Εκτύπωση

Υπαρξιακές φιλοξενίες

Συγγραφέας: Χρήστος Γαλατσίδας.... Δημοσίευση στη κατηγορία Ο Χρήστος Γαλατσίδας γράφει

Σας άρεσε το άρθρο?
(0 ψήφοι, μέση τιμή 0 από τα 5 αστέρια)

xronografima

Με  τους  οικονομικούς  παγετώνες  των ημερών μας,   έχουμε  το φαινόμενο  δημιουργίας  ανεξάρτητων υλικών σωματιδίων  που μεταμορφώνονται  σε σχηματισμούς  φιλοξενούμενων  εκλογικών συνδυασμών.  Ανάμεσα  κυκλοφορούν και  σχηματισμοί   που  δηλώνουν  κάθετα  ότι ανήκουν  στην  συγκυβέρνηση..... τόσο κάθετα, που  δείχνουν  ότι  η χρόνια  εξουσία   τους  έχει κάνει  τόσο επιθετικούς  και αυταρχικούς  που αποκλείουν  από  την γεωγραφική  τους  περιοχή,  όλους  τους  ανθρώπους  ή δημότες  με αντίθετη  ή  διαφορετική κατεύθυνση  σκέψης.

 Γενικά,    ανεξάρτητος  είναι  κάποιος  άνθρωπος  που  δεν  ντρέπεται  μεν  να  κοινοποιεί  τον ιδεολογικό  του χώρο  απ΄ όπου προέρχεται,  αλλά   η ανοιχτή του σκέψη,  ή  ανιδιοτέλεια, η  φιλοσοφική   του  διάθεση  επιτάσσουν  να  συμπεριλαμβάνονται στο πνευματικό   του πεδίο,    όλοι  οι άλλοι,  είτε  συμφωνούν  είτε διαφωνούν  μαζί του.    Όσο  για  τα "ανεξάρτητα  ουράνια  στρώματα"  με  αδιαφανείς  ραφές,   είναι    α π λ ά   μ ο λ υ β δ ω μ έ ν α  π έ π λ α.    

Ο  όρος  μου  "κατέβηκε"   κάποτε  στην  Φιλιππούπολη της Βουλγαρίας, όπου βρέθηκα  για δυο-τρεις  μέρες με  δυο  φίλους.     Αν  και  αρχές  της  άνοιξης,  το χιόνι  έπεφτε  με  νιφάδες  σαν ολόλευκες  μαργαρίτες  και  αναζωογονούσε  ευχάριστα  την διάθεση,  καθώς  και  την πνευματική έξαρση  ή ανέλιξη.  Την  πρώτη λέξη  που φρόντισα  να μάθω  στην Βουλγαρική,   ήταν  η λέξη  "χιόνι".   .....-Σνιακ,  μου  είπανε, με  το  "σ"   παχύ.  Κάτι  σαν "σχνιάκ".   Θεόρατα  δέντρα  και ...ατελείωτο  ....σνιακ ...Φαίνονταν οι διαστάσεις   από   τον  6ο όροφο  του ξενοδοχείου,  σαν απεριόριστες  επιφάνειες.

Την  επόμενη  -  για δουλειά, σχεδον   μεσημέρι......για  εκδρομή, σχεδόν   πρωϊ....-   ανέβηκα  ακόμη πιο πάνω,  για καφέ  στο  εστιατόριο.   Ήμουνα  μόνος   στην αίθουσα.      Παρήγγειλα  τον καφέ  και πλήρωσα.  Ένα  πιάνο  απέναντι,  μετρίαζε  την  μοναξιά.    Οι  άλλοι δυο  ίσως  αργούσαν.  Κι  αντί  για  κείνους,  δυο  σχετικά  νεαροί  μπήκαν  και  κάθησαν  σ΄ένα  τραπέζι  αντικρυστά.  Παρήγγειλαν  καφέ  κι ο ένας  σβέλτος   σαν  με δεμένα τα  χέρια  πισθάγκωνα, έβγαλε   από τις  πίσω  τσέπες  δύο ζάρια.  Το  ένα το άφησε  δίπλα  του,  το άλλο το πέταξε  στο  τραπέζι επιτήδεια...   Ο αντικρυνός  του  θαύμασε.

