Εκτύπωση

Πληροφορία και ισοπέδωση της ανάλυσης

Συγγραφέας: Χρυσούλα Βακιρτζή.... Δημοσίευση στη κατηγορία Εν αρχή ήν ο λόγος

Σας άρεσε το άρθρο?
(1 ψήφος, μέση τιμή 5.00 από τα 5 αστέρια)

Γράφει η Χρυσούλα Βακιρτζή

zouΦτάσαμε στο σημείο να απομυθοποιήσουμε τους πάντες και τα πάντα. Σ’ ένα σημείο, όπου τα πάντα λειτουργούν ως πληροφόρηση, ακόμα και η παιδεία, η ΜΑΘΗΣΗ της παιδείας, όχι η ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ μιας μαϊμούς ή και παιδείας. Η είδηση, το συμβάν, το σχολείο, ο γονιός, η ζωή η ίδια πέφτει πάνω μας σαν πετριά, ως  πληροφόρηση των σύγχρονων ΜΜΕ.

Φτάσαμε στο σημείο να απομυθοποιήσουμε τους πάντες και τα πάντα. Σ’ ένα σημείο, όπου τα πάντα λειτουργούν ως πληροφόρηση, ακόμα και η παιδεία, η ΜΑΘΗΣΗ της παιδείας, όχι η ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ μιας μαϊμούς ή και παιδείας. Η είδηση, το συμβάν, το σχολείο, ο γονιός, η ζωή η ίδια πέφτει πάνω μας σαν πετριά, ως  πληροφόρηση των σύγχρονων ΜΜΕ.

Σε μια κοινωνία, όπου λείπουν μέθεξη, υστερούμε στη δύναμη της ανάλυσης -μας τρομάζει κιόλας αυτό, ψάχνουμε εναγωνίως κάποιο πρότυπο, μύθο, αρχέτυπο για να κοινωνήσουμε / κοινωνικοποιηθούμε, πιστέψουμε ώστε ν’  ακουμπήσουμε αρχές, πιστεύω, ηθική κι ΑΠΑΓΚΙΟ ποιότητας.

Αφορμή μια συναυλία

Ναι, στην πρόσφατη συναυλία της, πολύ καλής, τραγουδίστριας Ελεονώρας Ζουγανέλη κόρη του Γιάννη Ζουγανέλη, βρέθηκα κι εγώ τέλος Ιούλη  στον Μπάτη, μαζί με ένα κοινό 3. 000  πάνω κάτω ατόμων να κατακλύζει τον Μπάτη καλαίσθητο εκεί πολυχώρο.

Όχι πως έλειπαν τα κλισέ του εύκολου, της ΠΛΑΣΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗΣ από την Ελεονώρα… Ωστόσο, η σκηνική  της παρουσία και τα εκφραστικά της μέσα, όσο η αμεσότητά της την οποία συνομιλούσε με το κοινό, μοσχοβολούσαν ΚΑΤΑΒΟΛΕΣ κι αρχέτυπα που ψάχνει εναγωνίως  -ενίοτε και καθόλου η παγκοσμιοποιμένη κοινωνία μας σήμερα.

Έχουμε κρίση όμως συνάμα ισοπεδώνουμε  τα πάντα, πάμε ατέλειωτα χρόνια σχολείο κι όμως λειτουργούμε εν συντομία, κάνοντάς τα όλα αχταρμά ως άτομα και πλήθος. Αποφεύγουμε τη θλίψη, την απώλεια, τη μοναξιά, τη σιωπή και καταστροφή, να μιλάμε γι’ αυτά, έλα όμως που μιλάμε συνέχεια γι’ αυτά και είμαστε ανελέητα ΓΕΜΑΤΟΙ από αυτά.

Κι εδώ έρχεται το καίριο και ουχί… ερώτημα. Μπορούμε, θέλουμε, κατέχουμε ακόμα την ΙΚΑΝΟΤΗΤΑ, ΘΕΛΗΣΗ, ΤΟ ΦΙΛΟΤΙΜΟ; Μάθαμε, συναντήσαμε ποτέ ΠΡΟΤΥΠΑ, ΜΥΘΟΥΣ, αρχέτυπα, σύμβολα, έναν καλό ους ή σύμβολο για να μας στρέψει προς την εκμάθησης της έκφρασης ΜΕ ΑΝΑΛΥΣΗ ΚΑΙ ΣΥΜΒΟΛΑ;

Σήμερα φαντάζει αστείο να μιλάμε για ιδέες, σύμβολα και ιδεατά, ασφαλώς. Όμως, ένας μικρός μέντορας, ημίθεος, διδάσκαλος αποτελεί ο συνεπής, ουσιαστικός συνεργάτης, φίλος, συγγενείς, γιατρός, σύζυγος, επαγγελματίας ή ιδιώτης ο οποίος όση ώρα σε πλησιάζει, ο τρόπος του ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΙΚΟΣ –δεν είναι ο μισός σ’ εσένα και ο άλλος του μισός στην ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ του Κίνα.

Οι αρχαίες ελληνικές τραγωδίες παραμένουν γεμάτες από αρχέτυπα, συμβολισμούς και δεν είναι καθόλου τυχαίο πως, όταν επρόκειτο να παιχτεί κάποια θεατρική τραγωδία, για τον πολίτη της αρχαιότητας τούτο επρόκειτο για ένα ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΓΕΓΟΝΟΣ.

Το τσαλάκωμα δεν είναι ήττα, ούτε η καταστροφολογία υπεροχή, γι’ αυτό ήταν χαρά ν’ ακούμε την Ε. Ζ.  να εξομολογείτε απλά, σκωπτικά, ότι της αρέσουν τα τραγούδια που μιλάνε για χωρισμούς και στενοχώριες, να μιλά επί σκηνής με  λίγα και ουσιαστικά λόγια για τον πατέρα της, ΤΙΣ ΚΑΤΑΒΟΛΕΣ ΤΗΣ –είτε να κάθεται, να κινείται, χορεύει αυθόρμητα κι ολίγον τι ηθελημένα ανασούμπαλα!

Όχι επανάπαυση

Ας έχουμε κατά νου, ότι το τέλειο δεν είναι ποτέ ιλουστρασιόν κι ότι κρύβει μέσα του ίσως τις περισσότερες ατέλειες. Όμως, καλό είναι να καταλάβουμε ότι η υπεκφυγή, το ΦΤΙΑΣΙΔΩΜΑ ΤΗΣ ΜΙΖΕΡΙΑΣ ή το να ανακαλούμε το μισό, το αποσπασματικό και συνεχώς την «κούφιάν ώρα’ των ποιητών, αποτελεί  ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΖΩΗ ΚΛΕΜΜΕΝΗ.

 Δημοσιεύθηκε στην Εβδομη, 4/8/2014

Share

2009©Kavalacity.net