Εκτύπωση

Το μικρό ροκέ

Συγγραφέας: Χρυσούλα Βακιρτζή.... Δημοσίευση στη κατηγορία Εν αρχή ήν ο λόγος

Σας άρεσε το άρθρο?
(8 ψήφοι, μέση τιμή 5.00 από τα 5 αστέρια)

11007725 10204486112501315 5885570006783739528 nΘεατρική Παράσταση Σ. Φ. Γ. Τ.
Κείμενα – διασκευή Παύλος Λεμοντζής
Γράφει η Χρυσούλα Βακιρτζή

«Η Ψυχοπαθολογία της καθημερινής Ζωής» αποτελεί τον τίτλο και το θέμα του πιο γνωστού βιβλίου του Φρόυντ. Σύμφωνα με την θεωρία του, τίποτε από όσα συμβαίνουν στη ζωή του καθενός μας, δεν είναι τυχαία. Άλλωστε ο Φρόυντ δεν πίστευε στο τυχαίο.

Όταν δυσκολευόμαστε να θυμηθούμε ονόματα, πρόσωπα, γεγονότα ή τοποθεσίες, οι παραδρομές που κάνει η γλώσσα μας σε μια συζήτηση ή  γράφουμε. Έτσι, έχουμε τη δυνατότητα  να αντιληφθούμε τον πραγματικό εαυτό μας και τις ανάγκες του.

Σύμφωνα με τον βικτωριανό άγγλο συγγραφέα,  Σάμιουελ Μπάτλερ,  «Το έργο κάθε ανθρώπου, είτε αυτό είναι λογοτεχνία, είτε μουσική, είτε πίνακες, είτε αρχιτεκτονική, είτε οτιδήποτε άλλο, είναι πάντα ένα πορτρέτο του εαυτού του.

Εξάλλου, κατά την ψυχανάλυση, από τη στιγμή που δυσκολευόμαστε να θυμηθούμε συγκεκριμένα ονόματα ή καταστάσεις κρύβεται ένας μηχανισμός απώθησης. Και τα απωθούμε, γιατί κάτι  μας θυμίζουν.  Τα συμπλέγματα μας, η αυτολογοκρισία  ή οι ενοχές μας είναι δυνατόν να κινητοποιούν μια αυτοκαταστροφική συμπεριφορά ως τιμωρία  προς τον εαυτό μας.

Αλλά, να θυμηθούμε τι; Για ποια χαμένη  ή «χαμένη» Εδέμ να γδυθούμε την πανοπλία των συμβιβασμών και της Κοινής Λογικής; Αφού και ο ποιητής τονίζει ότι είναι «θάνατος τα ζουμπούλια στο μπαλκόνι», σε ώρες όπου «γυναίκες αγαπιούνται, καθώς να καθαρίζουνε κρεμμύδια». Σ’ αυτές τις ώρες αναζητάς καταφύγιο  και καταφυγή στον εαυτό σου, στο κιβούρι σου. Στην Κοινή Λογική, εντέλει και στο γκρίζο των αποχρώσεών της, ενώ σου επιβάλλει λύσεις του μαύρου – άσπρου. Ειδάλλως, δεν επιζείς –αυτοκαταστρέφεσαι βάζοντας την αγάπη στο ψυγείο, κοιμάσαι και ξυπνάς με τους ρυθμούς του (άγνωστου) διπλανού σου ή και  εγώ σου. Βλέπεις, δεν μπορούν πια τα όνειρα να πάρουν εκδίκηση.

Ή μήπως κάπου υπάρχει ένα λυτρωτικό μικρό ροκέ, για σένα, για μένα, τον διπλανό μας κάπου στο Σύμπαν και  μέσα μας;

Μ’ αυτές τις σκέψεις παρακολούθησα «Το μικρό ροκέ»,  τη μεστή θεατρική παράσταση του Παύλου Λεμοντζή, που παίχθηκε από 20 – 26 Απριλίου 2015 στο θέατρο της Στέγη Φίλων Γραμμάτων και Τεχνών Καβάλας, από την ερασιτεχνική θεατρική ομάδα Χοδος.

Λέξεις, κινήσεις, αφήγηση κινούνται  σπασμωδικά κι επαναλαμβανόμενα. Μοιάζει να ακούς άηχους πυροβολισμούς, ενώ σε μια ατάκα του Ροκέ ακούς: «Ο καλύτερος φίλος σου σήμερα, είναι αυτός που μοιράζεσαι τη σιωπή σου»… Η οποία, ατάκα, παραπέμπει πάλι στον Τσβάιχ, όπου λέει: «Ο κόσμος της γλώσσας μου σκοτείνιασε για μένα, και η Ευρώπη, ο χώρος των πνευματικών δεσμών μου, έχει κι αυτή αφανιστεί. […] Οι δυνάμεις μου έχουν εξαντληθεί από τα ατελείωτα χρόνια της ξενιτιάς μακριά από τα μέρη που με σημάδεψαν.»

Ως άλλη σύγχρονη «Σκακιστική Νουβέλα», του Τσβάιχ, το «Μικρό ροκέ» ακροβατεί και συνάμα ισορροπεί σε μεταιχμιακές σιωπές, αδιέξοδες επαναλήψεις που βιώνουμε λίγο πολύ όλοι καθημερινά.  Φιλοσοφικές και αλληγορικές προεκτάσεις, δίνουν ζωή, λόγο στους   ηθοποιούς – πιόνια μιας ασπρόμαυρης σκακιέρας –σκηνικού, με άξονα το ΕΓΩ, ένα εγώ απεγνωσμένης λογικής. Άραγε, υπάρχει πιο χειρότερος φασισμός από τούτο το καλουπωμένο, υπερμέγεθες, αξονικό ΕΓΩ;

Όμως, υπάρχει και η ρομαντική, αλλοπαρμένη πιθανόν βασίλισσα… Ή ο αξιωματικός «τρελός» της σκακιέρας και ζωής, που τραγουδά, ψελλίζει τρεμάμενη μα και σαν αρχετυπική σταθερότητα παραμυθιού, μα και έρωτα ποιητή / δημιουργού.

