Εκτύπωση

Φωτεινή Τσαλίκογλου: "Βάλαμε ένα ταβάνι στη θέση του ουρανού"

Συγγραφέας: Χρυσούλα Βακιρτζή.... Δημοσίευση στη κατηγορία Εν αρχή ήν ο λόγος

Σας άρεσε το άρθρο?
(2 ψήφοι, μέση τιμή 5.00 από τα 5 αστέρια)

tsalikoglouTo μυθιστόρημα της Φωτεινής Τσαλίκογλου, «Το χάρισμα της Βέρθας», συνάντησε πέρυσι το καλοκαίρι τον ποιητικό μου «Άλικο Άνεμο» κι έτσι άρχισε μια ουσιαστική σχέση φιλίας μεταξύ της καλής συγγραφέως και εμού.

Φυσικά, δεν θα μπορούσα ποτέ.να παραλείψω το γεγονός ότι, ο δικός μας Διαμαντής Αξιώτης, μεσολάβησε διακριτικά και ευγενικά ώστε η Φωτεινή να γνωρίσει τη Βακιρτζή και η Χρυσούλα να συνομιλήσει με την Τσαλίκογλου. Όντως «δέσαμε» η Φωτινή κι εγώ, έτσι της πρότεινα να μου δώσει μια συνέντευξη –μια συνέντευξη με βάση τα όσα κρυφοκουβεντιάζουμε κατά καιρούς οι δυο μας. Με βάση τονίζω.. ε, σιγά μη σας τα αποκαλύψουμε όλα!

Ιδού λοιπόν, η Φωτεινή και εγώ στη συνέντευξη της γνωστής σε όλους μας ψυχολόγου και συγγραφέως, Φωτεινής Τσαλίκογλου.

Χρυσούλα Βακιρτζή: «Εμείς δουλεύουμε με θεωρίες», ακούμε συχνά να μας λένε οι σύγχρονοι ψυχολόγοι. Ισχύει αυτό, Φωτεινή;

VERTHACOVERΦωτεινή Τσαλίκογλου: Καλές και άγιες οι θεωρίες όμως αν δεν βρίσκονται σε μια συνεχή σχέση σλληλοτροφοδοτησης με την κλινική εφαρμογή χάνουν τη δύναμη και την αξιοπιστία τους. γίνονται περιττές και θνησιγενεις

Χρ. Β. Πιστεύεις, απευθύνεται σήμερα ο μέσος σύγχρονος πολίτης τους ψυχολόγους και την ψυχοθεραπεία;

Φ. Τσ: Το ανυπολόγιστο ψυχικό κόστος της κρίσης αυξάνει την ανάγκη προσφυγής στον ψυχολόγο ωστόσο το οικονομικό κόστος ειναι ενα μειζον εμποδιο. Δεν ειναι εμποροι της οδυνης οι ψυχολογοι και οι ψυχοθεραπευτες. Αλλοιμονο αν ηταν! Κι ομως οι νομοι της αγριας αγορας οταν πρυτανευουν και εδω καθιστουν ανεφικτο ´´το αιτημα της ψυχοθεραπευτικης στήριξης,

Χρ. Β:. Μήπως η επιστήμη της ψυχολογίας κλείνει πια τον κύκλο της και έχει δώσει όσα μπορούσε να δώσει;

Φ. Τσ::Δεν θα συμφωνήσω. Όπως δεν υπάρχει τέλος της ιστορίας ετσι και δεν υπάρχει τέλος της ψυχολογίας

Χρ. Β: Στην αρχαιότητα, όταν συνέβαινε κάτι που αφορούσε το «σύνολο», ο λόγος δινόταν σε ρήτορες και φιλόσοφους στην Αγορά. Τώρα τον λόγο έχουν οι ψυχολόγοι των ΜΜΕ;

Φ. Τσ: Τα πάθη της ψυχής ευτελιζονται στο ψυχρό γυαλί της μικρής οθόνης. Η λογική της τηλε εικόνας που δεν γνωρίζει αποχρώσεις, σιωπες, δισταγμούς, αναστοχασμους είναι μια λογική ξένη προς την πολυπλοκότητα του ανθρώπινου ψυχισμου.

