Εκτύπωση

Τα βαφτίσια

Συγγραφέας: Χρήστος Γαλατσίδας.... Δημοσίευση στη κατηγορία Ο Χρήστος Γαλατσίδας γράφει

Σας άρεσε το άρθρο?
(0 ψήφοι, μέση τιμή 0 από τα 5 αστέρια)

xronografima

 Πώς βρεθήκαμε με τον Γιάννη, δύο γνωστοί δηλαδή και γιατί βρεθήκαμε σ΄ένα χωριό όπου είχε προηγηθεί η βάφτιση παιδιού (κοριτσάκι) του Αντώνη και της Παυλίνας, είναι ιστορία που θα τραβούσε σε μάκρος...... και εδώ προτιμούνται οι συντομότεροι δρόμοι, όταν βέβαια δεν οδηγούν σε αδιέξοδα, ή σε διέξοδα.....εχθρικά. 

Το κύριο είναι ότι διακρίνουμε πολλά..... από εκείνα τα παλιά...... που έδιναν φυσική χάρη στη ζωή.....

Στην αυλή του σπιτιού, μας υποδέχτηκε ο πατέρας, ο Αντώνης και μας ενημέρωσε....... στενογραφικά: " Το παιδί δεν ονομάστηκε Θωμαή, αλλά Θέκλα...

Εμπνευστές της προκλητικής αυτής ανυπακοής είμαι εγώ ο ίδιος, για να περάσει το δικό μου και όχι της πεθεράς μου και ο παπά-Βαγγέλης που δεν ήξερε πώς να ξεθυμάνει μετά την απόρριψη του αιτήματος του, να αποσπασθεί στο ....χρυσορυχείο " Α΄νεκροταφείο Αθηνών", γιατί άλλοι είχαν το "μέσον"...... κι αυτός τα κοινωνικά κριτήρια  μ ό ν ο.... Ο παπάς είναι μέσα με τους άλλους, τόρριξε στο κρασάκι, για να μη βγει έξω....από τα ράσα του, ενώ η Παυλίνα, η μητέρα της και η θεία της η Θεοδώρα (αδερφή της μητέρας της) κερνάνε στο τραπέζι, με κάτι μούτρα .......ναααα. Αυτή η κυρά Θεοδώρα είναι καλός άνθρωπος αλλά όταν συγχύζεται, εκφράζεται με τραχιά χωριάτικα ....... σαν να τα μιλούσε από μικρή. Οι υπόλοιποι το γλεντάνε, τους συνοδεύουν και δύο με μπουζούκι και ακορντεόν...... -τ΄ακούτε- και μάλλον το ευχαριστιούνται το σημερινό "νάμι", όπως το ονόμασε η κυρά Θεοδώρα.

 

Και τελειώνοντας......."-Πάμε τώρα μέσα", είπε.

 

Πήγαμε. .... Αυτό που ακούγαμε πρώτα από άντρες και γυναίκες, ήτανε ...τραγούδι...

 

 .....Μα εγώ δεν ζω γονατιστός, είμαι της Γερακίνας γιος,

 

 Είμαι της Γερακίνας γιος... Μάνα μη λυπάσαι... Μάνα μη με κλαις....

 

 Αφήσαμε τα δωράκια μας σ΄ένα τραπέζι όπου υπήρχαν κι άλλα... κι ο Αντώνης έβαλε δυο καθίσματα για μας και μας σύστησε στην παρέα, ενώ οι δυο νεαροί οργανοπαίχτες σταμάτησαν για να ...... "τσιμπήσουν".....

 

-Φίλοι..., είπε για μας τους δυο. Κάπως μακριά μένουν, γι αυτό και δεν τους βλέπετε συχνά κατά δω...

 

 Η Παυλίνα μας έφερε πιάτα με τα σχετικά και η μητέρα της τα ποτήρια.

 

 Πρώτη φορά αισθάνθηκα με ποιό τρόπο τα ......."μούτρα", σου εξηγούν ότι είσαι άκρα ανεπιθύμητος,.... persona non grata.... Δεν σηκώθηκα να πω: -Αντίο σας,....χάρηκα πολύ που δ ε ν σας γνώρισα...., αλλά είπα: -Να σας ζήσει.

 

Ο παπα Βαγγέλης με κοίταζε με ενδιαφέρον, σαν να προσπαθούσε να με πάρει με το μέρος του, για να σμικρύνει την αμηχανία παρουσίαςς ενός ξενόφερτου... Μ΄ άκουσε προηγουμένως και κατάλαβε, αλλά, το κατάλαβε σύμφωνα με την δική μου περίπτωση ..... ενώ το εξήγησε σύμφωνα με την .....δική του περίπτωση.

 

-Κι εγώ έτσι είμαι... , είπε. Όλοι όσοι δεν υπολογίζουμε σε κανένα "μέσον", έτσι είμαστε...

