Εκτύπωση

Κοινωνία του στιγμιαίου και του "τάκα τάκα"

Συγγραφέας: Χρυσούλα Βακιρτζή.... Δημοσίευση στη κατηγορία Εν αρχή ήν ο λόγος

Σας άρεσε το άρθρο?
(5 ψήφοι, μέση τιμή 4.80 από τα 5 αστέρια)

Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο

takatakaΚάτι τέτοιες μέρες, που το μεσημέρι καίει στο γκρίζο μπετόν του Ιούλη και όχι στο μέτωπό σου, νοσταλγώ την αυλή μας. Τεράστια, ζεστή και, δροσερά σκιερή έμοιαζε -όπως οι καρδιές των ανθρώπων στα τέλη το '60 με αρχές του '70. Λίγο πριν αρχίσουν εκείνες οι δύο χρωματιστές μπάλες, οι δεμένες σε άσπρο σκοινάκι, να χτυπιούνται μεταξύ τους για να παίζουν τα παιδιά το 'τάκα τάκα'... Ένα παιχνίδι το οποίο λες ήταν ο προάγγελος του άγχους, του ρολογιού, του χρόνου που σε σφυροκοπά και τρέχεις τρέχεις τρέχεις, τρελαίνεσαι για να προλάβεις τι;

Και μετά τη λήξη, το game, την ανάλυση, το αλληλοχτύπημα, όλα μοιάζουν και είναι μισά πια στη ζωή σου, στον κόσμο σου, στις επαφές σου με τους άλλους, με τον εαυτό σου. Χωρίς να υπάρχει τώρα ο κομμουνισμός, σε σφυροκοπά το σφυροδρέπσνο, χωρίς να υποβάλλεσαι σε ψυχοθεραπεία σε κυνηγά ο (επαγγελματικός) χρόνος μιας διεκπεραίωσης, μαζί με ένα κενό / σφίξιμο στην καρδιά και τη σκέψη πως κάτι ΗΜΙΤΕΛΕΣ μας διαλύει συνθέμελα ή αυτό τουλάχιστον προσπαθεί!

Η αυλή μου

Ενώ, τότε, στην αυλή του σπιτιού όπου γεννήθηκα, μέχρι και οι σκιές αντάμωναν με το φως, απλόχωρα, ήρεμα, χωρίς κανένα ανελέητο 'τάκα τάκα' να θορυβεί απλώς και μόνο για τον θόρυβο... το όριο ενός Προκρούστειου ΚΡΕΒΑΤΙΟΥ, που σε τιμά, σε αυξομειώνει κατά πως θέλει ο φίλος, συνεργάτης, θεσμοθέτης, σύντροφος, ειρηνοποιός τε και Βάρβαρος διπλανός μας,

Μόνο τη σκιά κυνηγούσα τότε στην απλόχωρη αυλή μας, εκείνα τα εφηβικά χρόνια της αθωότητας -για να προφυλαχτώ από τον ήλιο, που κι αυτός ήταν αθώος και χωρίς υπεριώδεις ακτινοβολία. Κατέληγα να κάνω τον γύρω της αυλής ή το γύρω του κόσμου μέχρι να τελειώσει η μέρα του καυτού Ιούλη... Κι εκεί, στην εκάστοτε σκιά, απερίσπαστη διάβαζα παλιά τύχη του περιοδικού Ρομάντσο, Ντομινό, την κοριτσιστικη Μανίνα, τον Σεραφίνο και τον 'Γιώργο Θαλάσση', μαζί με τον Μικρό Κάου μπόυ.

Η μάνα έμπαινε κι έβγαινε κάνοντας της δουλειές της με προσοχή, διάβαζε η Χρυσούλα της, βλέπετε! Μέχρι και τις συνηθισμένες αψιμαχίες με τον πατέρα μου τις έβαζε σε... σιγαστήρα, όταν μου έφερνε σε δίσκο το μεσημεριανό μου φαγητό. Λαδερό φασολάκι, μόνο με το λάδι του, τυρί και φρέσκο ψωμί -το καρπούζι ύστερα, κομμένο δύο ώρες πριν, ώστε να δροσερέψει, να πάρει τη γεύση του!

