Εκτύπωση

Η ημέρα της (φετεινής) Ψυχικής Υγείας, ένα ποίημα κι εγώ

Συγγραφέας: Χρυσούλα Βακιρτζή.... Δημοσίευση στη κατηγορία Εν αρχή ήν ο λόγος

Σας άρεσε το άρθρο?
(2 ψήφοι, μέση τιμή 5.00 από τα 5 αστέρια)

psixikiygeiaΠροσωπικά, δεν πιστεύω στις επετειακές ημέρες –ή στις μέρες του τύπου «σήμερα έχω κάτι να θυμηθώ». Με αφορμή την Ημέρα Ψυχικής Υγείας, την οποία γιορτάζουμε / τιμούμε (;) ο νους μου πάει αντανακλαστικά, στην Ημέρα (για / κατά / υπέρ / περί) των ΑμΕΑ.

Από προσωπική μου εμπειρία, φορτωμένη με μια τετραπληγία –δες και εγκεφαλική παράλυση + ένα σοβαρό κινητικό μου πρόβλημα, είμαι σε θέση να γνωρίζω από την τρίτη μέρα της γέννησής μου ότι, το ψυχολογικό πρόβλημα ενός ανθρώπου της σύγχρονης κοινωνίας μας, σοκάρει –έστω κι αν είναι θλίψη ζωής, απώλειας των παιδικών σου φίλων, του πρώτου εφηβικού σου έρωτα κι ακόμα ακόμα το γεγονός ότι πρέπει να σταθείς στο ύψος των περιστάσεων, να επιβιώνεις και όζι να ζεις.

Κι όλα αυτά, γιατί άντε σύ ο / η αναπηρος πολίτης, να αποδείξεις ή και να δείξεις αναισθησία στου γονιό, σύντροφο, κοινωνία, στο συγκάτοικό σου, στο συνεργάτη –στον ψυχοθεραπευτή σου και στον ντελάλη της αγοράς, που σε θέλουν και παντοδύναμο και πρωτοπόρο και γραφικό διατηρητέο χωριουδάκι και τιμή τους να σε θυμούνται ή ν σε ξεχνούν κατά βούληση και προκατάληψη ενίοτε!

Ναι... και θυμό έχω σήμερα μέσα μου, αλλά και μια βαθιά επιθυμία: Να ακουστεί ξανά και ξανά ένα ποίημα... ένα ποίημα που σκαρώσαμε με τον Παύλο Ναθαναήλ στις ατέλειωτες συζητήσεις μας. Μόλις χτες βράδυ μου το έστειλε, ο καλός μου πλέον φίλος και συνποιητής, για να με εμψυχώσει από μια νευρικής φύσης παράλυση των ποδιών μου –η οποία με ταλαιπωρούσε μέρες τώρα.

Ένα ποίημα, που το ξεκίνησα εγώ, το συνέχισε ο Παύλος. Ένα ποίημα που γράφτηκε πριν, μετά, στο ποτέ, στο τώρα, στο πουθενά από εμάς και για εμένα –τρομάρα μου!

Κάποτε άκουσα έναν ιερέα να λέει πως θαύματα γίνονται κάθε μέρα, αλά την εποχή του Χριστούλη τα θαύματα του ιδίου έπρεπε να είναι τρανταχτά, να σοκάρουν, να πάνε κόντρα στο σύστημα για να εγχαραχτούν στη μνήμη μας ανά τους αιώνες.

Ιδού λοιπόν εγώ, να σκοντάφτω με την ψυχή μου γονατιστή, όταν σηκώνω το κεφάλι ψηλά στον ουρανό –στην πιο βαθιά μου θλίψη, απώλεια, παράλυση, αρρώστια, μοναξιά της νύχτας, του πρωιού, τ' ανέφελου ουρανού και στα λαμπρά, μαβιά, κίτρινα πένθη μου...

Ιδού και το ποίημα και... ευχαριστώ θερμά τον Π.Ν.