 

-Μέσον....μεταφορικό? Τόρριξα στο απλό λογοπαίγνιο, που σίγουρα το πήρε συμβολικά... Με κοίταζε αναψοκοκκινισμένος....

 

-Λοιπόν... Το πιάσατε κύριε....! -ή στον ενικό- Κόβεις στο άψε-σβήσε.. !

 

-Εγώ βλέπω ότι έχετε μια πολύ οικεία παρέα και ζεστή ατμόσφαιρα.... Αρχίζω να νιώθω παλιός γνώριμος... και φίλος...

 

 Η κυρά Θεοδώρα εμφανίστηκε από την πόρτα της κουζίνας με έναν δίσκο, για ν΄απευθυνθεί στον παπά Βαγγέλη κυρίως.....

 

-.....και ..... α υ τ έ ς !....

 

Άφησε πιατάκια με σαλάμι και βραστά αυγά, μέσα σε .....γενική αναμονή ν΄ακουστεί σε ...ποιές αναφέρεται...

 

-.....Οι  Θ έ κ λ ε ς!.......

 

 Ο παπάς έδειχνε ότι δεν ξεσπάει σε ακράτητο γέλιο.........Τόση αυτοσυγκράτηση !...

 

-Οι ...Θέκλες?

 

-.....Γιορτάζ' νε?

 

-Πως δεν γιορτάζουν... Εκτός εορτολογίου θα ήτανε?

 

 Χώθηκε πάλι στην κουζίνα φουρκισμένη, μα δεν άργησε..... Επανήλθε με γεμάτα από κομένο κασέρι πιατάκια.... και καθώς τα μοίραζε...

 

-.....Και πότε γιορτάζ' νε, είπαμ'?

 

- Η Αγία εξαφανίστηκε μέσα σε σχισμένα βράχια. Την γιορτάζουμε πάντα στις 24 Σεπτεμβρίου...

 

-Ααα, Ακίνητ'! Να ξέρουν ουλ', ότι 'δω θα τς' βρουν, σαν έρθνε να φαν του γνωστικού το βιος........

 

-Αντε στην υγειά μας! Είπε ο Αντώνης.

 

-Στην υγειά μας! Επανελάμβανε η παρέα.

 

-Στην υγειά της Θέκλας! Είπε κάποιος.

 

-Στην υγειά της, Νίκο!

 

-Πάντα άξιος, νονέ!

 

-Στην υγειά σας!..........

 

-Πάτερ! Φώναξε ο Νίκος για ν΄ακουστεί.... Να σε ρωτήσω κάτι από την Βουλή των Ελλήνων...

 

Ο παπα Βαγγέλης έμοιαζε ευχαριστημένος που ζητούσε κάποιος τη γνώμη του.

 

-Γιατί προχτές σε μια στιγμή...έμαθαν ότι ένας απ΄ αυτήν, την  Τ ρ ο ϊ κ α ν ο ύ π ο λ η  πήρε και είπε....."δεν ερχόμαστε.....αλλά θα έρθουμε...... και σε λόγια να βρισκόμαστε για να μην βαριόμαστε?"

 

-Χμμμ...., μόρφασε ο παπάς... Γνωρίζουν καλά να χειρίζονται τον βαρύ πέλεκυ τα τροϊκανόπουλα και το χοντροκούτσουρο τα κυβερνητόπουλα......

 

-Δηλαδή στημένο....., μουρμούρισε ένας σχετικά νέος, που τον αποκαλούσαν Θανάση. Δυνάμωσε τη φωνή του: -Μάχες....αναστάτωση.... γιγαντομαχίες....κινητικότητες..... κι εμείς ξαπλωμένοι με τον λαιμό στο κούτσουρο κι από πάνω το τσεκούρι..... Όλα στημένα?

 

-Θα σας πω δυο πράγματα, είπε ο παπάς και όποιος καταλάβει, κατάλαβε. Το πρώτο: Παρακολουθείστε κάποιον πτηνοτρόφο που πουλάει κοτόπουλα.... Όταν ζυγώνει πελάτης, βάζει το χέρι στο μεγάλο κλουβί και τα ανακατεύει.... ή κάνει δήθεν ότι ρίχνει τροφή. Τα μισοκοιμισμένα ζωάκια που στέκονταν με κλειστά μάτια και σκυμένο κεφάλι, "ξιπάζονται" και κάνουν θόρυβο, φτερουγίζουν...... Βλέπει την ζωντάνια τους ο πελάτης και ....."είκοσι", λέει.... Μετά, στο σπίτι του, βλέπει ποιά είναι ζωηρά και ποιά παραπατάνε νυσταγμένα... και σιωπηλά.

 

-Και το δεύτερο?

 

-Να σας πω και το δεύτερο...

