Εκτύπωση

Μάρω Βαμβουνάκη «Κυριακή απόγευμα στη Βιέννη»

Συγγραφέας: Χρυσούλα Βακιρτζή.... Δημοσίευση στη κατηγορία Εν αρχή ήν ο λόγος

Σας άρεσε το άρθρο?
(3 ψήφοι, μέση τιμή 4.33 από τα 5 αστέρια)
«Κυριακή απόγευμα στη Βιέννη»
Ψυχολογία, εκδόσεις Ψυχογιός 2013
Γράφει η βιβλιοκριτικός Χρυσούλα Βακιρτζή

vienna1Ο φόβος είναι ευ­νοϊ­κή κα­τά­στα­ση για δράση (φυγή ή άμυνα), καθώς προ­κα­λεί­ται από συ­γκε­κρι­μέ­νο αντι­κεί­με­νο, αντί­θε­τα το χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό του άγ­χους (πραγ­μα­τι­κού κι όχι νευ­ρω­σι­κού) είναι η οδυ­νη­ρή ανα­μο­νή ενός άγνω­στου, ακα­θό­ρι­στου κιν­δύ­νου.

Έτσι κι ο σκο­πός της να­ζι­στι­κής τρο­μο­κρα­τί­ας «ήταν να δη­μιουρ­γή­σει για τον πλη­θυ­σμό τέ­τοιες συν­θή­κες, όπου κάθε αί­σθη­μα ασφά­λειας θα εξα­φα­νι­ζό­ταν και τη θέση του θα έπαιρ­νε ένας άπαυ­τος, εξαι­ρε­τι­κά οδυ­νη­ρός, αγ­χώ­δης φόβος, που δεν θα επέ­τρε­πε καμιά άλλη σκέψη και κα­νέ­να άλλο συ­ναί­σθη­μα. Έτσι θα οδη­γού­νταν ο λαός σε μια αλη­θι­νή ψυ­χι­κή οπι­σθο­δρό­μη­ση. Γρή­γο­ρα έγινε φα­νε­ρό

πως δεν υπήρ­χαν παρά δύο μο­νά­χα διέ­ξο­δοι από την οδύνη: ή η συ­νερ­γα­σία με τον κα­τα­κτη­τή ή η αντί­στα­ση, που αν και με­γά­λω­νε τους κιν­δύ­νους, επέ­τρε­πε την κυ­ριαρ­χία του άγ­χους από τη δράση, τη γνώση και τη συ­νεί­δη­ση του κιν­δύ­νου».

Το διε­γερ­τι­κό στά­διο, κατά το οποίο ο άρ­ρω­στος δια­κα­τέ­χε­ται από ανυ­πό­φο­ρο εκνευ­ρι­σμό και υπερ­κι­νη­τι­κό­τη­τα. Το χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό­τε­ρο γε­γο­νός αυτού του στα­δί­ου είναι η άμ­βλυν­ση του αι­σθή­μα­τος της αη­δί­ας, που σε συν­δυα­σμό με την έλ­λει­ψη κάθε αί­σθη­σης ατο­μι­κής κι αν­θρώ­πι­νης αξιο­πρέ­πειας, κα­τέ­βα­ζαν τον άν­θρω­πο στο επί­πε­δο του ζώου. Η επι­θε­τι­κό­τη­τα, τα πα­ρα­νοϊ­κά σύν­δρο­μα καθώς και η άμ­βλυν­ση των αι­σθη­μά­των αλ­λη­λεγ­γύ­ης για το συ­νάν­θρω­πο θα είχαν οδη­γή­σει την κοι­νω­νία στην πλήρη κα­νι­βα­λι­στι­κή έκ­πτω­ση αν μέσω του κι­νή­μα­τος Αντί­στα­σης, των λαϊ­κών συσ­σι­τί­ων κ.λπ., δεν είχε πραγ­μα­τω­θεί μια αντί­θε­τη κί­νη­ση «εξαν­θρω­πι­σμού κι ενη­λι­κί­ω­σης της προ­σω­πι­κό­τη­τας».

Τα όσα καταθέτουν παραπάνω επιστήμονες και επιστήμη για την κυριαρχία καταστάσεων φόβου / άγχους, που κατατρύχουν τον σύγχρονο πολίτη & άνθρωπο, αποτελούν μια απαρχή καταλυτικής σημασίας, ως προς την ψυχοσύνθεση του σημερινού ανθρώπου –ανεξαρτήτως του φίλου του. Τι έχει ωστόσο να πει η τέχνη, η ποίηση, οι φιλόσοφοι και συγγραφείς, οι οποίοι ζουν στον μικρό / μακρόκοσμο της οικουμενικής μας κοινότητας;

"Κυριακή απόγευμα στη Βιέννη" είναι ο τίτλος του καινούργιου βιβλίου της αγαπημένης μας Μάρως Βαμβουνάκη στις εκδόσεις Ψυχογιός (σελ. 315)

