Εκτύπωση

«Πάλι αυτός ο τύπος με τα κόκκινα»

Συγγραφέας: Χρυσούλα Βακιρτζή.... Δημοσίευση στη κατηγορία Εν αρχή ήν ο λόγος

Σας άρεσε το άρθρο?
(4 ψήφοι, μέση τιμή 4.00 από τα 5 αστέρια)

theatmachΌλοι ζητούν να πάρουν τις αποστάσεις τους... Ακόμα κι εσύ, που δεν θέλεις, που απεύχεσαι να 'κολλήσεις' έστω και ένα ελάχιστον τη ψυχής ταξίδιον στον πόνο, τη χαρά, τα προβλήματα, τη θλίψη του άλλου. Του άλλου. Του συνανθρώπου σου, έστω κι αν ζητάς εναγωνίως ενδόμυχα μέσα σου, να τον μισήσεις ή και να τον ερωτευτείς.

Αποστάσεις λοιπόν, έστω κι αν όλα, οι πάντες, τα πάντα σου φωνάζουν ότι η ζωή είναι γλυκιά. Εσύ... Εσύ ακούς το δικό σου ουρλιαχτό, τούτη τη φωνή / κραυγή σου, η οποία με όλους τους τρόπους σε κάνει να θέλεις να πεθάνεις, να ξεμπερδεύεις, να «φύγεις», να αυτοκτονήσεις. Όχι, δεν αποζητάς να σε προσέξουν. Δεν είσαι το αιώνια μικρό παιδί, που θορυβεί για να έχει την προσοχή, το ενδιαφέρον των άλλων.

Να ερωτευτείς και να ζήσεις θέλεις, τη στιγμή που είναι Χριστούγεννα, γιορτές και η μοναξιά σου γίνεται πιο φρικτή όταν απεικονίζεται στην παρέα, στον κατ' ανάγκη σύντροφό σου, στην αφόρητη σιωπή της μοναξιάς σου. Μια μοναξιά, που είναι και δεν είναι επιλογή σου. Τότε... τότε, λίγο πριν αριβάρει «Πάλι αυτός ο τύπος με τα κόκκινα» –ο Αη Βασίλης, αυτός ο καταναγκαστικός τυπάς ντε, με τις ευχές και τα πρωτοχρονιάτικα δώρα, εσύ θες να γίνεις ο ιδανικός και ανάξιος αυτόχειρας. Να αυτοκτονήσεις, να ξεμπερδέψεις μια και καλή –έστω κι αν κάνεις σεξ και με τον ίδιο τον Αη Βασίλη!

Άλλωστε, κατά μία σχολή ψυχολογίας, το ένστικτο και η ύστατη στιγμή του θανάτου, ταυτίζεται με την κορύφωση της ερωτικής πράξης. Να ζήσεις, εν ολίγοις, τη μία και μοναδική στιγμή της ζωής σου ανθρώπινα, χωρίς τα 'πρέπει' και τις αποστάσεις ασφαλείας. Ναι... Φοβού [και] τον εαυτό σου και αποστάσεις φέροντες!

Οι σκέψεις αυτές έρχονται ξανά και ξανά, καθώς παρακολουθώ το τελευταίο έργο «Πάλι αυτός ο τύπος με τα κόκκινα», τη Ζ. Μπαλασκό, που ανέβασε φέτος η Θεατρική μηχανή και σε σκηνοθεσία Δημήτρη Ντουμπουρίδη.

Μια φαινομενικά θεότρελη κωμωδία καταστάσεων είναι το έργο/ και διαδραματίζεται σε ένα γραφείο κάποιας δυτικότροπης συνοικίας ή μιας χώρας απρόσωπης κι αδιάφορης ουσιαστικά, ως προ της ψυχοκοικωνική προστασία και υγεία των μέσων πολιτών της. Στο κοινωφελές γραφείο «Η ζωή είναι γλυκιά», όπου μια γυναίκα σε προχωρημένη εγκυμοσύνη, παλεύει να κρατήσει την ψυχραιμία της και να καταπιεί τα παλαιολιθικά σοκολατάκια της μεγαλοκοπέλας, η οποία ψάχνει ή γαμπρό, επιτέλους, ή να κάνει σεξ.

Κωμωδία καταστάσεων, συνεχείς ανατροπές, ξέφρενα κυνηγητά, απίθανες ατάκες, έξυπνα γκανγκς. Πίσω απ' όλα αυτά υπάρχει ένα μεγάλο δράμα που διέπει όλες τις μεγαλουπόλεις: αυτό της μοναξιάς. Της αποξένωσης, όπως τουλάχιστον την εισέπραξα / εισπράττω ως θεατής εγώ.

Έξι πρόσωπα πνίγονται στην προσωπική, εν μέρει και συλλογική, ευτυχώς!, δυστυχία τους. Έξι πρόσωπα προσπαθούν να επικοινωνήσουν, να κάνουν παρέα, να ερωτευτούν. Όμως φαίνεται πως είναι αδύνατο, ακόμη και μέσα στο λιτό χώρο ενός εν εφημερία γραφείου –με τον Οργουελικό σκοπό και ονομασία του «Η ζωή είναι γλυκιά» Τουλάχιστον με τα δεδομένα της σημερινής μας κοινωνίας.

Πίσω απ' τη φαινομενική πλάκα, απ' την καθημερινή κουβέντα – χωρίς φκιασίδια και περίτεχνα πλουμίδια ή συναισθηματισμούς και με μια σκληρή γλώσσα καθημερινή - κρύβεται πόνος. Ένας πόνος που όσο περνάει η ώρα γίνεται ακόμα πιο τραγικός, πιο ανθρώπινος, υπέρ του δέοντος τραγικός.

Κι όλα αυτά κάτω από μια γκροτέσκα μάσκα. Μια μάσκα ψυχρή, 'απρόσωπη κι αδιάφορης, γιατί αλλιώς δεν σου βγαίνει φίλε μου 'καθαρή' η ζωή... Μια μάσκα που όλοι, λίγο πολύ, φοράμε για ν' αντιμετωπίσουμε τις καθημερινές καταστάσεις της τρέχουσας ζωής μας.

Έργο βαθιά ανθρώπινο, κάτι σαν θεατρικό ψυχογράφημα το "Πάλι Αυτός ο Τύπος με τα Κόκκινα" είναι ένα έργο το οποίο αναλύει βαθιά τον σύγχρονο άνθρωπο. Ένα έργο διασκεδαστικό – μέχρι δακρύων – αλλά και συνάμα ένα έργο που προβληματίζει. Διασκεδάζεις, μεν, με την ανάλαφρη γοητεία του, όμως όταν βγαίνεις από την αίθουσα, κουβαλάς μαζί σου και κάτι άλλο. Κάτι, που εσύ, επιτέλους, τόλμησες να εκφράσεις / ξεστομίσεις στον ίδιο σου τον εαυτό. Είμαστε ακόμα ζωντανοί και ενώπιος ενωπίω!

Κλείνοντας, εκφράζω τα θερμά μου συγχαρητήρια σε όλους τους συντελεστές της παράστασης.

Share

2009©Kavalacity.net