει το έντερο τους και η γουρούνα γίνεται τεμπέλα και επικίνδυνη.

Και με τα κεφτεδάκια στο χέρι έστρεψε και εξαφανίστηκε μέσα, αφήνοντας την Θάλεια κατακόκκινη.

Ο Ουρμήρ το "τεμπέλα" το κατάλαβε, αλλά με το "επικίνδυνη" τί να εννοούσε, άραγε?..... Ναι, ήταν πρώτη φορά που έβλεπε την Θάλεια, την νύφη που τον φρόντιζε και μάλιστα πριν λίγο καιρό τον πήγε στο δικό της σπίτι να κάνει θαλασσινά μπάνια, μήπως βελτιωθεί η υγεία του.

Αυτό περίμενε ο Ουρμήρ, να λείψει ο Γεράσιμος και να μην είναι στο σπίτι κανένας. Εννοείται ότι ήξαιρε όλα τα κατατόπια. Και τα κλεμένα που του στέρησε έπρεπε να τα πάρει πίσω - αυτή είναι σωστή δικαιοσύνη. Αρκεί στο γνωστό μέρος, στο συρτάρι μιας σιφονιέρας να είχαν αφήσει τα λεφτά που πάντα άφηναν για τα πρόχειρα έξοδα - κι ούτε που υπολόγιζαν πόσα είναι.

Το αποφάσισε. Κλειδιά είχε. Μπήκε και πήρε τα χρήματα. Όσα του είχε "φάει" ο Γεράσιμος. Καθόλου παραπάνω. Αυτό δεν το θεωρούσε κλοπή. Επιστροφή δικών του χρημάτων ήτανε. Κι όμως, ....εξ αιτίας αυτού του νεκρού, αισθάνονταν ώρες-ώρες ανήθικος....ελεεινός....

Να μπεί αυτός σε ξένο σπίτι, κρυφά.....

Γενικά, σαν να είχε μια ζυγαριά μέσα του, κάθε τόσο ένιωθε πότε ηθικός και πότε ανήθικος. Τον παρηγορούσε η σκέψη, μάλλον η βεβαιότητα πως και οι άλλοι ανά πεντάωρο το πολύ, άλλαζαν φιδοπουκάμισο, εξέταζαν τους εαυτούς τους και τους εύρισκαν μια καλούς.... μια κακούς.... Σαν τους φάρους τους κοντινούς, που αναβοσβήνουν.

-Πώς σε λένε....? Ρώτησε η Θάλεια αμήχανα, αφήνοντας τον δίσκο στο πλαστικό τραπεζάκι που ήταν στην σκιά, κάτω από ένα πλατάνι.

-Αντρέα.... Αντρέα με λένε.

-Το .....πραγματικό σου?

-Ουρμήρ.

-Λυπάμαι Ουρμήρ....., λυπάμαι.

Έμεινε άναυδος. Να λυπάται αυτή η κυρία για κάτι ασήμαντο που του έτυχε... Αυτό ήταν πρωτάκουστο.

-Δεν πειράζει, είπε. Μαθημένος είμαι.

Για χατήρι της λοιπόν, ήρθε σήμερα και παρευρίσκεται εδώ.

Τώρα οι παρευρισκόμενοι συνταίριαζαν την ανία τους, με θέματα φιλοσοφικά. Κυρίως με θέματα εισαγωγής σε φιλοσοφίες της ύπαρξης.

Ο γιος με δυσφορία...., μόνος.... σαν σε λιτό τοπίο, απόμακρης ερημιάς, περίμενε να τελειώνουν. Να τελειώνουν με το ότι ζωή είναι η ζωή και θάνατος είναι ο θάνατος, κατά το άλφα είναι άλφα.... Και πήρε τον λόγο.......

-Η συνεχής υπαγόρευση της ύπαρξης, της αληθινής ύπαρξης είναι η συνεχής υπαγόρευση του έλλογου ψέματος. Οχι, το άλφα δεν είναι άλφα! κατέληξε.

-Δεν είναι?......Ε! Πώς δεν είναι...., είπε η κυρία Λούσυ. Είναι! Και αποτέλειωσε με αυταρχικό τόνο. Είναι! Μια για πάντα το άλφα θα είναι άλφα....

