Εκτύπωση

Γιγαντώσεις

Συγγραφέας: Χρήστος Γαλατσίδας.... Δημοσίευση στη κατηγορία Ο Χρήστος Γαλατσίδας γράφει

Σας άρεσε το άρθρο?
(0 ψήφοι, μέση τιμή 0 από τα 5 αστέρια)

xronografima

 Κάποιοι φίλοι μας πρότειναν να βγούμε οικογενειακώς για μεσημεριανό και βρεθήκαμε στο Ορεινό, σ΄ένα κατάστημα ολοκάθαρο που το φροντίζουν ένας άντρας και δύο γυναίκες.

Αλλά η ένταση της τηλεόρασης και το θέμα όλων των καναλιών που τα ... επισκεφτήκαμε -σαν να είχαν συννενοηθεί- ήταν οι Ρώσοι που θα μας σώσουν με τον τουρισμό και άρα η κυβέρνηση πάει καλά... Και γενικά ένα προκλητικό βαρ-βαρ-βαρ... σαν να ανταγωνίζονταν ποιός τελάλης θα φωνάξει περισσότερο για να καρφωθούν αυτά που λέει, σαν με σύριγγες στον εγκέφαλο... Μας εκνεύρισαν και ο Ηλίας, φίλος από την παρέα, τους έκλεισε.

 -Αχ... ανακουφίστηκαν τα μηνίγγια μου, είπε η σύζυγος του η Μάρθα, τέλεια... ανακουφισμένη.

-Από παρόμοιες ομιλίες ονόμαζαν οι αρχαίοι μας όσους δεν είχανε Ελληνική παιδεία, Βαρβάρους,... είπε ο Διονύσης και η σύζυγος του η Καλλιόπη πρόσθεσε, χαριτολογώντας:

-Ενώ από την επανάληψη του αήρ-αήρ-αήρ... προήλθε το όνομα ΗΡΑ, σύμφωνα με τον Σωκράτη.

Ο Νίκος σκεφτικός μέχρι τώρα, αποφάσισε να παρέμβει:

-Αφού τελειώσαμε με τον Θεαίτητο, ας έρθουμε στα σύγχρονα... Αυτοί όλοι οι Ρώσοι, όχι ότι δεν υπάρχουν... Υπάρχουν... Άλλο αν εγώ που έτυχε φέτος να βρεθώ στον Ταϋγετο κι από κει στην Μονεμβασιά... κι από κει με παρέα στην Νεάπολη για να περάσουμε στα Κύθηρα, δεν είδαμε κανέναν... Ούτε Ρώσο, ούτε Ρωσίδα... Αλλά στα Κύθηρα δεν περάσαμε, γιατί δεν είχε πλοίο όταν φτάσαμε... και αμφίβολο, μας είπαν, αν είχε και την επόμενη ... Συνεπώς: Το είχανε αγκαζέ οι Ρώσοι και γύριζαν από Κύθηρα σε ... Αντικύθηρα... Φύγαμε κι εμείς και είπαμε... " του χρόνου αν είμαστε γεροί... " και τώρα που το σκέφτομαι, λέω: Αμ, του χρόνου γεροί θάναι και οι Ρώσοι... κι άντε να βρεις πλοίο... Έστρεψε και ρώτησε τους τρεις του καταστήματος:

-Πόσοι Ρώσοι πέρασαν φέτος από δω?

-Τί να σας πω... ..ποιός τους ακούει..., σάρκασε ο άντρας... Μπάρα-μπάρα, λένε... Από δω μπαίνουν, από κει βγαίνουν...

-Εμείς τα χάλια μας βλέπουμε... πρόσθεσε η μια γυναίκα που σκούπιζε ένα ποτήρι. Το κοίταξε στο φως του ήλιου... άστραφτε. Πάντως... , συνέχισε, έρχονται... έρχονται...

-Έρχονται... διαβεβαίωσε και ο άντρας... Τρώνε, πίνουν και καμιά μπύρα... Ρωσοπόντιοι δηλαδή... οι άνθρωποι...

-Αυτοί οι άνθρωποι είναι Ελληνοπόντιοι, είπε ο Διονύσης. Για Ρώσους, ούρλιαζε η τηλεόραση... δεν ακούγατε... ? Κι ανέλαβε ο Διονύσης: -Αεροπλάνα πάνε κι έρχονται, ελικόπτερα, κότερα, υπεροκεάνεια... εξωλέμβια... εσωλέμβια...

-Πελαργοί...

-Τί δουλειά έχουν οι πελαργοί, βρε γυναίκα?

-Πώς... τα τρακτέρ εννοώ... τα "Μπελαρούς", πελαργός δεν σημαίνει... ?

-Δεν έχω ιδέα... αλλά είδες νάρχονται με τρακτέρ... ?