Χρ. Β: Η φιλοσοφία γέννησε, κατά κάποιον τρόπο την ψυχολογία, ήρθε η ώρα ως άλλος Κρόνος η φιλοσοφία να.. φάει το παιδί της;

Φ. Τσ: Άλλοιμονο αν ο φιλοσοφικος στοχασμος παψει να τροφοδοτεί την ψυχολογικη γνωση. Εχω την εντύπωση οτι Ο στείρος εμπειρίσμος και όχι ο φιλοσοφικος στοχασμος απειλεί να αδειάσει την ψυχολογία απομτην ψυχή της.

Χρ. Β: «Πολλά τα λόγια που είχανε μοναδικό τους προορισμό εσένα», τονίζει ο Ελύτης. Πώς θα περάσουμε από τη θεωρία στην πράξη, εν καιρώ οικονομικής στενωπού και κρίση αξιών;

Φ. Τσ: Ανάμεσα στη θεωρία και την πράξη πέφτει η σκια. Δραματικοί καιροι, ενδιαφέροντες καιροι . Οι καιροι γεννουν τερατα ομως ´´´το στοίχημα και ημεγσλη πρόκληση ειναι η εικόνα μας στον καθρέφτη να θυμίζει άνθρωπο και ΟΧΙ τέρας.

Χρ. Β: Ξεπέρασε ποτέ η Ελλάδα τα παιδικά της τραύματα;

Φ. Τσ: Όχι γιατί η υπερβαση του τραυμάτισε θέλει μόχθο, κόπο, επεξεργασία. Ο εμφοβος, εγκλωβισμένος στην πλασματική ευμάρεια των χαρτινων παραδεισων, καταναλωτής ,αρνείται κάθε επεξεργασία, είναι παραδομενος στη στιγμιαία απόλαυση, στο έχειν και κατέχειν, αρνείται το τραύμα. Το τραυμα όμως επιστρέφει, επιμένει και εκδικειται. Η αναζητηση της ταυτότητας ενα ταξίδι που δεν τελειώνει ποτε

Χρ. Β : Καταργήθηκε ποτέ ουσιαστικά η δουλεία; Μήπως σήμερα είμαστε όλοι λίγο πολύ υπόδουλοι του life style, του υπερπολυτελή εξοχικού των προαστίων, του προσωπικού pc, κινητού κλπ;

Φ. Τσ: Η κρίση κρύβει μια χρυσή ευκαιρία; Την ανατροπή όλων των κατεστημενων αξίακων μας συστημάτων. Ενα άλλο μοντέλο ύπαρξης μακριά απο επιλογές θανάτου.

Χρ. Β:. Πόσο δύσκολο είναι να είσαι γυναίκα σήμερα, Φωτεινή;

Φ. Τσ: θα έλεγα ότι είναι δύσκολο σήμερα να είσαι άνθρωπος. Αυτη η δυσκολία όμως σε κρατάει ζωντανό, μια επικινδυνη ζωντανια με ακροβασιες πάνω σε ενα τεντωμένο σχοινί.

Χρ. Β: Μπορούμε ακόμα να ελπίζουμε στον Άνθρωπο;

Φ. Τσ:. Η ελπίδα ειναι ο πιο επιφοβος αντίπαλος του θανάτου.

