Εκτύπωση

Άγγελος Ζαγοριανός: «Από θέμα σε θέμα». Δοκίμια, 2014

Συγγραφέας: Χρυσούλα Βακιρτζή.... Δημοσίευση στη κατηγορία Εν αρχή ήν ο λόγος

Σας άρεσε το άρθρο?
(4 ψήφοι, μέση τιμή 3.50 από τα 5 αστέρια)

Γράφει η βιβλιοκριτικός Χρυσούλα Βακιρτζή

13-okt--zagor

Από την εποχή των Νιρβάνα, Ξενόπουλου, Στρ. Τσίρκα και τα Λευκά Χαρτιά του Οδ. Ελύτη, βλέπουμε την αγωνία των δημιουργών της Τέχνης να εκφράζεται και μέσω της αρθρογραφίας για μια χώρα, την Ελλάδα μας, η οποία κλυδωνίζεται / λιμνάζει / παραπαίει πάντα στους ρυθμούς του  ύψους ή του Βάθους. Τα άρθρα τούτα, ως επί το πλείστον, σκιαγραφούσαν ή παρέπεμπαν στη σημερινή οικονομική κρίση και πτώση αξιών, κάτι που ήρθε κλιμακωτά, βαθμιαία και δεν ήταν ασφαλώς «κεραυνός εν αιθρία»

Σήμερα η Ελλάδα μοιάζει με την περίφημη διάκριση ανάμεσα στη διαφθορά-διαφορά και τη διαφωρά/διαφθωρά, ένα μόλις «θ» διαφορά που έθεσε ο ακαταπόνητος και πάντοτε εμπνευσμένος Ζακ Ντεριντά.

Σε μια εποχή λοιπόν, που ο πνευματικός κόσμος κωφεύει, ενώ οι περιστάσεις που βιώνουμε είναι τραγικές,  λιτότητα και πολιτική που ακολουθούν οι κυβερνώντες μας καθιστούν εξαρτημένους από την Ευρώπη, άρα άνευ αυτεξούσιας βούλησης, κοινώς: ανεχόμαστε τα πάντα σκύβοντας το κεφάλι. Η ανεργία μεγαλώνει, έτσι το μόνο μας «όπλο» / άμυνα είναι η διάνοια, ο νους που κάποια στιγμή ‘πρέπει’ να χρησιμοποιήσουμε. Η κριτική που ασκεί ο ποιητής, μέσα από την αρθρογραφία του, είναι το δημιουργικό έργο ενός πνεύματος ανήσυχου και πρωτοπόρου. Γνωρίζοντας και καλλιεργώντας τον εαυτό μας μπορούμε να αντισταθούμε με κάθε τρόπο και κυρίως πνευματικά.

Με τις σκέψεις αυτές φυλλομετρώ το βιβλίο του καλού Θάσιου μουσικού Άγγελου Ζαγοριανού, που κυκλοφόρησε πρόσφατα, αποτελείται από δημοσιευμένα άρθρα του  κι έχει τίτλο «Από θέμα σε θέμα» (σελ. 86, έτος κυκλοφορίας 2014).

Ο συγγραφέας αυτών των άρθρων, σαφώς έχει το χάρισμα να γνωρίζει την «ανθρώπινη φύση» και να επικοινωνεί / συν – κοινωνεί μ’ αυτήν. Απλός στο λόγο του κι οι λέξεις του λιτές, όπου αναλύεται το γεγονός ότι η ανομική αυτοκτονία της ελληνικής κοινωνίας, οδηγεί σε σκληρές αλήθειες. Και, όντως, πώς να μη σκεφτείς, να μην προβληματιστείς όταν «…οι συκοφάντες και οι υβριστές θριαμβεύουν σε βάρος της αξιοπρέπειας, ξεφτιλίζεται η αλήθεια…», αλλά και  σε εξίσου στιβαρά ερωτήματα, όπως «…ο ξενιτεμός των νέων μπορεί να φέρει ανάπτυξη…»