Δεν υπάρχει θάνατος,
απ΄ τη στιγμή που με αποκάλεσες Edtith...
Μόνο ένα ρίγος ζωής,
αυλακώνει σαν δάκρυ μωρού
τους επίγειους και σαρκικούς ουρανούς του έρωτά μου
καθώς σου χαμογελώ,
νυχτερινή αδερφή ψυχή μου
(μικρό αγκαθάκι ρόδου μου)
Δεν υπάρχει εραστής αποθαμός,
Η αγέννητη μούφα αγάπη το κατέχει
Δεσπότη σοφό πρωκτό κυνηγά
σ΄ αλέγρους ασπασμούς οργασμού δευτερολέπτων
ξετρυπώνει παράλογες ομορφιές
από χείλια μαϊμούδων σε πικρόγελες φωτογραφίες,
και ποιήματα νεκραναστημένες υπάρξεις μ΄ απαντοχή
Δεν υπάρχει θάνατος ν αντιληφθείς,
να νικήσεις
σαν γουλιά ζιβανίας σ΄ άθλια νυχτοκάματα
Μόνο αντίπαλος έρωτας μασοουράκι να τον μπαλώσεις
Κι εσείς...
Να μετανιώσω κάνοντας εχθρό τ΄ακίνητα μου πόδια μου λέτε...
Μα γιατί;
Επειδή, ως άλλος Νάρκισσος,
ερωτευτηκα τον αήττητο εαυτό μου
κοιτάζοντας τα μάτια του ζώου π΄ αγάπησα;
Μα ήταν δικός μου ο πηγαιμός,
ναι δικός μου θεός, δαίμονας δρόμος,
σαν ζωή και κρασί δεύρο αναστάσιμο
από κουτάλι
που ήπια και σιχάθηκα; σε κοινωνία ασταύρωτων Χριστών
Χάρισμα σας
το πρόχειρο ναρκωτικό της δήθεν άγρυπνης ανησυχίας σας.
Εγώ γίνομαι μαχαίρι απειρόκοπο
και κολυμπώ στην ύστατη αμαρτία των εαυτών
μιας ακόμη πουτάνας Μαρίας Μαγδαληνής
ενώ ο βασιλιάς ήλιος της νύχτας
ρίχνει το πυροτέχνημα της πληρωμένης ψυχής μου,
στη γωνιακή βιτρίνα των αγάνωτων νεωτερισμών του τίποτα ...
Με γεμίζεις κενά οργής, ανεκπλήρωτε θάνατε,
καθώς οι Σειρήνες του μασίστα Οδυσσέα των παραμυθιών
υμνούν υβριστικά τρόπο να φιλιώνεις μ΄έρωτα και θάνατο
τη ζωή που προσμετρώ στον κορυφαίο ανέφικτο οργασμό
και πάντα
αναμένω ερωτικό επισκέπτη στις αυτόχειρες νύχτες μου
Μας αγαπάω φθηνά
γιατί ο δρόμος είναι τραχύς σαν γλώσσα
πάνω σε κλειτορίδα που τραγουδά το ποίημα αυτό
για ίαση των πολλών και τα μικρόβια λόγια τους
Δρόμος σκαλισμένος από νυχιές βλαμμένης πουτάνας
κι οικτρά αρσενικά
Βολές στα 5 κατοχικά μέτρα
οι αδύναμες νύχτες των σωμάτων κι ασωμάτων πρωινών ...
γιατί;
Δεν υπάρχει θάνατος,
απ΄ τη στιγμή που με αποκάλεσες Edtith...
Μόνο ένα ρίγος ζωής,
αυλακώνει σαν δάκρυ μωρού
τους επίγειους και σαρκικούς ουρανούς του έρωτά μου
καθώς σου χαμογελώ,
νυχτερινή αδερφή ψυχή μου
(μικρό αγκαθάκι ρόδου μου)
Δεν υπάρχει εραστής αποθαμός,
Η αγέννητη μούφα αγάπη το κατέχει
Δεσπότη σοφό πρωκτό κυνηγά
σ΄ αλέγρους ασπασμούς οργασμού δευτερολέπτων
ξετρυπώνει παράλογες ομορφιές
από χείλια μαϊμούδων σε πικρόγελες φωτογραφίες,
και ποιήματα νεκραναστημένες υπάρξεις μ΄ απαντοχή
Δεν υπάρχει θάνατος ν αντιληφθείς,
να νικήσεις
σαν γουλιά ζιβανίας σ΄ άθλια νυχτοκάματα
Μόνο αντίπαλος έρωτας μασοουράκι να τον μπαλώσεις
Κι εσείς...
Να μετανιώσω κάνοντας εχθρό τ΄ακίνητα μου πόδια μου λέτε...
Μα γιατί;
Επειδή, ως άλλος Νάρκισσος,
ερωτευτηκα τον αήττητο εαυτό μου
κοιτάζοντας τα μάτια του ζώου π΄ αγάπησα;
Μα ήταν δικός μου ο πηγαιμός,
ναι δικός μου θεός, δαίμονας δρόμος,
σαν ζωή και κρασί δεύρο αναστάσιμο
από κουτάλι
που ήπια και σιχάθηκα; σε κοινωνία ασταύρωτων Χριστών
Χάρισμα σας
το πρόχειρο ναρκωτικό της δήθεν άγρυπνης ανησυχίας σας.
Εγώ γίνομαι μαχαίρι απειρόκοπο
και κολυμπώ στην ύστατη αμαρτία των εαυτών
μιας ακόμη πουτάνας Μαρίας Μαγδαληνής
ενώ ο βασιλιάς ήλιος της νύχτας
ρίχνει το πυροτέχνημα της πληρωμένης ψυχής μου,
στη γωνιακή βιτρίνα των αγάνωτων νεωτερισμών του τίποτα ...
Με γεμίζεις κενά οργής, ανεκπλήρωτε θάνατε,
καθώς οι Σειρήνες του μασίστα Οδυσσέα των παραμυθιών
υμνούν υβριστικά τρόπο να φιλιώνεις μ΄έρωτα και θάνατο
τη ζωή που προσμετρώ στον κορυφαίο ανέφικτο οργασμό
και πάντα
αναμένω ερωτικό επισκέπτη στις αυτόχειρες νύχτες μου
Μας αγαπάω φθηνά
γιατί ο δρόμος είναι τραχύς σαν γλώσσα
πάνω σε κλειτορίδα που τραγουδά το ποίημα αυτό
για ίαση των πολλών και τα μικρόβια λόγια τους
Δρόμος σκαλισμένος από νυχιές βλαμμένης πουτάνας
κι οικτρά αρσενικά
Βολές στα 5 κατοχικά μέτρα
οι αδύναμες νύχτες των σωμάτων κι ασωμάτων πρωινών ...
γιατί;
Χαρίστε το, ως και σ' εμένα, που σας εξιστορώ.

Share

2009©Kavalacity.net