Εκτύπωση

Χτυποκάρδια του Μάρτη

Συγγραφέας: Χρυσούλα Βακιρτζή.... Δημοσίευση στη κατηγορία Εν αρχή ήν ο λόγος

Σας άρεσε το άρθρο?
(4 ψήφοι, μέση τιμή 5.00 από τα 5 αστέρια)

swallowΚάθε πρωί της 25ης Μαρτίου, κατά την παιδική και πρώτη εφηβική ηλικία, μόλις ξυπνούσα και έπινα το ζεστό μου κακάο η μαμά έβγαζε με λεπτεπίλεπτες κινήσεις από το δεξί μου χέρι τον «Μάρτη», που φορούσα στο χέρι μου από το ξημέρωμα της 1ης Μαρτίου. Για να μη με κάψει ο ήλιος, όπως έλεγε το παλιό έθιμο, η μάνα έστριβε μαζί μα κόκκινη και μια άσπρη κλωστή και έπλεκε για μένα (το ‘κοριτσάκι’ της) ένα μικρό παιδικό νηματένιο δαχτυλίδι, μαζί μ’ ένα όμοιο βραχιολάκι κι εγώ τα φορούσα μέχρι την ημέρα του Ευαγγελισμού.

Έτσι, λοιπόν, αφού έπινα το ζεστό –σχεδόν καυτό ρόφημά μου, σαν δυο μικρά σκανδαλιάρικα και χαρούμενα παιδιά, η κυρία Βαρβάρα κι εγώ κρεμούσαμε τα… τότε κοσμήματά μου πάνω στα γυμνά ακόμα κλαδιά της λευκής τριανταφυλλιάς της αυλής μας. Και από ‘κείνη τη στιγμή άρχιζε το χτυποκάρδι μας! Ένα χτυποκάρδι παιδικό, σοφό, ανοιξιάτικο, αγαπητικό, γεμάτο από φως. Ήλιο, Μάρτη και άγιο φως καρδιάς.

Γιατί; Μα γιατί περιμέναμε πώς και πώς η Μανούλα κι εγώ να καταφτάσουν εκείνο του πρωινό του Ευαγγελισμού, τα πρώτα χελιδόνια της άνοιξης και να πάρουν το, κάπως φθαρμένο νήμα, για ν’ αρχίσουν μ’ αυτό να χτίζουν τη φωλιά τους κι αυτόν τον χρόνο.

«Μα, θα ‘ρθουν μαμά; Ήρθαν; Και πώς είσαι σίγουρη οι θα περάσουν πρώτα από μας –κι αν δεν αναγνωρίσουν φέτος την τριανταφυλλιά μας», βομβάρδιζα με αγωνία, χτυποκάρδι κι ανυπομονησία την αεικίνητη μάνα. Ώσπου… ώσπου αυτή κάποια στιγμή, έτρεχε φουριόζα και μ’ άρπαζε στην αγκαλιά της, για να με πάει να δω ότι έλειπαν και το βραχιόλι του ήλιου και το δαχτυλίδι του «Μάρτη».

-«Κοίτα…! Βλέπεις να είναι πουθενά; Ήρθαν τα χελιδόνια με τον αέρα της Παναγιάς… Είχα το νου κι έβλεπα πότε θα φανούν!»

Στ’ αλήθεια οι κλωστούλες έλειπαν απ’ τα λιγνά κλαδιά κι επίσης, κατά μια παράξενη «σύμπτωση», κάθε χρόνο τη μέρα του Ευαγγελισμού των παιδικών μου χρόνων στο σπίτι μέναμε μόνες μέχρι αργά το μεσημέρι εγώ και η μαμά. Μάλλον κάποιο τερτίπι αγάπης και παιχνιδιού είχε σκεφτεί η μάνα μου, με αφορμή τούτη τη μεγάλη μέρα της Άνοιξης, της Ορθοδοξίας, του Ελληνισμού.

Έτσι απλά, για να μου δείξει δρόμους της στοργής, του μοιράσματος, της ζεστασιάς που κρύβουν οι Στιγμές και η Στιγμή που ποτέ δεν πιάνεται. Και, εντέλει, τούτη η στιγμή, δεν κάνει –δεν πρέπει ή οφείλει ποτέ της να μην πιάνεται…. Κι έτσι, ελεύθερη, να αναδύει Ελευθερία και Ηθελημένη Σκλαβιά Αγάπης κι Αντάμωμα Ψυχών σε Αναστάσσιμες Στιγμές –εν τη συλλήψει τους.

Γιατί…Ένα το χελιδόνι και η Άνοιξη ακριβή [και] για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή...

Share

2009©Kavalacity.net