 "Μάλλον καλή ζαριά",  σκέφτηκα.... σαν  θεατής.   Αν  και  το σωστό  θα ήταν  να πω "σαν  αθέατος  θεατής".  Όμως  μετατράπηκα  σε  μαθητή,   γιατί   παρακάτω  είχε  πολύ ενδιαφέρον,  ...το μάθημα.    .... Ξανάριξε  το ζάρι  κι ο  άλλος  ξαναθαύμασε.   Τα  ίδια  και   την  τρίτη  φορά...  πάλι  και πάλι...., ώσπου τόβαλε  στην παλάμη  και με χειρονομίες  νοηματικές,  άρχισε  να   "μας" διδάσκει  δωρεάν  (εμένα,  εν  αγνοία  του).   Έπρεπε,  λέει,  να προσέξουμε  τον σωστό  τρόπο  που  το έπιανε  με τρία δάχτυλα, απορρίπτοντας  την κίνηση  της  χούφτας,  τα πέντε  δάχτυλα   και  τα δύο  δάχτυλα..  Έπρεπε,  λέει, ακόμη  να  προσέξουμε  τον καρπό  του χεριού,  το  τίναγμα  προς  τα άνω.... όχι  προς  τα κάτω, ούτε  οριζόντια, ούτε  λοξά, με φάλτσο.  Μου φάνηκε  ότι   με  πήρε  είδηση  που αφοσιώθηκα  στο ....μάθημα  και του άρεσε.   Έγινε  πιο  διαχυτικός.  Αισθάνθηκε   πιο  ελκυστικός.  Πιο  μαγνήτης.   Άφησε  αυτό  το ζάρι  κι   έφερε  στο προσκήνιο,  το άλλο.  Ήταν κομένο  στη γωνιά.  Μια  ελάχιστη  μπίλια   του  εφαρμοσμένου μολυβιού  στο εσωτερικό, στην πλευρά με τις  εξάρες.....   Γι  αυτό  ήθελε  ειδικό χειρισμό....  Και   η επίδειξη  εξελίσσονταν.  Μας  έδειξε  παραστατικά, σαν  σε κοντινό  πλάνο,  πώς  ρίχνει  το μολύβι  αυτό προς  εμένα,   πώς  τοποθετεί  το τμήμα  που έλειπε, πώς  κλείνει  το σημάδι..   Και  προς  τον άλλον... πήρε  το έτοιμο  ζάρι και του είπε  πόσο  το  πουλάει....   Εγώ  του φάνηκα  ότι  δεν  είχα  κανένα λόγο  να αγοράσω  παρόμοιο    "τυχερό",  για να ξεγελάω  κορόϊδα.   Πού   το κατάλαβε;!   Όμως  ο  "συμμαθητής"  μου χούφτωσε  το μολυβδωμένο  ζάρι. Το έβαλε  στην τσέπη   κι από  την άλλη  τσέπη  ξεχούφτωσε  ένα  μάτσο  λέβα, που βάλθηκε  να τα  μετράει  και  να  τα σπρώχνει  προς  τον "δάσκαλο μας"  και κατασκευαστή, αντί  να  του  τα αφήσει  όλα  και να  φύγει........ Μετρούσε  ακόμη, όταν η παρέα  μου εμφανίστηκε  στην πόρτα.  Ήρθαν και κάθησαν  μαζί  με  ένα  πλάσμα  καταβαμμένο, που κοίταζε  τον έναν  πιο  ποθητά  από τον  άλλον.....  Κι  εγώ  για να δείξω  ότι  δεν  είμαι  και  τόσο  της συντεχνίας, ρώτησα  σκυθρωπά:

--Πού  το βρήκατε  αυτό το κακόμοιρο;

Το  πλάσμα  έστρεψε  προς  τον  έναν: -Γιατί  με  λέει κακόμωρο;

--Ξέρει Ελληνικά,  μου είπε  ο φίλος.
--Όπως  τόσοι  και τόσοι  στην Βουλγαρία...
--Μιλάει   πολύ  καλύτερα...
--Και  όμως,  είσαι  κακόμοιρο.