-Πώς! ... όλα γίνονται... Τώρα ακούω αυτόν που παριστάνει τον πρωθυπουργό να λέει συνέχεια πως θα φέρει κάτι επενδυτές σαν τους... βροντόσαυρους... , όπως και στα παραμύθια... Γι αυτό λέω... όλα γίνονται... στα παραμύθια...

Ο Ηλίας βρήκε ευκαιρία να πει την γνώμη του:

-Ωραία το παίζουν αυτό το παραμύθι... τα σοβαρά κανάλια τους, που διαλαλούν σοβαρά εμπορεύματα... Να, τώρα πουλάνε Ρώσους... , να αγοράσουμε και να φάμε χορταστικά!

Ο άντρας ήρθε με τον δίσκο.

-Δεν τρώτε τώρα, αυτά που είναι μπροστά σας, πραγματικά και αχνιστά...

-Πολύ σωστά, έτριψε τα χέρια του ο Νίκος και άρχισε...

Κοίταζα έξω από το μεγάλο παράθυρο. Σε διασταύρωση δύο χωματόδρομων, είδα να στρίβει ένα αλογάμαξο και να έρχεται προς εμάς... Ένας σκύλος ακολουθούσε δεμένος πίσω. Προχωρούσε εναρμονισμένος με το άλογο.

-Πάω να περπατήσω λίγο... , ειπα. Να δω και την αλογάμαξα... από τις τελευταίες που απόμειναν...

-Τώρα που είναι να φάμε?

-Θα επιστρέψω... Δεν τελειώνει το φαγητό.

Βγήκα. Λίγο πριν περάσει από μπροστά μου η αλογάμαξα, πρόσεξα ότι ο σκύλος δεν ήταν δεμένος. Απλώς ακολουθούσε.

-Καλημέρα, φώναξα στον αμαξά... Ένα αδύνατο πρόσωπο, ρυτιδωτός γρανίτης, γύρισε και με χαιρέτησε κουνώντας το κεφάλι καταφατικά. Με έβλεπε χωρίς να λέει κάτι.

Ζύγωσα προς τον σκύλο, να του δείξω να καταλάβει ότι δεν υπήρχε καμιά αλυσίδα που τον σέρνει πίσω από το αμάξι... Μου έδειξε τα δόντια του απειλητικά...

-Ο σκύλος είναι άδετος.

-Άδετος? Σταμάτησε τραβώντας το άλογο με τα χαλινάρια... Έψαξε γύρω του και στο τέλος ανασήκωσε μια αλυσίδα με λουρί...

-Για κοίτα! Εδώ είναι...

-Νομίζει όμως ότι τον έδεσες και ακολουθεί κανονικά.

-Ε! Πρώτη φορά γίνεται αυτό... αλλά φαίνεται, τόμαθε καλά το μάθημα... Γειά σου, τώρα...

-Στο καλό...

Τράβηξε δυο-τρεις φορές τα χαλινάρια και το άλογο υπάκουο στο σήμα, ξεκίνησε. Ξεκίνησε και ο σκύλος...

Πήγα μέσα και κάθησα με την παρέα. Με κοίταζαν ερωτηματικά... Τους εξήγησα με δυο λόγια για τον σκύλο.

Αυτό γίνεται και με τους ανθρώπους..., συνέχισα. Σε όποιον δείξεις ότι στον λαιμό του δεν έχει αλυσίδα για να τον σέρνει πίσω από μιαν άμαξα... Θα δεις τα χείλη του ν΄ανασηκώνονται, να προειδοποιεί ότι θα ριχτεί να σε δαγκάσει... Και θα συνεχίσει ήσυχα τον δρόμο του... "δεμένος".

-Ναι, αλλά τρώγε και λίγο τώρα που είναι ζεστά και νόστιμα...

Η Μάρθα είχε δίκιο, εγώ όμως ενοχλήθηκα... που δεν έδωσε σημασία στο συμπέρασμα μου... Ενοχλήθηκε και ο Ηλίας...

-Ε, άσε τον άνθρωπο ήσυχο! Οταν θελήσει, θα φάει... Εμένα μου άρεσε αυτό το "δεμένος".

-Κι εμένα το ίδιο, είπε ο Διονύσης. Όλους που φέρνω στον νου μου... ήταν θύματα της ίδιας αυταπάτης: Τους έσερνε, λέει, μια άμαξα από την αλυσίδα... την αόρατη αλυσίδα... την πανίσχυρη...

Αυτή η αόρατη αλυσίδα, έτοιμη πάντα να γιγαντωθεί... Αυτή η αόρατη αλυσίδα έτοιμη πάντα να μεταβληθεί σε μιαν απέραντη παντοδύναμη έλξη... ικανή να σύρει ένα ολάκερο τμήμα λαού... καθώς και ολάκερους λαούς...

galatsidas
Χρήστος Γαλατσίδας

 

 

Share

2009©Kavalacity.net