Εκτύπωση

Του πελαργού το θαύμα

Συγγραφέας: Χρήστος Γαλατσίδας.... Δημοσίευση στη κατηγορία Ο Χρήστος Γαλατσίδας γράφει

Σας άρεσε το άρθρο?
(0 ψήφοι, μέση τιμή 0 από τα 5 αστέρια)

xronografima

--Εδώ στην Κωνσταντινούπολη, είπε ο άλλος... ότι η Ελλάδα είναι χώρα μικρή, ή αλλού; Στην Άγκυρα, ας πούμε;

Ο συνταξιδιώτης και συνομιλητής μου ήταν λίγο φλύαρος. Προηγουμένως θυμήθηκε κάποιον ηλικιωμένο που καθόταν στο αστικό στην αθήνα, δίπλα-δίπλα, όπως τώρα εμείς..., εξήντα χρόνια πριν... και ο ηλικιωμένος τον ρώτησε:

--Έχω μια μαύρη χοντρή μύγα εδώ στο μάγουλο;

Τον κοίταξε προσεχτικά, λέει, κατάλαβε ότι ο άνθρωπος είχε κάποια έμμονη ιδέα και του απάντησε:

--Όχι δεν έχετε.

--Έχω, είπε ο φουκαράς, μονολογώντας: Έχω μια μαύρη χοντρή μύγα εδώ, στο μάγουλο.

Τί να του έλεγα του συνομιλητή μου; Όπως ανεβήκαμε βιαστικά μετά από φαγητό στο τουριστικό λεωφορείο, δεν διάλεξα εγώ με ποιόν θα καθίσω παρέα. Γύρισα και είδα κάποιον της δικιάς μου συντροφιάς και ελαφροαναστέναξα. Κατάλαβε και έδειξε ότι κατανοεί την θέση μου.

--Εδώ το είπε; Επέμεινε ο συνταξιδιώτης μου.

--Δεν ξέρω.... Δεν ασχολούμαι με τις δυο πολυφορεμένες σαγιονάρες της κυρίας Μέρκελ.

--Σαγιονάρες;

--Ναι. Την σαγιονάρα-"Βενιζέλος" και την σαγιονάρα "Σαμαράς".

--Αα! Κατάλαβα....

Θα κατάλαβε, σκέφτηκα, ότι οι πολλές κουβέντες μου είναι βάρος και ότι διάβαζα κάτι, ακριβώς για να μην ασχολούμαι με πεταμένες λέξεις..... Λέξεις, σαν πελεκούδια που πετιούνται από τσεκούρι που κόβει ξύλο. Αλλά κατάλαβα λάθος. Ο άνθρωπος μου θυμήθηκε κάποιον άλλο φουκαρά, που έβγαζε λόγο στο υπόγειο της Ομόνοιας και έλεγε φωναχτά....... τί θα έκανε άν ήταν πρωθυπουργός. Αρκετοί περίεργοι μαζεύονταν και άκουγαν και για να γελάνε, του κάνανε διάφορες ερωτήσεις. Τον παρακολούθησα κι εγώ μια-δυο φορές. Οι απαντήσεις που έδινε κείνα τα χρόνια, πού να ξέραμε ότι ήταν πιο πνευματώδεις και πιο τίμιες από τις απαντήσεις των σημερινών που εμφορούνται από ατέρμονο μίσος για τον Έλληνα μεροκαματιάρη. Ο άνθρωπος της Ομόνοιας συμπονούσε τον Έλληνα....

....Πάντως, ήθελα δεν ήθελα, ξέφυγα τελείως από αυτό που διάβαζα. Γύρισα πάλι προς την παρέα μου και έκανα το χαρακτηριστικό μακρόσυρτο άφωνο ουουουφ......

--Κοιτάξτε! Φώναξε ο συνομιλητής μου, ενώ το λεωφορείο σταματούσε πίσω από άλλα αμάξια για το κόκκινο φανάρι.

Το ενδιαφέρον του τώρα, το είχε προσελκύσει κάτι στον δρόμο.... Άφησε τους ανύπαρκτους και συγκεντρώθηκε στους ....υπαρκτούς.

Κοίταξα. Ένας μικρός ούτε δέκα πέντε χρονών, ήταν πεσμένος στο γρασίδι και η γιαγιά του τον βοηθούσε να σηκωθεί. Το ένα πόδι του παιδιού στο κοντοπαντέλονο που φαίνονταν μέχρι το γόνατο, ήταν κομένο από το γόνατο και κάτω. Αφού σηκώθηκε, στάθηκε ακουμπισμένος στην γιαγιά με απίστευτη αυτοσυγκέντρωση για παιδί, περιμένοντας με ανοιχτό το ένα χέρι για βοήθεια από τους περαστικούς. Η γιαγιά κάτι ψέλλιζε... μάλλον τα γνωστά......: "Να σας έχει ο Αλλάχ γερούς.... Βοηθείστε το παιδί... Μ΄ένα ποδαράκι είναι.....".