Με  κοίταξε  σιωπηλά,  συναινετικά.

--Τί  τα  ψάχνεις;  είπε  χαμογελώντας  ο ένας  φίλος.

Και  ο άλλος  συμπλήρωσε:  --Άσε  να πιούμε  τον καφέ  με την ησυχία  μας.  Στην  Βουλγαρία  είμαστε...

--Ναι,  απάντησα. Αυτό   το είδα  κι εγώ,  πριν  χάσω  και  την τελευταία  πνευματική σπίθα  εδώ  μέσα.

Στο  μεταξύ  ο "συμμαθητής"  μου   είχε  σταματήσει  να πετάει  τα λέβα  στο τραπέζι  και  έπιασαν  συζήτηση  με  τον  "δάσκαλο".

--Εδώ  μέσα,   ξανάρχισα,  ... καλά  που είναι  το πιάνο  απέναντι  και  μου θυμίζει  μια  φημισμένη  Βουλγάρα  πιανίστρια.
--Δικέ  μου,  συνέχισε  ο άλλος  φίλος. Όλα  καλά.   Αλλά  δεν  σε  πείραξε  σε τίποτε  η Ρίτα.

Το  όνομα  φυσικά,  κατέβηκε  πριν  λίγο...   Όχι  από  κολυμβήθρα.....

--Όχι  βρε  αδερφέ.  Τον  εαυτό   της  πειράζει  κι  είναι κρίμα.
--Εμείς  θα  πάμε  σε   Ελληνική ταβέρνα. Έρχεσαι;
-Όχι,  είπα.  Πάω  στο δωμάτιο  και για έξοδο, θα δούμε  το βράδυ. Έχω  ένα  βιβλιαράκι  Ελληνοβουλγαρικών διαλόγων. Πάω  να δω  ποιά  λέξη  χρησιμοποιούν  για  τα  "ψ ώ ν ι  α".

Ακούστε  με,  εσείς  αναγνώστες:  Ρίχνω  στο κατάστρωμα, μια  γερή ψαριά, από  γλώσσες  που χοροπηδάνε, μπαρμπούνια, χάνοι, φανάρια, γαρίδες,  ελιές  με  σημμίτηδες  και  με  μπόμπολους,  ποτάμια  της ανατροπής,  εωθινών  ωρών....... Στην   ίδια  φαρσοκομωδία  δεκαετιών,  Έλληνες  και δεν  τους  βαρεθήκατε.  Όλους  τους  εξουσι-ούχους...  Από  πάνω  μέχρι κάτω...μέχρι  τον  τελευταίο.....

Έφυγα.  Στο δωμάτιο άλλαξε  η διάθεση  μου,  έγινε  ευχάριστη  με  την γεμάτη  χιόνι  θέα....  Μέχρι που χτύπησε  το τηλέφωνο.
--Ναι.
--Είμαστε  κάτω....  κι  αυτή  επιμένει  να έρθει  απάνω....  Να  έρθει;

Σκέφτηκα  δευτερόλεπτα  για  να   βρω  τον λόγο που θέλει να  έρθει....  Ας  μάθω.

--Να  έρθει.

Όταν  ακούστηκε  το ασανσέρ,  άνοιξα  την πόρτα.  Ήρθε  βιαστικά.  Πριν κλείσω  καλά-καλά, έπεσε  στο κρεβάτι...  Έκλαιγε  πάνω  στο ένα μπράτσο  της.
--Δεν  είμαι  αυτό....., βόγγησε  πνιχτά...... Δεν είμαι  αυτό..... Δ ε ν    ε ί μ α ι.

