Εκτύπωση

υπό μανδραγόρα καθεύδειν

Συγγραφέας: Χρήστος Γαλατσίδας.... Δημοσίευση στη κατηγορία Ο Χρήστος Γαλατσίδας γράφει

Σας άρεσε το άρθρο?
(0 ψήφοι, μέση τιμή 0 από τα 5 αστέρια)

xronografima

 Οι νικητές εισήλθαν στην Θεσσαλονίκη θριαμβευτικά. Τί μεγαλοπρέπεια, τί λαμπρότητα, τί σαρωτική επέλαση!

Ο νικητής στην επινίκεια πομπή έγινε αποδεκτός με εκδηλώσεις λατρείας από τέσσερις ή τεσσεράμισι χιλιάδες ένοπλους άντρες της εμπροσθοφυλακής κι αυτό στοίχισε κάτι από τις συντάξεις, κάτι από τους μισθούς, κάτι από την παιδεία, την υγεία, τον πολιτισμό, προσθέτοντας πολλά στο υπόγειο υπουργείο βαρβαρότητας και ανοησίας - το δυνατότερο υπουργείο που διαθέτουν οι αλλοπρόσαλλες τυχοδιωκτικές κυβερνήσεις που θέλουν τους πολίτες αγνώμονες, δηλαδή υποτελείς τους.

Στον χώρο της εκδήλωσης, πήρε τον λόγο ο ιεροφάντης και ετοιμάζονταν να εκφωνήσει έναν πανηγυρικό ισάξιο του Ισοκράτη, όπου θα καλούσε τους μεν... να ενωθούν με τους υπόλοιπους, για να καταστρέψουν ευκολώτερα τα απομεινάρια της Ελλάδας. Αλλά μετά από λογοσπασμό που έπαθε, επανέλαβε την ομιλία κάποιου ήρωα του νομπελίστα συγγραφέα Πίντερ, που παθαίνει την ίδια διαταραχή και λέει αποχαμένα:

--Αγκ-γκ-κ- γκα- κγ......

......Κι έφυγε ο ιεροφάντης..... όχι με χερσαίες δυνάμεις, ούτε με θαλάσσιες...

Την επομένη, ανέλαβε ο βαρυσήμαντος εγκαστρίμυθος ψευδο-φωνασκών ποντίφηκας να εξηγήσει τί θα έλεγε ο ιεροφάντης, αν δεν πάθαινε αυτήν την αναστολή του λόγου του... Πάντως, δεν κατόρθωσε να μας εξηγήσει τί είναι πιο προσβλητικό για έναν κατηγορούμενο: Να αθωωθεί λόγω βλακείας, ή να αθωωθεί λόγω αμφιβολιών για το αν είναι ή δε είναι βλάκας.

Αυτήν την διευκρίνηση περίμεναν πολλοί. Ήταν εκείνοι που κάνανε ....Αρμένικη επίσκεψη σε χώρους αντίθετης κατεύθυνσης από τον χώρο που επισκέφτηκαν ο ιεροφάντης και ο ποντίφηκας.

Και οι δύο αυτοί, αθώοι όχι νομότυπα, αλλά.... οι καλύτεροι σαν πρωθυπουργοί, σύμφωνα με τους σταυλισμένους και τους .....σταυλάρχες τους, βετεράνους της α ν τ ι π ν ε υ μ α τ ι κ ή ς α λ λ ο π λ α σ ί α ς, με ουσία την στείρα πνευματική νηνεμία... την αντιδιαλεχτική άπνοια... και τον βίαιο ετσιθελισμό της εξουσίας. Όμως αυτοί, σαν εξουσία, οι σταυλάρχες, γραφιάδες και μη, αποδείχνουν άθελα - με το να αποκλείουν την παρουσία του λαού, του ελεύθερου λαού- ότι δεν είναι ο λαός που φοβάται την ελευθερία, αλλά είναι η εξουσία που φοβάται την ελευθερία του λαού.

Γι αυτό, τον καθέναν μας, τον θέλουν ομοίωμα ανθρώπου φυσικού μεγέθους, ακίνητη κούκλα στην βιτρίνα τους, δηλαδή στην γυάλινη προθήκη των καταστημάτων τους. Με το παράγγελμα " Όλοι ακίνητοι! Όλοι ανελεύθεροι!"....., φύτεψαν στο μυαλό και στα χείλη των Ελλήνων, οι τρομακτικοί πομποί τους, εκείνο το αχαρακτήριστο..... "Η πολλή ελευθερία βλάπτει". Ναι, αλλά αυτοί ξέρουν καλά.... ποιούς βλάπτει!