Ο Ουμήρ πειράχτηκε πολύ.... Αλλοίμονο αν το λιγδιασμένο κρεβάτι, τα σπασμένα παράθυρα, οι ραγισμένοι σοβάδες των δωματίων, αυτά και μόνο αυτά θα του ανήκουν παντοτινά. Οχι.... αν το άλφα είναι άλφα για πάντα, όλα όσα ζούσε.... αν δεν ήταν παροδικά..... πώς θα ταυτίζονταν μαζί τους.... για πάντα...?.....

-Ο κύριος έχει δίκιο, είπε με πάθος ......, πάθος που κανένας δεν κατάλαβε και τον κοίταξαν παράξενα. Γιατί ένα κιλό είναι ένα κιλό, αλλά αν ρωτούσαμε ένα δελφίνι που βγάζει το κεφάλι του απ΄το νερό, όπως είδα στην τηλεόραση, αν το ρωτούσαμε τί θα προτιμούσε. Να τούρθει κατακέφαλα ένα κιλό σίδερο ή ένα κιλό βαμβάκι... Τί θ΄απαντούσε μια που είναι ζώο έξυπνο?

Εκτός από τον γιο και την νύφη, κατήφεια και εκνευρισμός στους υπόλοιπους, διότι πρώτον δεν επέτρεπαν σε έναν κατώτερο και πολύ περισσότερο δίχως τυπικά προσόντα, να έχει το δικαίωμα να εκφράζει με ......αναίδεια απόψεις... και δεύτερο να διαφωνεί μαζί τους. Η κυρία με την βαριά προφορά, ή αλλιώς Ασπασία είπε.

-Αυτός όλο αφηρημένος είναι ..... και πρωτύτερα άφησε την πόρτα τάμπαρα........, από αφηρημάδα.

Ανάλαβε να τον δικαιολογήσει η νύφη, που κι αυτή είχε αντιληφθεί την ιδιοτροπία του.

-...Ε!... Πολλούς η θέα του θανάτου τους κάνει να φαίνονται αφηρημένοι....

-Και πολλούς η θέα της ζωής τους κάνει να φαίνονται αφηρημένοι. Αυτός δεν φαίνεται μόνο... ταξιδεύει..... Είπε στους υπόλοιπους η βαριά προφορά, ή αλλιώς η Ασπασία.

Ακολούθησε σιωπή κι όλοι κάθονταν σαν σε ανυπόφορο αθόρυβο περίγυρο και οι δυο κυρίες αποφάσισαν να αποφορτίσουν την ατμόσφαιρα με κάποια δόση ευθυμίας αναφερόμενες και πάλι περιπαιχτικά στον Ουρμήρ.

-Πάντως καλό παιδί... καλό, έστω και σαν αφηρημένο ουσιαστικό, είπε η κυρία Λούσυ, ενώ.....

-"μένος-αφηρημένος", πρόσθεσε η Ασπασία, ή αλλιώς η βαριά προφορά.

Ο Ουρμήρ αφαιρέθηκε ακόμη περισσότερο.

_ Δεν επιτρέπεται να απαντάω στους επίσημους, το ξέρω..... αλλά και να επιτρέπονταν θα το θεωρούσα μάταιο, γιατί θυμήθηκα κάποιον που μου είπε.." Είναι όλα μάταια..... Ζωή είναι, θα την διαβούμε. Μη σκοτίζεσαι." Έτσι κι εγώ... , δε σκοτίζομαι.

Νέα κατήφεια και νέος εκνευρισμός στις κυρίες για την παραβίαση των δύο λόγων που προαναφέραμε.

-Αυτό είναι... παράλογο! είπε με νόημα η κυρία Λούσυ.

-Και πού τ΄ αγνάντεψες το "καλό παιδί"? ρώτησε η βαριά φωνή, ή αλλιώς η Ασπασία.

Ο γιος παράξενα ικανοποιημένος, έδειξε με βίαιη ματιά στην κυρία Λούσυ ότι η θέση της ήταν δίπλα στον Γεράσιμο, προωθώντας την συζήτηση....

-Στην πραγματικότητα, το παράλογο είναι βασική ιδιότητα της ύλης, ανάφερε με αυτοπεποίθηση, ανακουφίζοντας και τον Ουρμήρ που το ένιωσε κι ας μην το κατανόησε αυτό που εξέφρασε ο γιος του Γεράσιμου.

