Εκτύπωση

Μουσικά Σαββατόβραδα με τις εμπνεύσεις του Θόδωρου Κατάκαλου - Β' μέρος

Συγγραφέας: Χρυσούλα Βακιρτζή.... Δημοσίευση στη κατηγορία Εν αρχή ήν ο λόγος

Σας άρεσε το άρθρο?
(0 ψήφοι, μέση τιμή 0 από τα 5 αστέρια)

 

Το τραγούδι λυτρώνει...

 

katakalosΒραδάκι 14ης Δεκεμβρίου, ένα ακόμα Σάββατα τελειώνει λίγες μέρες πριν τα Χριστούγεννα του 2013. Ο καιρός παγωμένος, όπως και το φεγγάρι που με κοιτά, παγωμένο, κάτασπρο, πίσω από κάτι κουρελιασμένα και θαμπά σύννεφα. Το κοιτώ, καθώς το ταξί των ΑμΕΑ παίρνει τον δρόμο ξανά προς Ελευθερούπολη, κοντά στις μουσικές εμπνεύσεις του Θόδωρου Κατάκαλου, στο φιλικό περιβάλλον του ξενοδοχείου Ποσειδώνιο.

Σε   στιγμές που ζητώ την απόσταση, την αποστασιοποίηση από τους πάντες και τα πάντα, γιατί δεν χωράω πουθενά, γιατί δεν αντέχεις την οδύνη του ξεχωρταριασμένου χωραφιού… βλέπεις, η ψυχή πονά πολύ όταν ξεριζώνεις το περιττό, το ευκαιριακό μαζί με όσα έχουν κάνει τον κύκλο τους μέσα σου και στη ζωή σου.

Νιώθω ότι η μουσική, τούτες οι νύχτες, οι μελωδίες των τραγουδιών σβήνουν, συμφιλιώνουν ή και βοηθούν στο να κατανοήσω εμένα, εσένα. Εμάς. Τον ρυθμό. Την ταύτιση. Την σύγκρουση. Σαν άλλη Ζωή Λάσκαρη κι εγώ, μ’ ένα φεγγάρι ασημένιο τάσι στα πόδια μου. Ναι, επιλεγμένη η μοναξιά, η σιωπή μου και θέλω / επιθυμώ να πω πως προσπαθώντας να σε θυμηθώ, αποκοιμήθηκα, αλλά πάλι σε λίγο ξημερώνει κι εσύ δε λες να ‘ρθεις….

Το ρολόι δείχνει κιόλας 9:45 το βράδυ κι εγώ ταυτίζομαι με τα κουρελιασμένα σύννεφα του ουρανού, ηθελημένα και άθελά μου. Στη θέα τούτου του φεγγαριού, αποφασίζω τη σκανδαλιά μου, απόψε θα χαρίσω ένα λευκό τριαντάφυλλο στον Θ. Κ., απλά από εκτίμηση και, μυστικά μυστικά, να ξορκίσουμε μαζί το θλιμμένο σούρουπο και την αγάπη που σχεδόν πάντα θα την κυνηγάει μια φυγή. Θα χαρεί, είμαι σίγουρη, σκέφτομαι με ένα χαρούμενο πείσμα μικρού παιδιού!

Είναι η τρίτη φορά που πάω ν’ ακούσω τον Θ. Κατάκαλο και, με τη βοήθεια του Κώστα, του πρόσχαρου ταξιτζή των ΑμΕΑ, απόψε κυριολεκτικά τρύπωσα μέσα στην ορχήστρα του καλού Καβαλιώτη καλλιτέχνη και δημιουργού! Κι απόψε ζητώ μια φωλιά, μια φιλόξενη γωνίτσα, όπου θα σβήσουν μνήμες, σκέψεις, πρόσωπα κι αγάπες ή εραστές, που έκλεισαν την πόρτα φεύγοντας –ζευγαρωμένοι, με τις μπύρες τους αγκαλιά…

Είναι άγιες και αθώες σαν λευκό τριαντάφυλλο οι νύχτες όπου οι πόθοι, τα πάθη, η μοναξιά και το άσπρο, σαν παγωμένο μάρμαρο, φεγγάρι του χειμώνα –του χειμώνα του καιρού και του έσω κόσμου σου- γλιστράνε λυτρωμένα, φτερουγίζουν καθώς τα χείλη του μουσικού ψιθυρίζουν σε ήχο πλάγιο: «είναι βαριά η φυλακή κι ας είναι από μετάξι».

Ναι, ζητώ μια θαλπωρή, μια φωλιά για να ξεχάσω, να θυμηθώ, να αφήσω την ψυχή μου να λικνιστεί τις ώρες όπου το μπουζούκι νανουρίζεται σαν μωρό μέσα στα χέρια του μπουζουξή. Θέλω να λυτρωθώ, να λικνιστώ με τη λήθη, τη μουσική, με τη φωνή και το κορμί, τις αισθήσεις, τη νύχτα. Ναι, τη νύχτα με τις μαγικές εκείνες στιγμές της, που σου επιτρέπουν να ξεστομίσεις: «εσένα που σε ξέρω τόσο λίγο, εσένα π’ αγαπώ τόσο πολύ».

Αποφεύγω τα συναισθήματα, αρκετά πόνεσα ήδη κι ακίνητη θέλω να μείνω… Μα, έλα, που αυτά σαν χέλια ξεφεύγουν και σου τραντάζουν το μυαλό, το σώμα, τη λογική, μέχρι και το κορμί της τραγουδίστριας. Γιατί είναι γλυκό το πιοτό της αμαρτίας, γι’ αυτό πάρε το φεγγάρι και κάντο βέρα μου –φίλε μου, άντρα και αγέρα μου, να σε ρωτήσω, τι σου ‘κανα και πίνεις τσιγάρο στο τσιγάρο, αν και τώρα κι εγώ θα ζήσω, πίσω πια δεν γυρνώ, αφού μ’ έκανες και σ’ αγαπώ και τώρα μαραζώνω.

Επέστρεψα γύρω στις τρεις τη νύχτα, τρέμοντας από την παγωνιά του καιρού, όμως με μια αίσθηση ζεστασιάς κι ανανέωσης.

Από το Ποσειδώνιο μου ζητήθηκε να γράψω κάτι ακόμα, κύριε Κατάκαλε! Καλές Γιορτές κι ένα θερμό ευχαριστώ που ήρθατε στη ζωή μου…

Share

2009©Kavalacity.net