Ανασήκωσα  το κεφάλι  της.  Έκλαιγε  με ασυγκράτητα  δάκρυα.  Το  να  σέβεσαι  τον άλλον,  δεν  είναι  μόνο υποχρέωση.   Είναι έκρηξη  της  γης,  που ανθίζει  και  απλώνεται. Έκλαιγε. ...

--Δεν  είμαι,  λέω....  Δεν  είμαι    α υ τ ό .....  Πέρα  είμαι,  ε γ ώ ..... Αυτήν  εδώ  που βλέπεις,   την φιλοξενώ....  Την  φιλοξενώ  σ΄ένα  σπίτι με πεταμένα  ρούχα...πεταμένα  παπούτσια... εσώρουχα... απολιθωμένες  φορεσιές...  οι  αντρικιές  είναι κάποιου που λέει  ότι είναι  ο μπαμπάς... και συναντιέται  εκεί  με  μία  που  λέει ότι  είναι  η μαμά... Συναντιούνται  και μαλώνουν...κοιμούνται  χωριστά, ακίνητοι  σαν  ξύλινοι  .... και   φεύγουν  χωριστά..... Φεύγουν, χωρίς  να  κινούνται.... Βράχια  που  νεροποντές  τα έπλασαν  σαν σκιάχτρα... Ξόανα....  Όμως  σαν  έργα τέχνης... καλλιτεχνήματα ακίνητα... άψυχα  που υπάρχουν  και χάσκουν.

Έβγαλε  χαρτομάνδηλα  και σκουπίζονταν.

Τί  να πώ; ...--Πόσο  έντονα  άραγε  έχεις  σκεφτεί.... Πόσο  τυραννικά  και ειρωνικά...

--Τους  βλέπω  ακίνητους  και τρομάζω...  Βλέπω  κι εμένα  που κινούμαι  και τρομάζω  περισσότερο....  Κοίταξε  αυτά  τα χέρια... γιατί  να κινούνται...;  Γιατί  να κινούμαστε....  Τί  είναι  η κίνηση;

Δεν  σχολίασα...  Ξαναχτύπησε  το τηλέφωνο  και  σήκωσα  το ακουστικό.
--Ναι.
--Αν  είναι  να μείνει....,  εμείς  να  πηγαίνουμε.

Την  κοίταξα  και κατάλαβε...: -- Θα  πάω.....

Βγήκε  στον διάδρομο  και περπατούσε με  αξιοπρέπεια...  Αγέρωχα  όσο μπορούσε. Κοντά  στο ασανσέρ   τρίκλισε...  Συγκρατήθηκε   στον τοίχο και ψαχουλεύοντας  άνοιξε  την  πόρτα  του ασανσέρ.

Δεν  πρόλαβα  να  βοηθήσω;   'Οχι.   Έπρεπε    να  είναι ανεξάρτητη.... δυνατή.... Οποιαδήποτε  βοήθεια  θα ήταν  προσβλητική... 

Νομίζω,  παραμιλούσα, ψελίζοντας,  σαν  για  συμπαράσταση......     --Καημένο  μου  κακόμοιρο... Ε  και να  μπορούσες  να  την στραγγαλίσεις....  Να βρεθείς  με κουράγιο... με  αυτοσεβασμό  και να  πετάξεις  την μορφή αυτής  που  φιλοξενείς... και   ... να μπορέσεις,    καημένο  μου  κακόμοιρο......  να   γ ί ν ε ι ς      ε σ ύ !

26-4-2014

galatsidas

Χρήστος Γαλατσίδας

 

 

 

Πώς βρεθήκαμε με τον Γιάννη, δύο γνωστοί δηλαδή και γιατί βρεθήκαμε σ΄ένα χωριό όπου είχε προηγηθεί η βάφτιση παιδιού (κοριτσάκι) του Αντώνη και της Παυλίνας, είναι ιστορία που θα τραβούσε σε μάκρος...... και εδώ προτιμούνται οι συντομότεροι δρόμοι, όταν βέβαια δεν οδηγούν σε αδιέξοδα, ή σε διέξοδα.....εχθρικά.

Share

2009©Kavalacity.net