Εκτύπωση

Αθανάσιος Κούρτης: «Ακουαλέρα»

Συγγραφέας: Χρυσούλα Βακιρτζή.... Δημοσίευση στη κατηγορία Εν αρχή ήν ο λόγος

Σας άρεσε το άρθρο?
(3 ψήφοι, μέση τιμή 5.00 από τα 5 αστέρια)
akouarelaΑθανάσιος Κούρτης
«Ακουαλέρα»
Ποίηση
Εκδόσεις Ενδυμίων, Αθήνα, 2013
Γράφει η βιβλιοκριτικός Χρυσούλα Βακιρτζή
Email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.

«Ακουαλέρα», είναι ο τίτλος της καινούριας ποιητικής συλλογής του Καβαλιώτη νέου ποιητή Αθανάσιου Κούρτη. Μια έκδοση που, εκ πρώτοις, κυκλοφορεί σε μορφή ebooks και είναι το πρώτο δώρο που έλαβα, από τον ίδιο τον Θανάση, τη φετινή ημέρα της Πρωτοχρονιάς.

Με τον Θανάση μετράμε πλέον μια σχέση ουσιαστικής φιλίας 8 ή 9 χρόνων, γνωριστήκαμε σε ένα λογοτεχνικό μπλογκ και... καβγαδίσαμε αγρίως με το πρώτο 'γεια' της on line συνάντησής μας! Βλέπετε, πάνω στην αμηχανία της πρωτάρας μπλόγκερ, εγώ, είχα γράψει πιθανόν με υπεροψία ότι ε ί μ α ι ποιήτρια [...] Καλώς άστραψε και βρόντηξε τότε ο Α. Κούρτης σ' αυτό

-άλλοι πρέπει να το λένε αυτόν τον τίτλο / προνόμιο, όχι εγώ. Πόσο δίκιο είχες Θανάση και πόσο σκέφτηκα επ' αυτού!

Πολλά θα μπορούσα να πω εδώ από όσα μας συνδέουν και με εμπνέει ως ποιητής ο (Αθανάσιος), αλλά και ο καλός μου φίλος (Θανάσης). Δεν το θέλω, ωστόσο, το αποφεύγω για να περάσω στην, χαμηλών και τόσο αιχμηρών συνάμα τόνων, ποίηση της Ακουαλέρας του.

Μόνη Πατρίδα του Ανθρώπου
Όσοι αντιλήφθηκαν τον κόσμο
Με τις ίδιες λέξεις...

Έτσι, μ' αυτήν τη στροφή / σκεπτικό αρχίζει η «Ακουα» (νερό) να εμβαπτίζεται στη «λέρα» (καταδίκη, βάσανος) η ποίηση της «Ακουαλέρας». Γιατί, πώς αλλιώς η ζωή, ο άνθρωπος και η ιστορία του θα εφεύρει ανακαλύψει, ενταφιαστεί στον ίδιο τον ζώντα αναγραμματισμό και πορεία του; Η επίγνωση είναι εξάλλου και η μόνη μας λύτρωση, μια που η αυτογνωσία δεν αρκεί.

Κι η παραμάνα είχε προχωρήσει βαθιά... πολύ βαθιά μέσα στον ύπνο μου,
Ήρθε και μ' αναγνώρισε απ' το σημάδι στο πόδι μου.
«Μα πώς... πώς... γίνεται;»
Μα εγώ είχα κρατήσει μια θάλασσα ανείπωτου μέσα μου
Για να ξαναβρεθούμε καινούριοι
Ας αφήσουμε τις συστάσεις γι' αργότερα.
(Κίβδηλος Οδυσσεύς προς εξομολόγο)

Κα πώς μπορούν στ' αλήθεια να συστηθούν οι ποιητές ή η ίδια η ποίηση; Αφού η δημιουργία μαζί με την καταστροφή, είναι μια εν πλήρη εξέλιξη υπόθεση. Όμως ένα ερωτηματικό πρέπει να μπαίνει, για να αποφεύγει ο διαχρονικός άνθρωπος την απόγνωση και την θνητότητά του.

