Εκτύπωση

Ο Κύριος Δ. Εμμανουηλίδης, το άγχος κι εγώ

Συγγραφέας: Χρυσούλα Βακιρτζή.... Δημοσίευση στη κατηγορία Εν αρχή ήν ο λόγος

Σας άρεσε το άρθρο?
(8 ψήφοι, μέση τιμή 4.25 από τα 5 αστέρια)
emmanouilidisΤέλη του Μάη ή αρχές Ιούνη του 1999 ήταν θαρρώ , όταν μου έγινε πρόσκληση να συμμετάσχω σε μια ποιητική βραδιά για γυναίκες ποιητές. Η εν λόγω ποιητική βραδιά θα γινόταν σε έναν από τους παλαιούς μαγευτικούς χώρους της Ν. Καρβάλης, όπου κατέφτασα γεμάτη άγχος, τρακ κι ένα περίεργο βόμβο στ' αυτιά –για να συναντηθώ με τις άλλες δύο τιμώμενες καβαλιώτισσες ποιήτριες , τις Μαρία Καλαφάτη και Μαρία Σαββίδου.

Το άγχος του πρωτάρη ποιητή, μαζί με το νεαρό – νεαρό ακόμα της ηλικίας μου με κατέτρυχε, με διέλυε, παρά την ενθάρρυνση κάποιον καλών μου φίλων, οι οποίοι επέλεξαν να μοιραστούν τούτη την ξεχωριστή για μένα βραδιά.

Δε λέω, η χαρά και η αγωνία μου ήταν εξίσου μεγάλες γιατί τα μέχρι τότε ποιήματα που είχα γράψει, θα αντάμωναν με τη δημιουργική φωνή δυο ακόμη συνοδοιπόρων στον κόσμο της λογοτεχνικής έκφρασης / ανάγκη ζωής. Ωστόσο... ωστόσο, ένας ακόμα πρόσθετος λόγος για το ανεξέλεγκτο, ίσως, άγχος μου ήταν το όνομα του φιλόλογου, που θα μιλούσε για την ποίησή μου.

«Δεν ξέρεις τον Δημήτρη Εμμανουηλίδη; Α! ο καλύτερος φιλόλογος... Είσαι τυχερή που θα αναλύσει α υ τ ό ς το έργο σου, θα δεις». Βλέπετε, ακόμα δεν ήμουν μπασμένη και πολύ στα λογοτεχνικά μας πράγματα κι αυτό το «θα δεις...» έφερνε μέσα μου κάτι σε δέος, σοκ, υπόσχεση για ποιητικό έγκλημα και τιμωρία!

Τι ήθελα να ασχοληθώ με την ποίηση;! Ποιος είναι τώρα αυτός και τι θα μου σούρει, αναρωτιόμουν με αγωνία και το στομάχι μου να σφίγγεται σαν κόμπος άλυτος.

Ώσπου... Ώσπου, είδα την ευγενική μορφή του καλού μας φιλόλογου Δημήτρη Εμμανουηλίδη να έρχεται κοντά μου, πριν αρχίσει η ομιλία και να μου σφίγγει το χέρι, φιλώντας με γεμάτος ενθάρρυνση –συν ένα χαμόγελο φωτεινό, που με μιας φώτισε τα μάτια του, μαζί με το μισοσκόταδο του χώρου της εκδήλωσης και τις σκιές όλης της αγωνίας μου τόσων ημερών.

Και, όπως αποδείχτηκε αμέσως μετά την πρώτη γνωριμία μας, μέσα απ' το σκοτεινό τούνελ της ίδιας άγχους και αγωνίας σχεδόν περάσαμε ο ξεχωριστός κύριος Εμμανουηλίδης κι εγώ. Γιατί κι αυτός δεν με ήξερε κι αναρωτιόταν ποια είναι τώρα αυτή; Και γιατί ν' ασχοληθώ καν με άλλη μια ανάπηρη που γράφει... Τι ήθελα και δέχτηκα;!

Έτσι απλά κι έτσι δύστροπα συνάντησα, γνώρισα και δέθηκα με τον Δημήτρη Εμμανουηλίδη –του οποίου η ποιότητα και διορατικότητα ξέρω ότι συνοδεύει το κάθε δημιουργικό μου βήμα.

Γι' αυτό και χαίρομαι πολύ που τούτη η καθάρια φωνή, η μοναδική ποιότητα Πνεύματος και Ανθρώπου μπόρεσε να μπει στη Βουλή. Και γνωρίζω ότι μπήκε στη Βουλή των Ιδεών... Των ιδεών, και όχι της ξύλινης και άκαμπτης πολιτικής του ψυχαναγκασμού, που ταλανίζουν ως άλλοι Σύσσιφοι τον μέσο σύγχρονο πολίτη και τις αγωνίες του.

Ας μας δοθεί η χάρη, όχι για τα πολλά, αλλά για τα απλά. Γιατί ίσως με τη χάρη του απλού και το μικρό λιθαράκι που ο καθένας μας μπορεί και οφείλει να προσπαθήσει θετικά να βάλει/εναποθέσει –ίσως τότε τα όνειρα αρχίσουν να παίρνουν εκδίκηση, πάνω στου βράχου τη σκληρή σχισμάδα.

Θερμά συγχαρητήρια, κύριε Εμμανουηλίδη!

Share

2009©Kavalacity.net