Εκτύπωση

Ένα μουσικό Σαββατόβραδο με τις εμπνεύσεις του Θόδωρου Κατάκαλου

Συγγραφέας: Χρυσούλα Βακιρτζή.... Δημοσίευση στη κατηγορία Εν αρχή ήν ο λόγος

Σας άρεσε το άρθρο?
(5 ψήφοι, μέση τιμή 5.00 από τα 5 αστέρια)

katakalosΑπόψε τελείωνε ο Νοέμβρης του 2013. Κρύο το απόγευμα, παγωμένη η νύχτα, με ψιλόβροχο κι εγώ περνάω ίσως την πιο δύσκολη και μοναχική φάση της ζωής μου. Μια εντελώς προσωπική στιγμή ή καμπή ζωής και ύπαρξής μου, την οποία δεν θέλω, δεν μπορώ, δεν πρέπει να μοιραστώ με κανέναν. Η πάλη με   τον εαυτό σου, τις κραυγές σου, το γέλιο από πόνο, ο σπαραγμός και το κλάμα, κάνουν το σπίτι, τον κόσμο, εμένα να μη χωρώ πουθενά.

Εισπράττω σχόλια άσχετα, ενοχλητικά τολμώ να πω, σε μια ανάρτησή δικού μου αντιπερισπασμού μου στο facebook. Σαν κυνηγημένη κλείνω όλες τις επικοινωνίες, τις διαφυγές μου κι αφήνω τους πάντες να πιστεύουν, να υποθέτουν ό,τι θέλουν και βολεύει στη νοοτροπία και τον μικρόκοσμό του. Καθώς σουρουπώνει τούτη η μέρα που φεύγει ένας ακόμη Νοέμβρης.

Καλώ το ραδιοταξί των ΑμΕΑ… Ποιος φίλος, ποιος ψυχολόγος. Ποια λογική ή εγκράτεια μπορεί να με χωρέσει αυτό το χειμωνιάτικο σε ψυχή και καιρό τούτη την ώρα κι ετοιμάζομαι άρον αρον για Ελευθερούπολη, εκεί όπου πιστεύω –ναι, πιστεύω, θα κομίσω εις την Τέχνη.

Ανταριασμένη με αντικρίζει ο Κώστας, ο οδηγός του ραδιοταξί ΑμΕΑ και καλός μου φίλος πια. Του ζητώ να με πάει Ελευθερούπολη, στο ζεστό μουσικό στέκι, που έφτιαξε για φέτος ο καλός Καβαλιώτης μουσικός Θεόδωρος Κατάκαλος και, αν γίνεται, να μείνω μέχρι το τέλος του προγράμματος. Όχι, όχι στη μαμά σου σήμερα, καλύτερα να διασκεδάσεις.. Θα τα βρούμε στην ώρα, όσο αργά κι αν είναι, αρκεί να είσαι εσύ καλά Χρυσούλα, με ηρεμεί ο οδηγός –λίγο καιρό με γνωρίζει, όμως με καταλαβαίνει όσο λίγοι μέχρι στιγμής.

Πάντα με τον καλό του λόγο με υποδέχεται ο Θεόδωρος Κατάκαλος, εκεί, στο ξενοδοχείο Ποσειδώνιο. Λες και το «ψιλιάζεται» από πριν ότι θα καταφτάσω κοντά σ’ αυτόν, τα τραγούδια του και τους μουσικούς του! Μια συνέντευξη – ποταμός, μαζί και σπάνιας ιστορικής αξίας και ντοκουμέντου που κάνανε τον περασμένο χειμώνα με τον Θ. Κ. δεν ευδόκησε να δημοσιευτεί, αλλά από τότε μας ένωσε μια όμορφη φιλία αμοιβαίας εκτίμησης με τον καλό αυτόν καλλιτέχνη και δημιουργό.

Και το πρόγραμμα αρχίζει.. Και είναι βράδυ… Και για μένα προσωπικά, είναι ένα από εκείνα τα βράδια, τις νύχτες, που και κλαις και γελάς, εξαιτίας μιας χαρμολύπης κι ενώ ένα σεκλέτι, ένα μαράζι σε κάνει περήφανο και όμορφο, μόνο που αξιώθηκες να το ζήσεις / αισθανθείς, αλλά συνάμα σε πνίγει, σου κόβει την ανάσα. Η αιτία χάνει κάπου τη σημασία της, για να ζήσεις / βιώσεις τα έντονα σκαμπανεβάσματα συναισθημάτων μέσα σου.

