Εκτύπωση

Πολιτική επιδομάτων και παροχών για τους πολίτες ΑΜΕΑ

Συγγραφέας: Χρυσούλα Βακιρτζή.... Δημοσίευση στη κατηγορία Εν αρχή ήν ο λόγος

Σας άρεσε το άρθρο?
(3 ψήφοι, μέση τιμή 5.00 από τα 5 αστέρια)

AMEAΔικαιολογημένη η αγανάκτηση για τις αναβολές του κράτους, των ασφαλιστικών ταμείων και τον ορυμαγδό της γραφειοκρατίας, σχετικά με τα αναπηρικά επιδόματα και όσα δικαιούνται οι πολίτες με αναπηρία, σε νόμιμο πάντα πλαίσιο. Ωστόσο, εκτός από τις, ουκ ολίγες περιπτώσεις, ανάπηρων «μαϊμούδων», υπάρχουν και οι συγγενείς, οικογένεια, γονείς που τραγανίζουν αυτά τα υλικά και οικονομικά οφέλη, δεν εξαιρούμε  τώρα πια και τους βοηθούς –που και καλώς και κακώς μπαίνουν σ’ αυτόν τον κύκλο.

Από τότε που το ανάπηρο άτομο βγήκε από την υπόγα του γονιού και το κλασικό άσυλο, έγινε μια νέα εμπορική και αγοραστική μονάδα, η οποία λειτουργεί ως σκληρό και ελκυστικό αγοραστικό και «κοινωνικό» νόμισμα για όλα τα χρηματοοικονομικά δίκτυα. Χωρίς δυστυχώς συχνά αυτό να λειτουργεί θετικά και ουσιαστικά για τον ίδιο τον ανάπηρο.

Ήμουν μικρή όταν άκουγα και έβλεπα μια φιλική μας οικογένεια, η οποία, ναι μεν κρατούσε ασφαλή και σε καλή κατάσταση στο σπίτι (οικογενειακή εστία) την κόρη τους, που είχε  βαριάς μορφής τετραπληγία και νοητική υστέρηση, αλλά συνάμα κυνηγούσε κάθε λογής επίδομα, αυτοκίνητο, χρήματα από ταμεία ασφάλισης και πρόνοιας –ώστε ο αρτιμελής γιος τους να κάνει με άνεση και πλουσιοπάροχα τις σπουδές του και να βάλει μια γερή βάση στην αρχή της προσωπικής του ζωής.

Αραία και πού, όταν τον βόλευε, έβγαζε την ανάπηρη αδερφή του μια βόλτα στην Καβάλα, με το αμάξι που είχε αποκτήσει με την καμπούρα της κοπέλας!

Ακόμα και όταν πήρα εγώ το επίδομα αναπηρίας, μου το είχαν κόψεις δις επειδή μπορούσα να γράφω και να διαβάζω (!), κοντινοί και μακρινοί συγγενείς πλησίασαν τη μητέρα μου για δανεικά και αγύριστα από τα χρήματα του επιδόματός μου… «Εμείς έχουμε ανάγκη, η Χρυσούλα είναι μέσα, καταλαβαίνει», ήταν οι φράσεις τους. Με δικές μου εκκλήσεις/απαιτησεις και με τη σιδερένια πυγμή της μητέρας μου, μ’ αυτά τα χρήματα σπούδασα με αλληλογραφία, μπόρεσα να αποκτήσω βιβλία δυσεύρετα κλπ.

Είμαι μια άλφα τυπική περίπτωση αναπηρίας. Τίποτα παραπάνω. Ο ανάπηρος κουβαλά ση ζωή του ένα βαρύ προσωπικό φορτίο και μια ζωή αναζητά την αγάπη και την επιβεβαίωση από τους γύρω του, κάτι που τον κάνει ευάλωτο και συχνά θύμα και θύτη του ίδιου του του εαυτού, όπως και όσων τον περιβάλλουν, τυχαία ή με επιλογή, τους γονείς ή την δική του οικογένεια. Καλό ένα αυτοκινητάκι ΙΧ, για να μην κουράζεται η κυρία του κυρίου ΑμΕΑ ε;

Γι’ αυτό, ας υπάρχει ένας θετικός έλεγχος, χωρίς κράτος, ασφαλιστικά ταμεία και οι ίδιοι οι πολίτες ΑμΕΑ να φτάνουμε στα άκρα. Έτσι, για τον τσαμπουκά. Και για ζουν οι «επιτήδιοι» καλά κι εμείς Καλύτερα!

Share

2009©Kavalacity.net