Εκτύπωση

Η κρίση και ο γυμνός βασιλιάς

Συγγραφέας: Χρυσούλα Βακιρτζή.... Δημοσίευση στη κατηγορία Εν αρχή ήν ο λόγος

Σας άρεσε το άρθρο?
(1 ψήφος, μέση τιμή 5.00 από τα 5 αστέρια)

Γράφει η Χρυσούλα Βακιρτζή

kingΤο τσουνάμι

 Είναι το δεύτερο καλοκαίρι ή, καλύτερα ο δεύτερος χρόνος, που έχω επιλέξει τη μοναξιά μου, να αποφεύγω τις  περιττές και πολλές συνάφειες. Ναι, κομίζω στην Τέχνη και την επιλεγμένη μοναχικότητα, ίσως ίσως γιατί δεν αντέχω το κύμα – τσουνάμι μιας ΥΠΟΚΡΙΤΙΚΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΟΛΟΓΙΑΣ –η οποία ξεχειλίζει από το στόμα όλων γύρω μου, ως εκνευριστικό κι ασταμάτητο μάσημα τσίχλας στο στόμα κάποιου διπλανού μας.

«Καταστρεφόμαστε, καταστρεφόμαστε Χρυσούλα», ακούω από παντού… κι αφού βγάζουμε το άχτι ή πούμε σα νεράκι το ποίημά μας για τα της οικονομικής καταστροφής, επιστρέφουμε βιαστικοί στις γνώριμες, κοινότοπες επαναλήψεις της καθημερινότητάς μας. 

Αλήθεια, ποιος καταστρέφεται, κατά πόσο και πώς, τη στιγμή που περνάνε όλοι καλά κι εμείς ακόμα καλύτερα, μια που ΤΙΠΟΤΑ ΥΛΙΚΟ δεν στερούμαστε, στα πλαίσια της ΖΩΤΙΚΗΣ ΣΗΜΑΣΙΑΣ για τη ζωή και τους δικούς μας;

Η ανάγκη μύθων, το Ανώτερο

Ναι, κάποιοι μεγάλοι κύκλοι της νεώτερης ιστορίας μας   κλείνουν, πρέπει να κλείσουν, χωρίς ωστόσο τούτο να σημαίνει καταστροφή  των πάντων. Ασφαλώς μας τρομάζουν οι αλλαγές, όλοι ανησυχούμε, φοβόμαστε. Ποιος όμως βλέπει την ΚΑΤ’ ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ ΠΑΡΑΚΜΗ η οποία και έχει αρχίσει να επισυμβαίνει σαν σε επαναλαμβανόμενο εφιάλτη ή και πυροβολισμό;

Ας μην παραβλέπουμε το γεγονός ότι ζούμε σε καιρούς ΠΛΗΡOYΣ ΑΠΟΜΥΘΟΠΟΙΗΣΗΣ, ενώ το παιδί, ο δάσκαλος, γονιός, σύζυγος, φίλος, εραστής, ιερέας φαντάζει πια στα μάτια μας, σαν άλλος ένας ΓΥΜΝΟΣ ΒΑΣΙΛΙΑΣ παραμυθιού…. Κι αφού ένας γονιός, επαγγελματίας ξεγυμνώνει μπροστά μας προσωπικότητα, προσωπική ζωή, σε  ποιον και γιατί εγώ να πειστώ / πιστέψω / εμπιστευτώ σε θεωρία και πράξη από τούτο το γυμνό ανθρωπάκι;

Χωρίς ψωμί, νερό, πολλά πάρα πολλά μπορεί να αντέξει και να καταφέρει ο άνθρωπος, στη θετική εξέλιξη του. Χωρίς πιστεύω, ιδέες ήθους και αξιών πανανθρώπινων δυστυχώς ο έσω βασιλιάς μας ΧΑΝΕΙ ΤΗ ΜΟΝΑΔΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ, την αίγλη του κι εμείς την ανθεκτικότητά μας. Χάνουμε, εν μέρει, τον νόμο του δαρβινισμού, πες καλύτερα.

Το… σωτήριο Μη Μου Άπτου

Μήπως στα μυθικά χρόνια, ήταν ένα ΜΗ ΜΟΥ ΑΠΤΟΥ το γλέντι, η γιορτή η οποία λάβαινε χώρα αμέσως μετά έναν πόλεμο ή τραγικό γεγονός; Νομίζω πως ναι, γιορτή,  χορός, μουσική λειτουργούσαν ως ΑΠΟΦΟΡΤΙΣΗ, ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ ΔΥΝΑΜΕΩΝ, ΣΚΕΨΗΣ, για να αποφευχθούν μιζέρια, επεξεργασία θλίψης, πένθους, φόβος για το μέλλον, τη νέα αρχή και τόσα άλλα συνάμα, χωρίς να αποδιοργανώνεται, απομυθοποιείται τόσο ο ευρύς, όσο και ο άμεσος σ’ εμάς κοινωνικός ιστός.

Πλέον φτάσαμε στο σημείο η μια καταστροφολογία να διαδέχεται την άλλη και ο άλφα κίνδυνος τον ωμέγα, ενώ εν πλήρη ύπνωση ξενιτευόμαστε, ψάχνουμε νέους πόρους χρημάτων προς εξασφάλιση –πάλι-  των υλικών αγαθών μας…. Τώρα, αν η παιδεία, το κοινωνικό γίγνεσθαι, ο πολιτισμός, διαπροσωπικές σχέσεις συμβαίνει πια να είναι το ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΑ ΣΑΘΡΟ ΚΡΕΒΑΤΙ που κοιμόμαστε, αυτό μάλλον δεν μας πολυνοιάζει. Πιθανόν ΣΥΝΗΘΙΣΑΜΕ να βλέπουμε τον βασιλιά μας γυμνό –πού να ψάχνεις διαφορετικό εαυτό και alter  ego, ε;

Μια κάποια λύσις και η κρίση

Άλλωστε, η κρίση οικονομίας, ήθους, αξιών και καταστροφολογίας, είναι κι αυτό μια κάποια λύσις, μετά την, φυσική, αποδυνάμωση Μεταπολίτευσης, φεμινισμού, Μάης ’67, κατάκτηση σελήνης και άλλων δεινών ιλουστρασιόν τε και παρακμιακών βαρβάρων!

Share

2009©Kavalacity.net