Εκτύπωση

Insenso. Όπερα χωρίς μουσική

Συγγραφέας: Χρυσούλα Βακιρτζή.... Δημοσίευση στη κατηγορία Εν αρχή ήν ο λόγος

Σας άρεσε το άρθρο?
(5 ψήφοι, μέση τιμή 5.00 από τα 5 αστέρια)
>Θέατρο Αντιγόνη  Βαλάκου
Συγγραφέας: Δημήτρης Δημητριάδης
insenso1-500x304«Σε καταλαβαίνω, αλλά δεν σε νιώθω», άκουσα κάποτε, σε μιαν άλλη πιθανόν ζωή μου, από κάποιον που μ’ ενδιέφερε πολύ. Αλλά, αφού πέρασε ένα χρονικό διάστημα, με πολλά σκαμπανεβάσματά μας, ο ίδιος άνθρωπος τόνισε για να καθησυχάσει τους φόβους μου: «Να μη με ζητάς πουθενά αλλού, παρά μόνο σ’ εσένα, γιατί είμαι πάντα δίπλα σου –σαν τα γυαλιά που ξεχνάς ότι τα φοράς ήδη και τα ψάχνεις παντού>!»

Η όμορφη και κάπως ιδεαλιστική τούτη σχέση μου ανήκει πια στο παρελθόν, όσο «παρελθόν» μπορεί να γίνει κάτι που σε σφραγίζει βαθιά, έντονα. Θυμάμαι ότι είχα θυμώσει και πικραθεί, τότε, μ’ αυτό το «σε καταλαβαίνω, αλλά δεν σε νιώθω», τα δε υπόλοιπα –που μου είπε ο άνδρας αυτός τα εξέλαβα ως υπεκφυγές φιλοσοφικού και ολίγον θρησκοληψίες που με γέμιζαν πίκρα, οργή, μίσος.

Όλα αυτά τότε… Γεγονότα, μνήμες, ενεστώτας χρόνος βγήκαν στην επιφάνεια, τα ανακάλεσε η μνήμη μου, αναμασώντας την τροφή της, τις σάρκες τις, ως συμβολική κι άλλο τόσο νατουραλιστική καμήλα, χτες 9/2/14 τη στιγμή κατά την οποία ο πρωταγωνιστής της βραδινής θεατρικής παράστασης που παρακολουθούσα στο θέατρο ‘Αντιγόνη Βαλάκου’, φώναζε με σπαραγμό: «Γιατί  ο έρωτας  είναι ανήθικος;» Ναι, δύσκολα να σε νιώσει ο έρωτας και να ταυτιστεί μαζί σου –κι εσύ, όμως, μ’ αυτόν.

Οι αίτιοι και υπαίτιοι των πιο πάνω συλλογισμών μου, είναι:

«Insenso” όπερα χωρίς μουσική

Συγγραφέας: Δημήτρης Δημητριάδης
Σκηνοθεσία: Δαμιανός Κωνσταντινίδης
ερμηνεία: Αναστάσης Ροϊλός

Ναι, στα πλαίσια αυτής της αξιόλογης παράστασης, διαπιστώνω ότι, από τον Φρόυντ και ύστερα λειτουργούμε με μια μονομερή λογική, αποφεύγοντας να ζήσουμε, βιώσουμε, εκφράσουμε συναισθήματα. Πολύ δε περισσότερο τον έρωτα, που έρχεται να καταστρέψει, καταδώσει κυρίως το εγώ μας. Αυτό το ‘εγώ’, το κυρίαρχο, το εκπαιδευμένο να αυτοσυντηρείται, ψυχρό, απόμακρο, παμφάγος εχθρός κάθε υπέρβασης και μη λογικού ή και εκλογικευμένου. Άλλωστε, τίποτα καινούριο ή καινό δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς την καταστροφή και σε καιρούς αυτοσυγκράτησης, μιζέρια, κοινωνικής κακουχίας, όπου μάλλον το νέο κλισέ / σλόγκαν είναι το «χαλαρά», κανείς και τίποτα  δεν είναι χαλαρός.

 Insenso. Υπόθεση.