Κάτι αντιλήφθηκε και η κυρία Λούσυ, έστω αδιόρατα.... Και για την βίαιη ματιά και για την ιδιότητα του παράλογου. Μόνο που δεν ήθελε να πιστέψει ούτε το ένα, ούτε το άλλο.

-Θάνατος και ζωή...., συνέχισε επίσης με αυτοπεποίθηση, είναι η διαλεχτική σχέση δύο λέξεων....

-"Τώρα τα βρήκαμε " σκέφτηκε ο κύριος Γιώργος, καθώς σηκώνονταν ν΄ αποχωρήσει ... μην καταλαβαίνοντας τίποτ΄ απ΄αυτά...

Η Θάλεια ετοιμάστηκε να τον ξεπροβοδίσει.

-Φεύγετε κύριε γιώργο?

-Ναι....

Σηκώθηκε να τον ακολουθήσει και ο γιος.

-Νάστε γεροί και να τον θυμάστε. " Όμως αραιά και που.....", θα πρόσθετε ευδιάθετα, αν δεν υπήρχε μερικές φορές στην ειλικρίνεια μια έντονη απόχρωση αγένειας.

Βγήκαν και οι τρεις τους και η κυρία Λούσυ άρπαξε την ευκαιρία.

-Τί κατάφερες Γεράσιμε σ΄αυτή τη ζωή? Ενα σύνολο από παρατσούκλια. Ναι. Και το τελευταίο " η μαρμάγκα". Δηλαδή.... δηλητηριώδης αράχνη.

-Γεια στο στόμα σου! πρόσθεσε η βαριά προφορά, ή αλλιώς η Ασπασία.

"Επιτέλους το πέτυχε η καλή κυρία που με αποκάλεσε αφηρημένο ουσιαστικό...." Σκέφτηκε ο Ουμήρ. Αισθάνονταν τώρα ότι είχε στο χέρι τον αντίπαλο μια θεαματικής παρτίδας. Άκου "ουσιαστικό!". Ναι , θα ανταπέδιδε.

Η Θάλεια και ο γιος επέστρεψαν από το ξεπροβόδισμα του κυρίου Γιώργου και άκουσαν την κυρία Λούσυ να διαβεβαιώνει.

-Όλος ο κόσμος σε ζήλευε, Γεράσιμε. Τον ζήλευαν και όλοι είχανε να λένε για την προκοπή του.....

-Γεια στο στόμα σου! Άνθρωπος σοβαρός, μετρημένος.... συνέχισε η βαριά προφορά, ή αλλιώς η Ασπασία

Ο γιος ανήσυχος μήπως ακούσει κάτι και για "την ....καλοσύνη του Γεράσιμου", βιάστηκε να διακόψει.

-Έφεραν τα στεφάνια πριν λίγο. Είχα ξεχάσει να τους τονίσω να γράψουν το όνομα του σε κάθε στεφάνι... "Στον λατρευτό μας πατέρα Γεράσιμο". Δεν πρόσεξα..... Τα έγραψαν? Μήπως πρόσεξες εσύ Θάλεια, αν τα έγραψαν?.

-Έπρεπε να τους το τονίσετε, χλεύασε κοιτάζοντας προς τις δυο κυρίες ο Ουμήρ και απολαμβάνοντας τα λόγια του, επιτέλους τα ξέβγαλε. .... - μην έκαναν κανένα λάθος κι έγραψαν το παρατσούκλι του.....

Και η Θάλεια και ο γιος κατάλαβαν και κοίταξαν τις κυρίες με συγκατάβαση. Κανένας δεν θέλησε να δώσει συνέχεια.

-Αύριο θάρθεις , Ανδρέα για να συμμαζέψουμε. Και θ΄ασχοληθείς και με τον κήπο. Πήγαινε τώρα.

- Θαρθώ, κυρία..... είπε ο Ουρμήρ και έφυγε.

...... Κατά την μεταφορά του Γεράσιμου στον τόπο της απόλυτης ισότητας, η Θάλεια σκέφτονταν δύο περιπτώσεις που έτυχαν στην ζωή του Γεράσιμου και έδειχναν ότι δεν ήταν και τόσο μονόχνωτος.