Κάποτε στα κεντρικά καταστήματα σχετικά με ρουχισμό, στην Αθήνα, προσλάμβαναν άτομα που είχαν την ικανότητα να μένουν ακίνητα και να μην σκέφτονται. Τα έντυναν ανάλογα κι αυτή ήταν η δουλειά τους: Να είναι ακίνητοι. Ούτε τα ματοτσίνορα ανοιγόκλειναν, ούτε γελούσαν με τις γκριμάτσες των "θεατών", που προσπαθούσαν να αποσπάσουν την προσοχή τους. Αν παρακολουθούσε κάποιος όλους εκείνους που ζύγωναν για να δουν το "αξιοπερίεργο" και να κάνουν διάφορους μορφασμούς μήπως και γελάσει ο πρωταγωνιστής, μπερδευόταν με το ποιός είναι πιο "αξιοπερίεργος".

Πολύπλοκο και αδιευκρίνηστο το Ελληνικό "Μ η γνώθι σαυτόν" .....

Έτυχε να παρακολουθήσω τέτοια διαδικασία στην Αθήνα και έμεινα κατάπληκτος από την μελέτη των αξιότιμων περαστικών της βιτρίνας. Ο πρώτος περαστικός που είδα, ήταν με την γλώσσα έξω και τις παλάμες να στριφογυρίζουν με καρφωμένους τους αντίχειρες στα αυτιά, ο άλλος με τις παλάμες στην μύτη με τα ίδια στριφογυρίσματα..

Μια μέρα ήρθε αθόρυβα δίπλα μου, ο φίλος μου ο Γιάννης.

--Ωπ! Μου λέει. Εδώ είμαστε;

--Όπως βλέπεις...... Αλλά τί ζητάς καταδώ;

--Είχα μια συνάντηση. Ξέρεις...., ευχάριστη. Μόλις τελείωσα.

Παρατήρησε πολύ προσεχτικά τον κούκλο, που δεν ήταν πια άνθρωπος, αλλά ανθρώπινο ομοίωμα - όπως κατάντησε η εξουσία και πολλούς-πολλούς Έλληνες σήμερα.... - και είπε συνεπαρμένος...

--Δε μου λες; Τον θυμάσαι;

--Η συνάντηση μήπως ήταν επιβλαβής;

--Άκου! Είναι εκείνος που πήραμε από τους Κήπους!

-- Την Δαδιά. Από την Δαδιά πήραμε έναν...

--Κοντά είναι... Μ΄ έναν άδειο δίσκο που πουλάνε τυρόπιτες ήταν. Εσύ οδηγούσες και ούτε τον πρόσεξες. Τον κεράσαμε στους Νέους Πόρους, όπου φάγαμε.

--Στον Πλαταμώνα.

--Κοντά είναι. Εσύ ήσουνα σκεφτικός. Τον αφήσαμε στην Κατερίνη.

--Στην Λάρισα.

--Ε, που να πάρει....! Αλλά, κοντά είναι....! Και μας είπε, ότι θα συνεχίσει το επάγγελμα που είχε. Αργότερα θα πήγαινε στην Λαμία και από κει στην Θήβα.

--Στην Γλύφα και από κει, στην Εύβοια. Δεν είναι και τόσο κοντά, έ;

--Άντε παράτα με... Αυτά τα θυμάσαι.... Τον ίδιο, ούτε που τον είδες.

--Πρόσεξε τον κόσμο, τώρα Γιάννη..., τον προειδοποίησα.

Και κάποιος που σταμάτησε να δει, ήθελε μάλλον ανθρώπινη επικοινωνία: --Τί κάνεις εδώ χάμω, μωρέ αγκυροβολημένε; Αερικό το παίζεις;

Κανένα σήμα δεν του ήρθε από την κούκλα κι αυτός είπε το ακαταλαβίστικο: --Προτιμάς τα στρώματα; ... Της Μαριώς τ΄αρώματα....! Κι έφυγε.

...... --Γκαλτζόσ! Το άκουσα στο χωριό που πήγα......

Η μία από τις δύο χαμογελαστές κυρίες που στάθηκαν μπροστά μας, είχε άποψη: --Περιμένει να τον πάρουνε γκαλτζόσ.

--Τί θα πει αυτό; Ρώτησε η άλλη.