Και είναι εκείνη η στιγμή, όπου οι μελωδίες υποχωρούν, γίνονται διακριτικές, ντροπαλές, για να ακουστεί εκείνη η μυστική κραυγή σου μέσα από τη φωνή μιας νεαρής τραγουδίστριας που υμνεί, αναθεματίζει, ευλογεί τη νύχτα. Το βράδυ. Τη μοναξιά, τη χαρά, την αγάπη, τον έρωτα, τη ζωή.

Αχ, αυτή η νύχτα, η ευλογημένη, η δύστροπη! Αυτή η νύχτα για την οποία εύχεσαι «ποτέ να μη νυχτώνει, για αυτούς που ζούνε μόνοι»… όμως, σκέψου τι όμορφη που θα ‘σαι με το φεγγάρι στα μαλλιά! Δε θέλω μόνιμη αγκαλιά, δε θέλω μόνιμα φιλιά, όμως θέλω πίσω να γυρίσω και συγνώμη να ζητήσω, μα με κυνηγάει μια φυγή. Κοντά στο τζάκι, αγκαλιά στην πολυθρόνα, μου ήρθε να τα βροντήξω όλα κάτω και να φύγω, όμως είναι και ο άνθρωπος αυτός που κλαίει… κλαίει για μένα… αλλά, ούζο όταν πιεις γίνεσαι ευθύς βασιλιάς, δικτάτορας, θεός και παντοκράτορας, αφού όλες οι Κυριακές λάμπουν στο πρόσωπό σου, όταν βλέπω και πάλι ότι, στο άδειο μου πακέτο απόψε μπήκες.

Εδώ που είμαι, άσε με να μείνω, κύριε Κατάκαλε… Εδώ, όπου τα σολφέζ σπάνε μαζί με τις νότες του πενταγράμμου, ώστε να υψωθεί ο τόνος του τραγουδιού και η φωνή της τραγουδίστριας να γίνει η πιο δυνατή κραυγή, το πιο λαμπερό αστέρι, που θα κάνει τον κρυφό σπαραγμό να γίνει μελωδία απαλή από ένα μελτέμι από το νέο κύμα της Ευρώπης και συνάμα ένας ανατολίτικος αμανές.

Γιατί, έτσι, μόνον έτσι, αντέχεται, αποκαλύπτεται, αναδύεται, διαμορφώνεται, μας καλύπτει κι εξελίσσει το κενό και οδύνη της ψυχής. Γιατί, ο άνθρωπος ζητά ζωή, ζητά να ευλογηθεί από τη μακρινή μητέρα, το ρόδο το αμάραντο κι έτσι να πει τη λέξη, αυτή τη μόνη λέξη, όταν γλυκοχαράζει στα ολόξανθα μαλλιά!

Κόντευε τρεις το ξημέρωμα όταν επέστρεψα στο σπίτι, πολύ πιο ήρεμη μέσα μου… Γνωρίζοντας ότι αυτή η Κυριακή, η σημερινή, δεν ήταν άλλη μια χαμένη Κυριακή για μένα.

Θερμά συγχαρητήρια στον Θ. Κατάκαλο και τους συνεργάτες του, στο Ποσειδώνιο!

Share

Σχόλια  

 
#1 ΑΠ: Ένα μουσικό Σαββατόβραδο με τις εμπνεύσεις του Θόδωρου ΚατάκαλουΣουλτάνα 06-12-2013 15:26
Ω, ετοιμόρροπη περιπλάνηση
με τα λιόδεντρα
σφηνωμένα στο λαιμό....
τα χορτάρια
κολλημένα στα δάχτυλα...
-ξοπίσω ν΄ ακολουθάνε καθρέφτες
κομματιασμένοι από χίλια σπαθιά
κι ολόμπροστα η θύελλα ν΄ ανεμίζει
τους σαρκασμούς της............ ......

Μου επιτρέπεις Χρυσούλα να σου χαρίσω την "γνώση" μου από δύσκολες αλλά γενναίες στιγμές? Με απόλυτα τρυφερό σεβασμό.
 

2009©Kavalacity.net