Απόσπασμα 1

Τελικά οι αξίες που ενστερνηθήκαμε μέσω της σύγχρονης κουλτούρας, μας εμποδίζουν να ξεφύγουμε από την ρηχότητα, μας ωθούν να μένουμε στο «θεαθήναι», αδυνατούμε να προσδιορίσουμε τον ακριβή ορισμό των εννοιών, όπως μας παρότρυνε ο Σωκράτης. Tην αλήθεια δεν την αντιλαμβανόμαστε σαν εξίσωση πράγματος και διανοήματος, ούτε έχουμε μια διαλεκτική σχέση μαζί της, σχέση που μας επιτρέπει να δημιουργούμε, ανεβάζοντας πράγματα από την αφάνεια (λήθη) στην επιφάνεια (αλήθεια), ώστε να ανακαλύπτουμε βαθμιαία το «είναι», την ουσία των πραγμάτων. Είναι καιρός πλέον να αντιληφθούμε με σαφήνεια, ότι η εικονική πραγματικότητα δε μπορεί, δεν είναι δυνατόν, να αντικαταστήσει ποτέ την πραγματικότητα…

Με τη ματιά του συνειδητοποιημένου πολίτη, ευαίσθητου ανθρώπου, ‘ωριμου καλλιτέχνη, ο Άγγελος Ζαγοριανός βλέπει τα μεγάλα προβλήματα, τα σκαλίζει, τα αναλύει κι ο αρθρογράφος ξυπνά τις συνειδήσεις, μας δείχνει πώς να αποφύγουμε τα κακώς κείμενα., το μονόδρομο των κρατικοκυβερνητών… Εξετάζοντας προσεκτικά τα υπάρχοντα δεδομένα, τα γεγονότα από διαφορετικές οπτικές –κάτι που οφείλει να κάνει ο κάθε κατ’ ουσία ενεργός πολίτης του σήμερα. Άλλωστε, στα φωτεινά μονοπάτια της λέξης ΑΝΘΡΩΠΟΣ οφείλουμε να ξαναβρεθούμε / επανατοποθετηθούμε… και ΑΝΘΡΩΠΟΣ είναι αυτός που κοιτά ψηλά, έχει ελεύθερη φωνή…

Απόσπασμα 2.

Η παιδεία υποχώρησε χάριν της εκπαίδευσης και το δάσος άρχισε να χάνεται πίσω από το δέντρο. Οι δάσκαλοι αντικαταστάθηκαν από τους καθηγητές, τους προφέσορες και τους ειδικούς.  Η ειδίκευση έγινε εξειδίκευση, η γνώση κατάρτιση και ο κόσμος άρχισε να βομβαρδίζεται με τέτοιο όγκο πληροφοριών που, λόγω μεγέθους, ήταν αδύνατο να τις επεξεργαστεί.  

Η μάθηση έγινε δυσχερής καθώς το σχολείο από όργανο διάπλασης των νέων με σκοπό τη συνθετική και δημιουργική ανάπτυξη των μαθητών, έγινε μέσο επιβολής της κυρίαρχης ιδεολογίας, που θα μπορούσαμε να τη χαρακτηρίσουμε ιδεολογία της υπακοής.

Κατ’ εξοχήν μουσικός – συνθέτης, αλλά και ποιητής, συγγραφέας, εικαστικός, σκηνοθέτης και ηθοποιός κατά περίπτωση, ο Α. Ζ. παραθέτει  μια σειρά άρθρων – δοκιμίων με αλήθειες που ίσως σε κάποιους δεν αρέσουν.

Και, όπως τονίζει ο ίδιος στον πρόλογο του “Από θέμα σε θέμα”: «γράφοντας άρθρα σε εφημερίδες, περιοδικά, καθώς και εισηγήσεις πολιτιστικού και κοινωνικού περιεχομένου σε διάφορες εκδηλώσεις, δημιουργήθηκε το υλικό αυτό. Η έκθεση των σκέψεων, των απόψεών μου είναι για μένα  κάτι το αυτονόητο και ως εκ τούτου  προχώρησα στην έκδοση του πονήματος”.

Απόσπασμα 3.

Ο Πλάτωνας την διαδικασία απόκτησης γνώσεων, δεξιοτήτων και απόψεων την χώριζε στην παιδεία και την παίδευσιν (σημερινή εκπαίδευση). Παιδεία προσέδιδαν η γλώσσα, τα μαθηματικά, η μουσική και η γυμναστική. Με τη γλώσσα σκεφτόμαστε και αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο, όσο πλουσιότερη και ακριβέστερη είναι η γλώσσα που μιλάμε, τόσο πλουσιότερα και ακριβέστερα σκεφτόμαστε (καθένας σκέφτεται στη μητρική του γλώσσα).

 

Share

2009©Kavalacity.net