Χρ. Β: Λογοτεχνία, Βιβλίο ίσον πολιτισμός;

Φ. Τσ: Ίσον η ζωή που αντιτίθεται στο θάνατο

Φ. Τσ: Ζούμε στον αιώνα της αναβλητικότητας και ενίοτε του εφησυχασμού;

Φ. Τσ: Όχι πλέον. Η κρίση μας δώρισε την άρση του εφησυχασμου

Χρ. Β:. Μήπως είναι ώρα να γίνουμε εμείς ο πολιτικός που ψηφίζουμε και ακουμπάμε στα χέρια του τα όνειρά μας;

Φ. Τσ: Ωραία ιδέα! Όπως το παιδι μιας ανυποληπτης οικογένειας που μεγαλώνοντας γίνεται ο γονιός του γονιου του και χάνεται και μετουσιωνεται η αλλοτινή αθλιότητα.

Χρ Β: Σε μια πανσεξουαλική εποχή, υπάρχει ο έρωτας; Ερωτεύονται σήμερα οι άνθρωποι;

Φ. Τσ: Αλίμονο αν σταματούσε ο έρωτας

Χρ. Β: Το ισχυρό Big Bang της υπερκατανάλωσης και του Αμερικανικού Ονείρου καθιερώθηκε / κυριαρχεί πλέον το επαγγελματικό και πελατειακό καθεστώς –ακόμα και σε σχέσεις γάμου ή γονέα – παιδιού;

Φ. Τσ: Δεν υπάρχουν όρια

Χρ. Β: Γιατί μας τρομάζει σήμερα η θλίψη; Πώς μπορεί ένας καταθλιπτικός να φοβάται έναν άλλον καταθλιπτικό;

Φ. Τσ: Φοβόμαστε ότι θα κολλησουμε τη θλιψη του άλλου, λες και η θλίψη είναι μια μολυσματικη ασθένεια. Τρομαζουμε να αναγνωριζουμε στον αλλον τον μαυρο ηλιο που κρυβεται μεσα μας.

Χρ. Β: Κατά τον Σεφέρη «μας τρομάζουν οι φίλοι που δεν ξέρουν πια πώς να πεθάνουν». Πότε θα μάθουμε να χάνουμε, να αποδεχόμαστε τα λάθη μας και να μη λειτουργούμε με γνώμονα τον πληγωμένο μας εγωισμό;

Φ. Τσ: θέλει παιδεία, αντοχή και ανθεκτικότητα στη απώλεια, επεξεργασία της οδύνης, της οδύνης που είναι αναποσπαστο κομματι της ζωής μας. Με αλλα λόγια θέλει ολα όσα σήμερα λείπουν

Χρ. Β: Γιατί μας βολεύει το γραφικό, η υποταγή, το γνώριμο δεδομένο;

Φ. Τσ: Η περίφραξη μας πνίγει αλλα συγχρόνως μας δίνει μια πλασματική ασφάλεια μια αίσθηση ψεύδο-προστασίας.

Χρ. Β: Αγάπη σημαίνει θλίψη, μοναξιά;

Φ. Τσ: Αγάπη περλαμβανει και θλιψη και μοναξιά αλλά και τη δυνατοτητα, έστω μιας στιγμιάιας υπέρβασης τους. Αυτο ´´το στιγμιαίο ειναι το θαύμα τη αγάπης.....

Χρ. Β: «Έξι και μία τύψεις για τον ουρανό», έγραφε πριν μερικά χρόνια ο Ο. Ελύτης –εμείς γιατί δεν νιώθουμε τύψεις και αδιαφορούμε αν πληγώσαμε κάποιον διπλανό μας;

Φ. Τσ: Κουλτ της αναλγησιας ειναι το πιο εύθραυστο ευάλωτο οχυρό μας. Ειμαστε οι ανοχυρωτοι άνθρωποι του σημερα. Δήθεν ασφαλείς μέσα στη σκληρότητα μας. Απροσβλητοι απο τον πόνο του αλλου, Πορευόμαστε μέσα στην έρημη ατομικοτητα μας. Ενα ταβάνι στη θέση του ουρανού.

Ευχαριστώ θερμά την κυρία Φωτεινή Τσαλίκογλου.

Share

2009©Kavalacity.net