 

-Το δεύτερο, ... πρόλαβε ο Αφέντης, .... πρέπει να είναι ότι πήρανε τον προϋπολογισμό τους και τον πήγανε.... ά τ α......., να τον παραδώσουν στον Αλέξη.... Και τα .. "κύριε Τσίπρα" είναι τα τελευταία "κυρ΄ελέησον", που τα βαριέται κι παπάς!

 

Γέλια και χειροκροτήματα ακολούθησαν, αλλά ο παπα Βαγγέλης επέβαλε την τάξη.

 

-Ακούστε....ακούστε... Όχι πολύ μακριά από δω που είμαστε..... αλλά πολύ μακριά σε χρόνια,......... υπήρχε ένας κινηματογράφος.... Ο φημισμένος, τότε, Έλληνας παλαιστής , ο Ναθαναήλ....

 

-Ογκόλιθος, είπα σιγανά στον Γιάννη.

 

-Ναι...ογκόλιθος σωστός....Έκανε περιοδείες με κάποιον νέο με τριγωνικό και γυμνασμένο σώμα. Έκλειναν χώρους, συνήθως κινηματογραφικούς και οι προπομποί καλούσαν τον κόσμο να παρακολουθήσει κρίσιμη μάχη "ζωής και θανάτου", με ένα μάλλον φτηνό εισιτήριο. Οι δυο μας παλαιστές με τον διαιτητή έκαναν είδος προπόνησης ....χωρίς βία, που ευχαριστούσε τον κόσμο.... Κείνο το απόγευμα που παραυρέθηκα κι εγώ, μικρό παιδί, γελάσαμε πολύ... γιατί.... καθώς ήταν πεσμένοι για ώρα στο πάλκο και ο διαιτητής τους γυρόφερνε συνέχεια μην δει καμιά αντικανονική λαβή, κάποιος ξεφώνησε:

 

-Σηκωθείτε και πάνω, ντε! Εμείς εδώ πίσω δεν βλέπουμε τίποτα!

 

Και πραγματικά, οι δυο παλαιστές σηκώθηκαν ...και ...ξαναρπάχτηκαν, εισπράττοντας χειροκροτήματα και γέλια ικανοποίησης ... Αυτά γίνονταν για ένα μεροκάματο.... Ακούσατε? Τώρα, γράφω για τα "παλαίματα": ....."Τ έ λ ο ς...." γιατί το κλέψιμο είναι πολύ μεγάλο..... Καταλάβατε? ..... Πιάστε κανένα τραγουδάκι.....

 

-Πάμε...., είπε ο Αντώνης... Σήκω κι εσύ, νονέ για ζεϊμπέκικο.....

 

-Να σηκωθεί κι όποιος λέγεται Χρήστος, είπε ο ακορντεονίστας....

 

Κοίταξα τον Γιάννη και τον παπά Βαγγέλη.

 

-Τί μας κοιτάς? Ρώτησε ο παπάς. Ξέρεις τίποτα?

 

-Πως...., απάντησα... Αφού την εποχή του Ναθαναήλ, εγώ...

 

-Ναι?

 

-Εγώ...σεργιάνιζα στο πανηγύρι......

 

-Κατάλαβα...., γέλασε ο παπάς... Αλλά σήκω... σήκω....

 

-.....Σήκω, τέκνο μου γεροντικό......, συμπλήρωσε ο Γιάννης δίχως χαιρεκακία.

 

Σηκώθηκα. Είχανε ξεκινήσει το.....

 

 ....παίξε Χρήστο το μπουζούκι, ρίξε μια γλυκιά πενιά

 

 σαν γεμίσω το κεφάλι, γύρνα το στη ζεϊμπεκιά...

 

.....Σε λίγο άκουσα και το "έ λ α  ό π ω ς  ε ί σ α ι" στους ήχους Τσιτσάνη....., όμως εδώ ηχούσε κάποια .... Σούλα και ... τί να κάνω, .... έβγαλα τα γυαλιά, τουλάχιστο να πάω όπως είμαι.... όμορφα και ταπεινά, που λέει και παρακάτω .... το τραγούδι......

 

8-3-2014
galatsidas
Χρήστος Γαλατσίδας

 

 

 

Πώς βρεθήκαμε με τον Γιάννη, δύο γνωστοί δηλαδή και γιατί βρεθήκαμε σ΄ένα χωριό όπου είχε προηγηθεί η βάφτιση παιδιού (κοριτσάκι) του Αντώνη και της Παυλίνας, είναι ιστορία που θα τραβούσε σε μάκρος...... και εδώ προτιμούνται οι συντομότεροι δρόμοι, όταν βέβαια δεν οδηγούν σε αδιέξοδα, ή σε διέξοδα.....εχθρικά.

Share

2009©Kavalacity.net