Το βιβλίο κυκλοφόρησε τον Δεκέμβρη που μας πέρασε σε ηλεκτρονική μορφή για την ώρα - δεν υπάρχει σε έντυπο, ίσως στο μέλλον. Τα ποιήματα είναι, κατά κύριο λόγο, παραγωγή του τελευταίου χρόνου. Εξαιρούνται λίγα μόνο τα οποία είναι παλιότερα κάποια και πολύ παλιότερα π.χ. του 2006 αλλά το 80% των κειμένων είναι τελευταίας εσοδείας. Όπως παρατηρούμε, το γλωσσικό, κυρίως, ύφος διαφέρει από την πρώτη στη δεύτερη ενότητα και αυτός είναι ουσιαστικά ο μόνος διαχωρισμός του που αφορά μόνο τη μορφή και τίποτε άλλο. Εκδόθηκαν από την μικρού βεληνεκούς αλλά δυναμική σε παραγωγή αθηνα'ι'κή εκδοτική "Ενδυμίων" του ποιητή Βασίλη Λαλιώτη.

Τα λόγια τους λαχανια-
σμένα ρουθούνιζαν δυνατά
ταράζοντας τη σκόνη του εδάφους κι άλλοτε ανασηκώνονταν
σούζα στα μπροστινά τους
πόδια επιδεικνύοντας τη δύναμή τους. Κι εκείνοι ολοένα
θριαμβωδώς εσήκωναν προς τα
πάνω τις αναμμένες δάδες ώσπου κάποτε άρπαξε η κουρτίνα
τ' ουρανού –λαμπάδιασμα
σωστό– κι εφάνη μέσα στο δωμάτιο ολόγυμνη η Ματαιότητα.
Ωραία γυναίκα.
(Κίβδηλος Οδυσσεύς προς δημοσιογράφο)

Στην ποίηση του Α. Κ. υπάρχουν κι ενυπάρχουν (ύφος, στυλ, εκφραστικά μέσα συνειδητού / υποσυνείδητου), ήθος, χιούμορ, αισθήματα, ψυχή και ο ποιητής γράφει αυτά που πρέπει. Η γραφή του έχει ουκ ολίγες ανατροπές, καθώς οι εικόνες της ΄χουν την πικρία αλλά και την απόσταση των μποέμ τύπων –όταν ξενυχτούν με ουίσκυ και αποτσίγαρα, που τους καίνε και του παγώνουν χέρι, ψυχή ή έμπνευση. Άλλωστε, ο Θανάσης είναι ΄νας άνθρωπος πολύ νέος ακόμη σε ηλικία, σεμνός, εκλεκτός –και με την έννοια του εκλεκτικού- που είναι μακριά και έξω από κάθε κύκλωμα ή ομάδα σεμνή και ταπεινή ή ξιπασμένη και κατεστημένη. Ένας ελεύθερος άνθρωπος, μια ανεξάρτητη πένα, μια γραφή όπως την ονειρεύεται ο ρομαντικός και ανάξιος εραστής της ποίησης

Η ποίηση της «Ακουαλέρας» και φυσικά του Αθανάσιου Κούρτη, είναι σαφώς πολύ πιο κατασταλαγμένη, αλλά δεν χάνει την θετικά καυστική – διεισδυτική οπτική της λεπτότητα, που είχε στην «Χάση και στη λέξη» -το πρώτο του ποιητικό πόνημα, με το οποίο εμφανίστηκε στ λογοτεχνικά μας πράγματα τότε κοντά που γνωριστήκαμε.

Ευχαριστούμε τον καλό αυτόν ποιητή και του ευχόμαστε καλή συνέχεια. Του αξίζει!

Share

2009©Kavalacity.net