Εκτύπωση

Στον αιώνα της αγοραίας αγοράς

Συγγραφέας: Χρυσούλα Βακιρτζή.... Δημοσίευση στη κατηγορία Εν αρχή ήν ο λόγος

Σας άρεσε το άρθρο?
(2 ψήφοι, μέση τιμή 5.00 από τα 5 αστέρια)
kravgiΤον τελευταίο καιρό έχω την αίσθηση ότι όλοι μας, λίγο πολύ εδώ στην Ελλάδα, βρισκόμαστε σε ένα δωμάτιο ψυχοθεραπείας, με έντονα συμπτώματα θλίψης, κατάθλιψης και σχιζοειδής συμπεριφοράς.

Ναι μεν, δικό μας είναι το πρόβλημα, εφόσον οι κύριοι ειδήμονες έχουν μάθει να πετάνε το μπαλάκι των ευθυνών στον άλλον. Σ' εμάς. Όμως έστω κι αν αισθανόμαστε σαν ρομπτότ, έντονη κόπωση, υπνηλία και κολλάει σαν εμμονή στη σκέψη μας το τραγούδι/ποίημα «θα μείνω πάντα ιδανικός και ανάξιος εραστής» -βλέπουμε απέναντί μας τις προτεινόμενες λύσεις, οι οποίες αδιαφορούν πλήρως για μας και τον εσωτερικό μας κόσμο. Αυτές οι λύσεις, τύπου κοινωνικοπολιτικού self serves μάρκετινγκ, θυμίζουν και μοιάζουν με κάποιον πεπαλαιωμένο Φρόιντ ή Γιουνγκ, στη σύγχρονη εκδοχή τους φυσικά, που ως ψυχοθεραπευτές δουλεύουν με θεωρίες φιλοσοφίας και διαβάζοντας βιβλία ψυχιατρικής.

Χαμένους, βιαστικούς μας θέλουν οι καιροί που ζούμε. Η χώρα μας, εμείς με άλλα λόγια, και θέλει και δεν θέλει να φύγει ή να μείνει στο ευρώ, στις ρίζες τις, στην ομορφιά της, στη δύναμή της... Μια δύναμη ενήλικης πλέον ωριμότητας κι αυτάρκειας, την οποία δύναμη αν την αποδεχτεί μέσα της, θα πάψει να ψάχνει την έξωθεν βοήθεια –τη στήριξη των ετέρων, των φίλων ή ενός κάποιου «θεραπευτή»/ηγέτη, που ο ίδιος εντέλει π ά σ χ ε ι πολύ περισσότερο από τον Σύγχρονο Ασθενή–Πελάτη του. Γιατί, οι ηγέτες, οι ιδέες, οι θεραπευτές κλέφτες έρωτές μας που εναγωνίως ψάχνουμε και αναζητούμε μέσα στην καταθλιπτική μας απόγνωση κι αντίδραση, ψάχνουν και αυτοί τα ίδια ή και πιο πολλά από εμάς. Το αποδεχόμαστε ή όχι, η ίδια απώλεια αγοραστικής αξίας, αγοραστικής μανίας κι εφήμερης αγοραίας ηθικής, ευμάρειας μας κατατρύχει όλους. Όλους μας.

Αγαπούσαμε τη δραχμή, γιατί ήταν ωραία, αγαπούσαμε τα παιδικά μας χρόνια –έστω κι αν ήταν τραυματικά και τρομαχτικά. Τ' αγαπούσαμε μέσα στην αθωότητα, αυτήν την παντοδύναμη αθωότητα, που έχει τη γεύση, την οσμή, την αφή του Ι Δ Α Ν Ι Κ Ο Ύ, ΤΟΥ ΑΙΩΝΙΟΥ, ΤΟΥ ΠΑΝΤΟΔΥΝΑΜΟΥ ΚΑΙ ΑΦΘΑΡΤΟΥ ΩΡΑΙΟΥ.

"Κι ακαρτέρει κιι ακαρτέρει, φιλελεύθερη λαλιά, το 'να εχτύπε το άλλο χέρι από την απελπισιά", τολμούσαμε και, κυρίως, μπορούσαμε, είχαμε κουράγιο να λέμε και να ουρλιάζουμε σε κάθε διάψευση έρωτα, γονιού, περίγυρου, μάθησης, ινδάλματος τους καιρούς στους οποίους μαθαίναμε τον πρώτο μας έρωτα, το πρώτο φιλί –παίζοντας κρυφτό, αγάλματα, γιατρό. Και ίσως ίσως κάπως έτσι, με τέτοιου είδους όνειρα και αφέλεια μικρού παιδιού η Βασίλισσα Αμαλία, αποφάσισε να αρχίσει τον εξωτερικό μας δανεισμό, σαν νεοσύστατο κράτος τότε εμείς και πρώτη άνασα αυτή, για να μπορέσει να αγοράσει το βελούδο που χρειαζόταν για τη βραδινή της τουαλέτα.