Όλοι λυπήθηκαν το παιδί και κάποιος είπε: --Κρίμα που δεν είμαστε κάτω, να δώσουμε κάτι να το βοηθήσουμε... Χαλάλι σε τέτοιες περιπτώσεις. Συμφωνήσαμε. Κάποιος όμως από τους σταματημένους αυτοκινητιστές δεν είχε την ίδια άποψη... Άνοιξε την πόρτα του αυτοκινήτου του και κατευθύνθηκε προς την γιαγιά. Αυτός λοιπόν, ένας χοντρός και νευρικός, προκλητικά αγανακτισμένος Τούρκος ...... άρπαξε την γιαγιά απ΄τα μαλλιά και την ταρακούνησε. Εκείνη ανταπάντησε με χειρονομίες. Το παιδί στο μεταξύ, ξεκούμπωσε το παντελόνι του σαν για να ουρήσει, το κατέβασε και..... το πόδι πετάχτηκε ολόκληρο και χαριτωμένο...., σαν από θαύμα! Του πελαργού το δίπλωμα ποδιού.... ...... Κι άντε πιάστε το, το παιδί...! Στον δρόμο που ήταν ερημικός και ευθύς, πίσω του δεν θα το προλάβαινε ούτε ο .....Κεντέρης! Ο Τούρκος ....θαυματοποιός αψιμάχησε για λίγο ακόμη με την σκληροτράχηλη γιαγιά και την ώρα που άναψε το πράσινο, ήταν ήδη στο τιμόνι του και ξεκινούσε.....

Να τώρα που χρειάστηκε ο φλύαρος συνομιλητής μου, να μου εξηγήσει...

--Την ώρα που φωνάξατε "κοιτάξτε!", τί έγινε; Τον ρώτησα.

Χαμογέλασε..... Αισθάνθηκε κι αυτός χρήσιμος σε κάτι....

--Ε! Το παιδί ξάπλωσε στο χορτάρι και δίπλωσε το πόδι του μέσα στο μπατζάκι, έτσι που να δείχνει κομμένο από το γόνατο... Μπατζάκι, δηλαδή ποδωνάρι...., για να αποφύγουμε τα Τούρκικα.

Μου άρεσε η αναφορά στο ποδωνάρι παντελονιού και υποσχέθηκα στον εαυτό μου να ανταποδώσω την λέξη... Με ποιάν όμως;

Η σύζυγος του συνομιλητή μου παρακολουθούσε μάλλον με μια ανησυχία διαταραγμένη. Κι αυτό μ΄έβαλε σε σκέψεις .... Το να αναφέρεται κάποιος στο πόσο παράξενοι ή έκρυθμοι είναι οι άλλοι, είναι σαν να ζητάει προκαταβολικά επιείκεια για τις παραξενιές που θα πει, ή θα κάνει ο ίδιος και πραγματικά, σε μιαν απρόβλεπτη στιγμή, ο συνομιλητής μου πήρε ύφος μυστικοπάθειας και κοίταξε την σύζυγο του, αν τον παρακολουθεί. Εκείνη μιλούσε με την πλαϊνή της και ο καλός μου συνομιλητής ψέλλισε: ---"Εγώ......"

Τον κοίταξα με περιέργεια.

" .... τον γύρο του θανάτου, εγώ...."

Η σύζυγος του το αντιλήφθηκε και του φώναξε:--Λαυρέντη....

--Πολλά χρόνια......, πρόλαβε να προσθέσει τόσο σιγανά, που μιλούσε μόνο με την αναπνοή.

Η φωνή της συζύγου τώρα έστρεφε προς την στριγκιά..:. --Ε, τον ζάλισες τον κύριο... Έλα. Του φορτώθηκες και τον ζαλίζεις ...! Έλα και η κυρία από δω είναι πρόθυμη να έρθει στην θέση σου. Θα σας ενοχλούσε κύριε, αυτό;

--Καθόλου,... αλλά ο σύζυγος σας μου λέει διάφορα ενδιαφέροντα... Δεν μου είναι φορτικός.

--Άκουσες; Ρώτησε ο Λαυρέντης την σύζυγο του.

Εκείνη έγινε περισσότερο ανήσυχη..... σαν να διέφευγε από την προστασία της όχι μόνο ένας παθολογικά ασθενής άνθρωπος, αλλά τα μυστικά της ζωής της....., τα καθόλου ευχάριστα...

.... Και ο συνομιλητής μου συνέχισε εμπιστευτικά..:. --Λες και είναι υποχρεωμένη να καλύπτει με την μπέρτα της, κάποιον που δεν στέκει καλά... Και όμως,... εγώ τον γύρο του θανάτου.......

--Μπέρτα, είπα, αρκετά ευχαριστημένος. Μπέρτα, δηλαδή επινώτιον....

--Να σας πω.... Αυτό δεν το ήξερα.

--Λοιπόν θα έρθεις; Ακούστηκε πάλι η σύζυγος του.

--Ε, τώρα πια, φτάνουμε... Δε αξίζει τον κόπο...

--Τότε ...σταμάτα και λίγο... Μόνο εσύ ακούγεσαι...

--Δεν θέλει να το λέω.... Ψέλλισε. Και όμως, εγώ ......τον γύρο του θανάτου... Ε! Δόξες.... Χειροκροτήματα... Σφυρίγματα.... Επιδοκιμασίες...... Όχι μεγάλο μεροκάματο, αλλά είμαστε ένα......... Το πάθος! Εγώ! ... Και ο γύρος του θανάτου......

 

27-07-2014
galatsidas

 

Share

2009©Kavalacity.net