Και το ραδιόφωνο πάντα στο Πρώτο Πρόγραμμα της Ελληνικής Ραδιοφωνίας ή στον τοπικό της Καβάλας.

Δυστυχώς, στις μέρες μας ο χρόνος δεν σταματά, τρέχει αδιάκοπα, συμφεροντολογικά, με το συμφέρον του ΣΤΙΓΜΙΑΙΟΥ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΗΣ ΣΤΙΓΜΗΣ κι αυτό δεν μπορεί να μας δώσει ρίζες, αξίες, καταβολές που ν' αντέχουν στο χρόνο.

Η αποφυγή της θλίψης

Στην τριβή, στο δύσκολο, στην οδύνη, ο ειδικός, ο φίλος, ο ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΑΣ φεύγει, μας αποφεύγει.... Όχι από κακία, αλλά γιατί ΕΤΣΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ η κοινωνία, η πολιτική του 'τάκα τάκα', του Προκρούστειου ΚΡΕΒΑΤΙΟΥ!

Αγάπη, δημοκρατία, έρωτα, που είναι σήμερα η εκκλησιά σου; Βαρέθηκα πια στα μετόχια.

Ναι, είμαστε ακόμα ζωντανοί, στη ζωή, στην ψυχή και ευχής έργο είναι να θυμηθούμε / συναντηθούμε με τον έσω και μέσα μας ΑΝΘΡΩΠΟ... Και συνάμα να ΤΟΛΜΗΣΟΥΜΕ να χαρούμε, λυπηθούμε, πονέσουμε, ηττηθούμε, αγαπήσουμε, αγαπηθούμε, ποθήσουμε, ερωτευθούμε, κατανοήσουμε ο εις τον άλλον, χωρίς το θορυβόδικο / αγχωτικό ρυθμό του εκάστοτε 'τάκα τάκα'!

Γιατί ένα λιμάνι είναι η αγκαλιά σου, ζωή, κοινωνία και ά ν θ ρ ω π ε -εσύ, που πάντα θα συγκρούεσαι με τον Προκρούστη, τον δημοκράτη κομμουνιστή. Αλάνες μόνο να θες, μικρέ Πρίγκιπα για το μέλλον σου και το ρόδο το αμάραντο -το οποίο ρόδο / ιδέα / τόλμη / ελπίδα ΚΑΤΟΙΚΕΙ στις αλάνες και τις ανοιχτοσιές των Πεντακοσίων, του Αγίου Κωνσταντίνου και μυστικά μυστικά μας τραγουδά το "Εμεινα εδώ να μη σου λείψει τίποτα... έμεινα εδώ να μη μαραθείς...."

ΥΓ. Το κείμενό μου είναι εμπνευσμένο από την εκδήλωση στον κήπο Αγ. Κωνσταντίνου, 9/7/'14, όπου όλοι χαρήκαμε τον εξαίρετο Καβαλιώτη μουσικό Θόδωρο Κατάκαλο, τις νότες και την ορχήστρα του.

 

Share

Σχόλια  

 
#1 ΑΠ: Κοινωνία του στιγμιαίου και του "τάκα τάκα"apostolos 15-07-2014 09:56
και το σπιτακι με την αυλη τι έγινε? Αντιπαροχή. Τα υπολοιπα ειναι φιλολογία του τακα τακα
 
 
#2 ΑΠ: Κοινωνία του στιγμιαίου και του "τάκα τάκα"Χρυσούλα Βακιρτζή 15-07-2014 14:32
Παραθέτοντας apostolos:
και το σπιτακι με την αυλη τι έγινε? Αντιπαροχή. Τα υπολοιπα ειναι φιλολογία του τακα τακα


Το σπιτάκι με την αυλή ανήκε σε δύο αδέρφια / οικοπεδούχων και χωρίς την αντιπαροχή θα είχαν σκοτωθεί μεταξύ τους. Αγαπητέ apostolos ξέρεις τι σημαίνει το '70 να γίνει δικαστήριο και αδερφός να δίνει μέσω δικηγόρου 250 δραχμές το μήνα, για ένα σπιτάκι γεμάτο μούχλα, ψόφιο ποντίκια. ετοιμόρροπο, μ' εμάς να μην έχουμε πού αλλού να πάμε??
 

2009©Kavalacity.net