Ας δούμε τι γράφει η καταξιωμένη συγγραφέας μας, για τα άγχη και τον φόβο σε μια πρώτη ματιά.
" Μην κρίνεις από τις πράξεις καθεαυτές. Κοίτα την κρυφή πρόθεση, εκεί είναι η καθαρότητα ή όχι της καρδιάς. Ένας εγωπαθής διαλέγει και ρόλο αγίου, μοιράζει περιουσίες στην ελεημοσύνη. Όμως σκοπός του δεν είναι το έλεος, είναι ο αυτοθαυμασμός, ένας θρίαμβος στους γύρω. Μην εμπιστεύεσαι τα συναισθήματά σου, ούτε αγαπώ, ούτε δεν αγαπώ μη λες εύκολα. Δε συμπονάς όσο νομίζεις. Συμπονούμε και από ταύτιση, όχι από ανθρωπιά. Είναι ο φόβος μη συμβεί και σε μας το ίδιο κακό και προληπτικά το προβάρουμε. Πάντα εγώ! Ο πλησίον μένει απόμακρη γη. Η ουτοπία του άλλου! Η ψυχή είναι πανίσχυρη. Μην κολλάς στην ψυχανάλυση, προορίζεται για τις πληγές, μετά χρειάζεσαι την πνευματική περιπέτεια, μόνη σου. Όπως πας σε ορθοπεδικό αν σπάσεις ένα πόδι. Θα δέσει το κάταγμα, δε θα σου μάθει να βαδίζεις, ούτε το δρόμο, ούτε βέβαια τον προορισμό".

Στις σελίδες του νέου της βιβλίου η Μ. Β, μας ταξιδεύει στα ατμοσφαιρικά δρομάκια της Βιέννης. Ένας άνδρας έφτασε ως εκεί αναζητώντας έναν ήρεμο διάλογο με τον εαυτό του. Η επιλογή της Βιέννης δεν είναι τυχαία, αφού η πόλη σηματοδοτεί τη μουσική, τη τέχνη και τον ρομαντισμό, αλλά συνάμα είναι η πόλη όπου σπούδασε και εργάστηκε ο πατέρας της ψυχανάλυσης, Σίγκμουντ Φρόυντ.

Η έσω αυτή περιπλάνηση δύσκολη, επίπονη, όμως θεραπευτική. Ζωή και θάνατος, έρωτας, αγάπη και μοναξιά, φλόγες που κάνουν μέσα μας θλίψη και φοβίες μια φλέγουσα καιόμενη βάτος σιγοκαίνε, μαζί με ματαιώσεις που στοιχειώνουν τη ζωή μας. Την ουσία της ύπαρξής μας ουσιαστικά. Το κεφάλαιο Ο κόσμος των κοιμητηρίων, αγγίζει με έναν μοναδικό τρόπο την απώλεια, τον θάνατο, το πένθος και την οδύνη, το φοβερό αυτό πέρασμα στον άγνωστο άλλο κόσμο. Τα παραβολικά Παραμύθι της εύκολης ζωής και Χωρίς ανταμοιβή, και το αριστουργηματικό Διακριτικές προσφορές, για το δόσιμο, την αξιοπρέπεια και την μυστηριακή τέχνη της αγάπης.

Και σε αυτό το βιβλίο συναντούμε αυτοβιογραφικές αναφορές της συγγραφέως, εφόσον Μάρω Βαμβουνάκη δεν μονολογεί από απόσταση, δεν απλώνει δίχτυ ασφαλείας για τον εαυτό της. Ανοίγεται κι εκείνη θαρραλέα στον αναγνώστη της, εξιστορεί δικά της βιώματα, ασκεί αυτοκριτική, διδάσκεται πριν μας προτρέψει προς την αυτογνωσία και την επίγνωση.

Λόγος ζωντανός, ευαίσθητος, που σε αγγίζει σαν απαλό μητρικό χάδι και θες να τον «ακούς» όλο και περισσότερο τούτη τη φωνή αγάπης. Για να σκεφτείς όσα ήδη έχουμε γραμμένα μέσα μας, αλλά θαφτήκαν κάτω από άγχη και φοβίες, στην αίσθηση μιας αβάσταχτης απώλειας.

Το «Απόγευμα», έχει πολλά να δώσει –μια μορφή διαλόγων / υπόθεσης σίγουρα θα βοηθούσε τον αναγνώστη να απορροφήσει στοχασμούς, έννοιες, το απόσταγμα εντέλει που τόσο απλόχερα επεξεργάζεται / χαρίζει η Βαμβουνάκη. Κάτι αφηρημένο, μη ολοκληρωμένο και ασαφές συναντούμε επίσης στα "Ο παλιάτσος και η Άνιμα", "Φάντασμα της αξόδευτης αγάπης", "Χορός μεταμφιεσμένων" και "Μια μεγάλη καρδιά γεμίζει με ελάχιστα". Εξαίρεση, σε συγγραφική ολοκλήρωση, αποτελεί το «Ο Ντάνκαν αναζητά το Θεό» -στυλ Μπουκάι, όπου υπάρχει σταθερό νήμα νοημάτων / πλοκής.

Share

2009©Kavalacity.net