Εκτύπωση

«Δάφνες & πικροδάφνες»

Συγγραφέας: Χρυσούλα Βακιρτζή.... Δημοσίευση στη κατηγορία Εν αρχή ήν ο λόγος

Σας άρεσε το άρθρο?
(3 ψήφοι, μέση τιμή 3.67 από τα 5 αστέρια)
Θεατρικό έργο. Δημήτρης Κεχαϊδης – Ελένης Χαβιαρά
Γράφει η Χρυσούλα Βακιρτζή

dafnes

Για να φανείς άξιος σε έναν πόλεμο πρέπει από την στιγμή που θα ενταχθείς, εκούσια ή μη,  να ξέρεις ότι θα πεθάνεις . Έτσι δεν κοιτάς να σωθείς αλλά να επιφέρεις όσα περισσότερα πλήγματα στον εχθρό . Και αν επιζήσεις , εξαρτάται από την τύχη σου και όχι από την ικανότητά σου πλέον , αυτό σταμάτησε μετά τον Α' Παγκόσμιο .

Το είπε και ο στρατηγός Patton παλιότερα: Δεν είναι καθήκον του στρατιώτη το να πεθάνει για την πατρίδα του, αλλά το να κάνει τον απέναντι του να πεθάνει για την δική του.

 

Είτε σε πόλεμο, είτε σε ειρήνη, οι μάχες είναι εξίσου σκληρές, γιατί πρέπει εσύ να επικρατήσεις. Να, λοιπόν, γιατί η ψυχολογία του   πολεμιστή ποτέ δεν είναι υποτονική, δεν πρέπει να είναι έτσι. Πηγαίνει στο μέτωπο, στην εκάστοτε μάχη του, για να σκοτώσει, να τους σφάξει όλους, και ο ίδιος να βγει ζωντανός μέσα από εκείνη την κόλαση. Στρατός που αποτελείται από κανονικούς, συνηθισμένους φαντάρους, τη στιγμή που πάει στη μάχη, δεν τραγουδάει, δεν χαμογελάει, δεν αστειεύεται, για να αποβάλλει το άγχος του θανάτου, αφού έτσι θα αποτύχει, νομοτελειακά.

Μ’ αυτές τις σκέψεις, παρακολούθησα πρόσφατα τη θεατρική παράσταση «Δάφνες και πικροδάφνες», των Κεχαϊδη – Χαβιαρά, από το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Καβάλας και σε σκηνοθεσία Θοδωρή Γκόνη –θέατρο Αντιγόνης Βαλάκου.

Οι «Πικροδάφνες» είναι μία πολιτική κωμωδία διαχρονικής  επικαιρότητας κι από τα σημαντικότερα της νεοελληνικής δραματουργίας. Γράφτηκε από τους συγγραφείς για το «Θέατρο Τέχνης» και ανέβηκε για πρώτη φορά το 1979. Κι αν αναρωτηθείτε για τις πιο πάνω σκέψεις μου περί ψυχολογίας του πολέμου, είναι γιατί οι πάντες και  τα πάντα στην εποχή μας βρισκόμαστε σε εμπόλεμη κατάσταση.

Το έργο διαδραματίζεται στο «αρχηγείο» τεσσάρων μικροκομματαρχών στην Τρίπολη, σε προεκλογική περίοδο. Παρασκήνιο,  παραγοντισμός, κοτσαμπασίδικη νοοτροπία, παλαιοκομματισμός,  μηχανορραφία, πελατειακές σχέσεις,  «λίστες», καθώς και όλες οι άρρωστες πλευρές του κοινοβουλευτικού πολιτεύματος, καταγράφονται ανάγλυφα, όχι μέσα από ιστορικά γεγονότα αλλά μέσα από τους τέσσερις αυτούς μικροπαράγοντες της Ελληνικής Επαρχίας.

Μία «ιστορική» παρτίδα πρέφας, παιγμένη από τέσσερις κλασικούς καφενόβιους πρεφαδόρους, όπου με μοναδικό πάθος, μαστοριά, πονηριά και καπατσοσύνη πετάνε στο τραπέζι τα ατού και τις μπλόφες τους, ανατρέποντας κάθε λίγο και λιγάκι όλα τα δεδομένα του παιχνιδιού. Οι εθνικοί αγώνες, η αξιοπρέπεια, η τιμή, η φιλία, η εμπιστοσύνη, ο έρωτας μετατρέπονται σε καπίκια και διακυβεύονται.

Και όλα αυτά, δίνονται με τρόπο λιτό και συνάμα επιβλητικό, στη συγκεκριμένη παράσταση. Οι ηθοποιοί ερμηνεύουν τους ρόλους τους, σχεδόν χωρίς κανένα εφέ ή μουσική υπόκρουση, κρατώντας ως μόνο εργαλείο το σώμα τους. Σαν τον πολεμιστή, που μετά τη μάχη συνειδητοποιεί ότι του λείπουν μέλη του σώματός του και τρέχει ακόμα κι όταν του κόψουν το κεφάλι.

ΔΗ. ΠΕ. ΘΕ. Θέατρο Αντιγόνης Βαλάκου

«Δάφνες & πικροδάφνες», των Δημήτρη Κεχαϊδη – Ελένης Χαβιαρά

  • Σκηνικά – κοστούμια Ελένη Στρούλα
  • Φωτισμοί Τάσος  Παλαιορούτας
  • Βοηθός σκηνοθέτη Κατερίνα Συμεωνίδου

Παίζουν

  • Αλέξανδρος Καλπακίδης
  • Δημήτρης Κοντός
  • Παύλος Σταυρόπουλος
  • Ανδρέας Τσαπτσιάδης

Σε εποχές με πολλά και γενικευμένα «αντί» και εκποιήσεις, ευχαριστούμε θερμά όλους τους συντελεστές για την ποιότητα που μας χαρίζουν και τους ευχόμαστε Καλή συνέχεια!

Photo © Kalogiorgi Maria

Share

2009©Kavalacity.net