Σ’ έναν κόσμο, μια οικουμενική πλέον ανθρωπότητα, όπου το  άτομο / άνθρωπος / μονάδα σκέφτεται λογικά, όμως δεν μπορεί να γράψει  «λογικά», πώς θα γράψει ημερολόγιο; Πού και με ποιον τρόπο θα  καταγράψει μνήμες, συναισθήματα ή εξελίξιμο μέλλον; Κι απ’ αυτόν τον, εφιαλτικό τολμώ να πω, φασιστικό προδιαγεγραμμένο μονόδρομο πώς θα ακούσει και αισθανθεί το ποίημα του Μανόλη Αναγνωστάκη, «Το σκάκι»; Το τραγούδι της βασίλισσας δηλαδή;

Το σκάκι

Έλα να παίξουμε.
Θα σου χαρίσω τη βασίλισσά μου.
(Ήταν για μένα μια φορά η αγαπημένη
Τώρα δεν έχω πια αγαπημένη)
Θα σου χαρίσω τους πύργους μου
(Τώρα πια δεν πυροβολώ τους φίλους μου
Έχουν πεθάνει καιρό πριν από μένα)
Κι ο βασιλιάς αυτός δεν ήτανε ποτέ δικός μου
Κι ύστερα τόσους στρατιώτες τί τους θέλω;
 (Τραβάνε μπρος, τυφλοί, χωρίς καν όνειρα)
Όλα, και τ’ άλογά μου θα σ’ τα δώσω
Μονάχα ετούτον τον τρελό μου θα κρατήσω
Που ξέρει μόνο σ’ ένα χρώμα να πηγαίνει
Δρασκελώντας τη μια άκρη ώς την άλλη
Γελώντας μπρος στις τόσες πανοπλίες σου
Μπαίνοντας μέσα στις γραμμές σου ξαφνικά
Αναστατώνοντας τις στέρεες παρατάξεις.
Κι αυτή δεν έχει τέλος η παρτίδα.

Τι θα κρατήσουμε αν μιά μέρα αποφασίσουμε να τα χαρίσουμε όλα; Τον τρελό μας. Τι μένει να μας κρατάει συντροφιά όταν τα χάσουμε όλα; Ο τρελός μας. Αυτός ο προαιώνιος τρελός, που έκανε πιο όμορφο τον κόσμο, ο αιώνιος αντίπαλος της ηθικής και της λογικής
που φροντίζουν πάντα να τον ασχημαίνουν.

Ερωτηματικό; Μικρό ροκέ; Αλήθεια, πού σταματά η αισιοδοξία, πού αρχίζει η απόγνωση; Αν ασχοληθεί ή παραμείνει  λίγο ακόμα στην πραγματικότητά   του  θα τρελαθεί ο άνθρωπος. Αλλά, έχει δυνάμεις και διεξόδους να γδυθεί τις πανοπλίες που του φόρεσαν και φόρεσε; Πάντως, η εύθραυστη λευκή βασίλισσα, είναι  εδώ. Τραγουδά τρεμάμενη, με τη δαντελένια ψυχή της και… περιμένει!

Το μικρό ροκέ

Συντελεστές

  • Κείμενα:  Κωνσταντίνα Βαδάση
  • Διασκευή – σκηνοθεσία: Παύλος Λεμοντζής
  • Σκηνικά – κοστούμια:  Χριστίνα Γλυφού
  • Βοηθός σκηνοθέτη: Ντορέτα  Πανταζή
  • Φωτογραφίες: Φωτογραφικός Όμιλος Καβάλας
  • Στο πιάνο ο Τάσος Καλαφάτης

Παίζουν

  • Απόστολος Αμπίρκιολης
  • Φωτεινή Γκόγκου
  • Νικολέτα Μαρκοπούλου
  • Ξένια Παπαμιχαήλ
  • Στο ρόλο της βασίλισσας η Έφη Πριμικυρλίδου

 

Share

Σχόλια  

 
#1 διόρθωσηΒαδάση Κωνσταντίνα 27-04-2015 14:07
Πολύ ωραίο το άρθρο σας περί Μικρού Ροκέ, και σας ευχαριστούμε για την εμβάθυνση, αλλά θα μπορούσατε σας παρακαλώ να γράψετε σωστά το όνομά μου?
Βαδάση και όχι Βοδίση
 
 
#2 ΑΠ: Το μικρό ροκέΧρυσούλα Βακιρτζή 28-04-2015 02:16
Παραθέτοντας Βαδάση Κωνσταντίνα:
Πολύ ωραίο το άρθρο σας περί Μικρού Ροκέ, και σας ευχαριστούμε για την εμβάθυνση, αλλά θα μπορούσατε σας παρακαλώ να γράψετε σωστά το όνομά μου?
Βαδάση και όχι Βοδίση


Αν και το λάθος είναι εκ παραδρομής, σας ζητώ συγνώμη και ευχαριστώ για τη διόρθωσή σου, Κωνσταντίνα!!

Και πάλι θερμά συγχαρητήρια σε όλους σας!
 

2009©Kavalacity.net