Ωστόσο... Ωστόσο, τι νέοι που φτάσαμε ως εδώ, εφόσον πια δεν μας παίρνουν πια οι διαψεύσεις κι άλλο τόσο δεν αντέχουμε και μα είναι ιδιαίτερα επικίνδυνοι οι βιαστικές ιδέες, ηγέτες, μύθοι, θεραπευτές που όντας βιαστικοί κι αδιάφοροι για την εθνική και προσωπική μας θλίψη, κατάθλιψη & μοναξιά, μας ρωτούν αν έχουμε κάτι να προσθέσουμε κ, ν' αγοράσουμε ως πελάτες – αγοραστές του Τίποτα, του Κενού. Γιατί... Γιατί, ο ΠΕΛΑΤΕΙΑΚΟΣ χρόνος μας για την αγοραστική μας ίαση, ιδεολογία, πίστη και μέθεξης του «Αγαπάτε Αλλήλους» έληξε σύμφωνα με τους νόμους της υλικής (ουχί της Αγοράς των αρχαίων ρητόρων) κι έτσι, όλοι μα όλοι π ρ έ π ε ι να κλειστούμε –δες και αμπαρωθούμε,, ο καθένας στη γυάλα τη κόλασης και του παραδείσου του.

Σε τούτη την εθνική κατάθλιψη και μοναξιά, λες και οι άμυνες αφυπνισμού δεν λειτουργούν. Εξαναγκαζόμαστε κι εξαναγκάζουμε τον υποσυνείδητο μας κόσμο να μας πείσει πως είμαστε κακάσχημοι, αδύναμοι, ανελευθεροι, στείροι, ανέραστοι, απολιτικοί, ακοινώνητοι... πως πρέπει να προσέχουμε το γονίδιο της καταστροφής που κρύβεται στο DNA του καθενός μας. Κι αυτό ΑΝΕΞΕΛΓΚΤΟ, άμα το αφήσουμε εκτός αγοραστικής ίασης και μανίας. Μέσα μας, εντός του μυαλού μας, στην ψυχή μας υπάρχουν οι «λευκοί οίκοι» και τα δωμάτια της ουσιαστικής οντότητας, θρησκείας και των λοιπών ηγετών/θεραπευτών. Για τις έξωθεν φωνές σωτηρίας, ιδεών, στήριξης, βοηθείας.... Για τ' αλλού μην ελπίζει, πολίτη του σήμερα, των κομμάτων, του τεμαχισμένου ανθρώπου τον οποίο έκοψαν –χώρισαν στα δύο, στα τέσσερα, στα οκτώ. Κι όλα αυτά, στον απόηχο του λυρικού «Είμαστε δυο, είμαστε τρεις, είμαστε χίλιοι δέκα τρεις» -κατά το άσμα του Μίκη.

Στις τελευταίες βροχερές μέρες τούτης της άνοιξης , της άνοιξης του 2012, ορθώθηκε μέσα μου ένα δωμάτιο ψυχοθεραπείας και κλασικής ψυχανάλυσης. Σα να μετρούσα προβατάκια ή περιπλανώμενους Ιουδαίους, αφέθηκα σε συνειρμούς και σε άγρια πάθη–βεντέτες, όπως έκανε η Εθνική μας Αλίκη καθώς προσπαθούσε να... βρει από κατάγεται κι από πού αρχίζει η Κρητική Βεντέτα του... κινηματογραφικού προπάππου, του προπάππου, του παππού της!

Όμως, κάπου εδώ, ας πάψει βεντέτα που έχουμε ανοίξει με τον ίδιο μας τον Αιώνα και Εαυτό. Άλλωστε, οι βάρβαροι ήταν, είναι και παραμένουν εδώ. Με τη μορφή του ηγέτη, του εαυτού, των πειθαναγκασμών, των δημίων, του έρωτα, του ανθρώπου και της σκιάς του. Ας σταματήσει ο ντελάλης της α γ ο ρ ά ς να μας ξεκουφαίνει κι ας θυμηθούμε πόσο ωραίος ήσουν σαν Άνθρωπος όταν μοσχοβολάει σαν ανάσταση ψυχής και πασχαλιά.

Share

2009©Kavalacity.net