Μία «όπερα χωρίς μουσική», ένας παθιασμένος μονόλογος, αλλά και ένα  ποιητικό δοκίμιο για τον έρωτα, δηλαδή το Insenso, που απ’ τον αυτόν καθαυτόν τον τίτλο του δηλώνει την παραφορά σώματος και αισθήσεων, λογικού και λόγου, τη σττιγμή όπου όλα αυτά το χαρακτηρίζουν. Το Inssenso, σαν λέξη  είναι επινοημένη από το γαλλικό insensé (άφρων, παράφρων, παράλογος, παράδοξος) και παραπέμπει στην πηγή έμπνευσης του συγγραφέα, στην ταινία του Λουκίνο Βισκόντι Senso (αίσθηση).

Στα τέλη της αυστριακής κατοχής στην Ιταλία (1860) κι ενώ κορυφώνεται το αντιστασιακό κίνημα στη Βενετία, η Κόμισσα Λίβια Σερπιέρι ερωτεύεται τον υπαξιωματικό του αυστριακού στρατού, Φράντς Μάλερ. Όταν την εγκαταλείπει. Η γυναίκα τυφλωμένη από την απελπισία, τον καταδίδει ως λιποτάκτη. Εκείνος συλλαμβάνεται αμέσως και εκτελείται.

Η κόμισα όμως συνεχίζει να ζει. Μη μπορώντας  να πεθάνει, διασχίζει τους αιώνες, χωρίς καμία ελπίδα , όχι γιατί πρόδωσε τον εραστή της, αλλά γιατί δεν τον σκότωσε με τα ίδια της τα χέρια, πράξη με την οποία, όπως πιστεύει, θα της ανήκε ολοκληρωτικά. Στην προσπάθειά της να τον ιδιοποιηθεί, καταλήγει να ταυτιστεί μαζί του.  Η Λίβια Σερπιέρι, η ερωτευμένη κόμισσα, βυθίζεται στο πιο βαθύ και ακραίο σημείο του ανθρώπου για να περάσει στην άλλη όχθη. Λες και επιστρέφει στις πρώτες εβδομάδες της εμβρυακής ζωής ξανά. Εκεί όπου το βρέφος δεν έχει επιλέξει το φύλο του, εκεί όπου δεν υπάρχουν όρια και το  δύο γίνεται ένα και τα ίδια τα φύλα υποχωρούν, εκεί όπου δεν υπάρχει άρρεν και θήλυ. Υπάρχει Ανδρόγυνο –ή, όπως θα έλεγε ο Χικμέτ, παύει ο άνθρωπος να ρωτά αν το άλλο του μισό βρίσκεται στην Κίνα.
Η σκηνοθεσία αναθέτει αυτόν τον μονόλογο σ’ έναν νεαρό άνδρα ηθοποιό (Αναστάσης Δ. Ροϊλός) και τον αφήνει / τοποθετεί σ’ έναν γυμνό σκηνικό χώρο, βυθισμένο στη νύχτα των αιώνων μοναξιάς της κόμισσας, στη νύχτα των σωμάτων. Εκεί που η αγωνία και το απόλυτο ερωτικό πάθος, συνάμα με τα συναισθήματα, τα ένστικτα σωματοποιούνται και γίνονται ένας σωματικός, αβάσταχτος πόνος. Ο πόνος που τίκει – γεννά τον ποθητό και ποθούμενο Άλλο. Κοινωνία αλλά και κανιβαλισμός. Άνθρωπος μα και θεός, μέσα στη σύζευξη  ποιητικού άκρως απαιτητικού και μιας εξαντλητικής σχεδόν επιτόπιας κινησιολογίας, μιας ολοκληρωτικής σωματικής δέσμευσης εκ μέρους του ερμηνευτή.

Θερμά συγχαρητήρια στον νεαρό ηθοποιό, Αναστάσης Ροϊλός, του οποίου η ερμηνεία είναι εκπληκτική σ’ αυτόν τον σπαρακτικό ωριαίο μονόλογο. Ίσως κάπως λιγότερο εμφατικές κινήσεις και περισσότερο ‘δόσιμο’, θα έδινε περισσότερα από πλευράς σκηνοθεσία.

Ενόψει του Αγίου Βαλεντίνου, αναζητήστε σκηνές του έργου στο youtube, εκτός από τις σοκολατένιες ή πολύχρωμες χαρούμενες καρδιές, μαζί με τα λαμπερά ενσταντανέ τύπου “say smile, lovely” market

Share

2009©Kavalacity.net