--Να..., που παίρνουν τα παιδιά στην πλάτη, οι μεγάλοι -στο χωριό το έμαθα...- και τα κουβαλάνε... Περιμένει κι αυτός να τον πάρουνε στην πλάτη.

--Εγώ λέω, ότι περιμένει να περάσει η ώρα, να πληρωθεί......

Ο μεσήλικας που περνούσε είδε το αξιοθέατο και κοντοστάθηκε θαυμάζοντας....

--Ε τί κάνει ο κόσμος για να ζήσει...! Και τί σκαρφίζονται, οι άθλιοι για να τραβάνε πελάτες....! Και συνέχισε φεύγοντας.... Μανούλες, οι αθεόφοβοι σ΄αυτά..... Μανούλες!...

Ο κούκλος άλλαξε στάση. Άπλωσε το άλλο χέρι και ταυτόχρονα κατέβασε το κουρασμένο για να ξεμουδιάσει.

--Πάμε; Μου λέει ο Γιάννης. Αδιαθέτησα. Αν βλέπεις αυτούς εδώ, είναι σαν να βλέπεις τον μισό πληθυσμό της Ελλάδας.

--Πραγματικά η συνάντηση σε πείραξε.

--Φεύγω.

--Στο καλό. θα παραμείνω να μελετήσω υποκριτική τέχνη..... Αν και ενστιγματική.

Ένας βιαστικός έριξε μια ματιά και σχολίασε:-- Άλλο τούτο! Από πού εθεάθη να έρχεται το πρόσωπο;

Από την Δαδιά..., σκέφτηκα, καθώς έφευγε αυτός και έρχονταν δυο μεσόκοποι πιασμένοι αλαμπρατσέτα, όμοιοι οι Διόσκουροι, Κάστωρ και Πολυδεύκης. Χλωμοί, αδύνατοι, όπως μετά την εποχή όπου αναφέρεται ο μύθος: " Δεν ήταν πια ζωντανοί...., αλλά δεν ήταν πια ούτε πεθαμένοι". Και όπως λέει ο Όμηρος: "Ζωντανοί την μια μέρα, την άλλη πεθαμένοι.....".

--Στάσου! Για κοίταξε, είπε ο ένας.

--Τον είδα, είπε ο άλλος. Ανταποκρίνεται άραγε; Και ρώτησε φωναχτά: --Θέλεις κάτι, φίλε;

Ο κούκλος παρέμεινε ακίνητος. Και πάλι σκέφτηκα: Εγώ θέλω κάτι... Να μάθω δηλαδή, γιατί δεν ενδιαφέρονται να μάθουνε σε ποιάν απ΄τις δυο μέρες βρίσκονται οι ίδιοι, σήμερα και ενδιαφέρονται για τον ...κούκλο!!

--Δεν θέλεις τίποτα; ξαναρώτησε ο ένας. Τόσα και τόσα έχει αυτός οκόσμος.... Για κοίταξε τον καλά. Γυναίκες για την ηλικία σου. Γλυκόπιοτα κρασιά...

--Δεν γίνεται τίποτα. Να φύγουμε. Είπε ο άλλος.

Έφυγαν οι Διόσκουροι και ήρθε άλλος περίεργος, ένας ηλικιωμένος χαμογελαστός.

--Βρε, βρε, πού φτάσαμε.....!! Ακίνητοι στις βιτρίνες! Σαν ξεθαμένα αγάλματα σε μουσείο. Δεν βγαίνεις στον δρόμο, ο καψερός, να κόβεις και εισιτήρια. Του κόσμου τα λεφτά θα βγάζεις... Άδικα ο κόπος σου. Τέτοια ικανότητα! Νάξερες πόσο αξίζεις.... Κι έκανε να φύγει, μουρμουρίζοντας: Νάξαιρε τί ικανότητα είναι αυτή..... Χρυσορυχείο!

Έστρεψε σε μένα: --Κι εσύ αξίζεις πολλά. Όλοι μας αξίζουμε. Τί κάθεσαι και χάνεις τις ώρες σου.... Μς υποτιμούν. Όλοι αξίζουμε. Αλλα, μας έχουνε ναρκωμένους. Και μονολόγησε, φεύγοντας: Τί λέγανε οι αρχαίοι;....... " Υ π ό μ α ν δ ρ α γ ό ρ α κ α θ ε ύ δ ε ι ν......".

13-09-2014
galatsidas

 

Share

2009©Kavalacity.net