Εκτύπωση

Κρίση και συνειδήσεις άρπα κόλλα

Συγγραφέας: Χρυσούλα Βακιρτζή.... Δημοσίευση στη κατηγορία Εν αρχή ήν ο λόγος

Σας άρεσε το άρθρο?
(6 ψήφοι, μέση τιμή 4.33 από τα 5 αστέρια)

ksarxakosΌταν η Τέχνη αναδυόταν από το πάλλευκο πουκάμισο, που φορούσε ο Σταύρος Ξαρχάκος των συναυλιών της Μεταπολίτευσης ή από τα, διάπλατα ανοιχτά χέρια ενός Μίκη, που όντας μαγευτικός ο ίδιος, μάγευε με τις νότες του τους έρωτες, τα μεταχουντικά ελληνικά καλοκαίρια –οι επαναστάσεις και οι φωνές των Ξυλούρη – Φαραντούρη, ναι, είχαν ΚΑΤΙ να προσθέσουν και ουσιαστικό να πουν.

τε, ακόμα και η Τέχνη της Πολιτικής, ας μου επιτραπεί αυτός ο όρος εδώ, τότε ακόμα, ναι, είχαμε δυνάμεις, έμπνευση κι αποθεματικές αλήθειες και οράματα να ξοδέψουμε στην καθημερινότητα μας. Στη ζωή γενικώς, γιατί και τότε είχαμε ανεργία, οικονομικά προβλήματα, προεκλογικές – μετεκλογικές περιόδους, την αγωνία να έχει το παιδί μας όλα τα καλούδια και το φροντιστήριό του.  Ιδίως, ίσως πιο πολύ έντονο αυτό το «ιδίως», ήταν το ότι ο  έρωτας ορατών τε και αοράτων, ύλης, πνεύματος και σάρκας, είχε να αρμενίσει στο (ακόμα άγνωστο κι αξόδευτο) ΑΡΧΙΠΕΛΑΓΟΣ του.

Η Τέχνη, η κάθε είδους  Τέχνη σε ζωή και κόσμο συναισθημάτων μας, μπορούσε την εποχή εκείνη ν’ ανθίσει, να εμπνεύσει, επαναστατήσει εντός και εκτός (γύρω μας), γιατί θέλαμε ΕΜΕΙΣ να γίνουμε  πρωτομάστορες, πρωτοπόροι, εργάτες, σκαφτιάδες, εραστές σε ό,τι ανταποκρίνεται ή εξυπακούεται στο ΑΠΕΡΑΝΤΟ της ζωής.

Τώρα; Σήμερα; Και πάλι σήμερα ο άνθρωπος δεν παύει ν’ αναζητεί την ιδέα, τον έρωτα, τον ηγέτη, τον ψηφοφόρο, τον φίλο, τον καλοπροαίρετο ακροατή… Μόνο που βαδίζει  με στεγανά, βάσει σχεδίου, σκοπιμότητας, ΔΕΝ ΞΕΠΕΡΝΑ ΠΟΤΕ τα όριά του –ενώ όλα, μα όλα έχουν ημερομηνία  λήξης.

Μπορούν σήμερα έρωτας, ζωή, πολιτική, Τέχνη, ανθρώπινες σχέσεις, εργασία να εμπνεύσουν κάτι αληθινό; Κάτι που να μην έχει ημερομηνία λήξης, αλλά να έχει ΔΙΑΡΚΕΙΑ στο χρόνο και στο άχρονο μέσα μας; Και μπορούν σήμερα, εντέλει, να υπάρξουν καινοτομίες; Καινοτομίες οι οποίες μπορούν, είναι ικανές να αναδυθούν και μόνο απ’ το ‘κλικ’ που θα σου κάνει το, ένα κάποιο, λευκό πουκάμισο ενός δείνα Σταύρου Ξαρχάκου, την ώρα κατά την οποία διευθύνει τη μουσική ορχήστρα κάποιας σύγχρονης Μεταπολίτευσης ή και την προεκλογική εκστρατεία δίνοντας την αίσθηση μιας ΜΗ ΑΥΘΗΜΕΡΟΝ ΙΔΕΑ σε ουσία και πράξη;

Φυσικά και όχι πια. Όχι, γιατί λειτουργούμε με πεισματικά ΣΤΕΓΑΝΑ, χωρίς να λειτουργούμε ΕΛΑΣΤΙΚΑ και θεωρούμε επικίνδυνο  έως λίαν ενοχλητικό / απωθητικό ότι ξεπερνά τα κεκτημένα, τις δικλείδες ασφαλείας όπου και μάθαμε να ταμπουρωνόμαστε –κι ας μας ΚΑΤΑΠΝΙΓΟΥΝ καθημερινά την ύπαρξή μας. Άλλωστε, όσο κι αν τις κατηγορούμε αφού μας αφήνουν κενούς, τόσο τις υπερασπιζόμαστε… Είναι απόκτημα, κιβούρι, ύστατη διέξοδο αλλά και  μια ασφαλής, γνώριμη κεκτημένη ταχύτητα που την γνωρίζουμε και βολευόμαστε σ’ αυτήν. Με νύχια και με δόντια την υπερασπιζόμαστε, μια που η κεκτημένη ταχύτητα μας, οι κεκτημένες γνώριμοι τρόποι ζωής, δεν φταίνε σε τίποτα. Αφού το ΣΥΜΦΕΡΟΝ ΜΑΣ έγινε το κιβούρι και η ασφαλής  ζώνη των ορίων μας!

Μέχρι και η κρίση οικονομίας κι αξιών, η ανεργία, το, εν πολλοίς, λεγόμενο γενικευμένο αδιέξοδό μας έχει γίνει ΤΡΟΠΟΣ ΖΩΗΣ ΠΙΑ, ένας χρυσός αιώνας εφησυχασμού… Βλέπεις, τα θαύματα τη σήμερον ημέρα ΚΑΝΟΥΝ ΘΟΡΥΒΟ και ΞΕΒΟΛΕΥΟΥΝ τα όσα μάθαμε, συνηθίσαμε –έτσι απλά, ίσως  ίσως με τη συνείδηση του ΑΡΠΑ ΚΟΛΛΑ κι οι  Βάρβαροι πάντα είναι μια κάποια λύσις!

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Εβδόμη"

 

 

 

Share

2009©Kavalacity.net