Πριν καιρό, η ίδια βρίσκονταν στο γραφείο της εταιρίας μαζί του κι ήρθε μια νεαρή κοπέλα για να εργαστεί. Ήταν τόσο λιανή που δύσκολα θα την έκανες πάνω από σαράντα κιλά. Στέκονταν όρθια, αδέξια, αμήχανη με ανάλογο τρακ, ενώ πάνω σ΄ένα κάθισμα υπήρχε ένας μικρός φάκελος. Ο Γεράσιμος προσπάθησε να την βοηθήσει με χιουμοριστική πρόθεση και απευθύνθηκε στην Θάλεια.

-Σε παρακαλώ, Θάλεια, παίρνεις εκείνον τον φάκελο από το κάθισμα ... για να καθήσει το περιεχόμενο του φακέλου.....?

Χαμογέλασαν και οι τρεις και η νεαρή ξεθάρεψε. Δούλεψε σαν γραμματέας για αρκετό καιρό. Ε, είχε κάποιες αναλαμπές και ο Γεράσιμος, τέτοιες που ομορφαίνουν κάποτε κάποτε τη ζωή....... Κι ένα άλλο σημείο, όπου έδειξε ο πεθερός της ειρωνική διάθεση -αναπολούσε η Θάλεια, μέχρι να τελειώσει η βαρετή διαδικασία της τελετής του ενταφιασμού- ήταν κάτι που έγινε παλιά. Το θυμούνταν αρκετοί ..... Σε μια ταβέρνα οι άνδρες της παρέας ήρθαν στο κέφι κι άρχισαν τα γνωστά επιδειχτικά.... "Εγώ, άρχισε ο ένας, ... κάθε μέρα..... Ναι, κάθε μέρα....". " Κι εγώ το ίδιο......." πρόσθεσε πρόσχαρα ο δεύτερος.

Ο τρίτος που δεν έμεινε ικανοποιημένος με το "κάθε μέρα", διόρθωσε τους δύο πρώτους, υπερασπιζόμενος την αξιοπρέπεια του. " Εγώ, δύο φορές .... Πού θα βγει αυτό δεν ξέρω, αλλά... Τέλεια αληθινός, δηλαδή... Αλλά, αν δεν κάνω δύο φορές........" .

" Τα ίδια... τα ίδια κι εγώ, είπε ο τελευταίος που τον αντιπροσώπευσαν οι "δύο φορές"... ας είναι . Τουλάχιστον τώρα που μπορούμε, ας του δώσουμε να καταλάβει...."

Κι όλοι έστρεψαν στον Γεράσιμο, μ' ένα εύλογο ερωτηματικό, αφού έμενε σιωπηλός. Εκείνος τους κοίταξε με κατανόηση.

"Εγώ... σας πιστεύω, τους είπε, σας πιστεύω. Αφού να φανταστείτε, .....στην Σουηδία ......"

Έγειραν όλοι προς μέρος του ν΄ακούσουν...... "Στην Σουηδία, η μέρα κρατάει έξι μήνες......".

Και γέλασαν όλοι με την καρδιά τους.

Στο μεταξύ ο Ουρμήρ έφτασε στο σπίτι με το σκευρωμένο ταβάνι και τα στραβά παράθυρα. Μισοξάπλωσε στο κρεβάτι κι κοιτούσε το απωθητικό περιβάλλον όπου τον πέταξε η ζωή. Τουλάχιστον να μην είχε να σκέφτεται αυτήν την άθλια περιπέτεια με το συρτάρι της σιφονιέρας..... περιπέτεια πιο απωθητική ακόμη και απ΄αυτό το περιβάλλον του........

Κι αυτός που τον υποχρέωσε να διαπράξει το αδιανόητο, κείτονταν νεκρός.

-Πεθαμένος, Γεράσιμε.... Προς γνώση και συμμόρφωση, που λέτε κι εσείς...., μονολόγησε.

Κι όπως ήτανε φυσικό, πολλές φορές αναφέρονταν σε γεγονότα που ούτε προς γνώση προσφέρονταν, ούτε προς συμμόρφωση. Κι άλλες φορές το πετύχαινε. Πέτυχε ή όχι...., η ντροπή τον ακολουθούσε και η επίκριση του υπέβαλε ένα ταπεινό φέρσιμο, που με αυτό θα συναντούσε αύριο την κυρία Θάλεια.


Απρίλιος-2013
galatsidas

 

Share

2009©Kavalacity.net