Εκτύπωση

Συναισθηματική πανούκλα

Συγγραφέας: Χρυσούλα Βακιρτζή.... Δημοσίευση στη κατηγορία Εν αρχή ήν ο λόγος

Σας άρεσε το άρθρο?
(6 ψήφοι, μέση τιμή 4.50 από τα 5 αστέρια)

kosmosΜε τη θερμοκρασία στον -1 ένα βαθμό και μ’ έναν ήλιο του Μάρτη, να σου δείχνει το (παγωμένο) χρυσό δοντάκι του, εγώ π ρ έ π ε ι να καταλάβω τους υπόλοιπους ενοίκους της τριώροφης πολυκατοικίας μου που δεν έχουν λεφτά για θέρμανση. Άρα, εγώ, η Χρυσούλα Βακιρτζή του Δημητρίου, ποιήτρια, βιβλιοκριτικός, δημοσιογράφος και καθηλωμένη μέσα στους τέσσερις τοίχους του σπιτιού μου, π ρ έ π ε ι που είναι νυχθημερόν πια παγωμένο αυτόν τον χειμώνα της Μεγάλης οικονομικής Κρίσης.

Τώρα, αν τα χέρια μου παγώνουν, αν η ψυχή μου τρέμει, εφόσον ζω μόνη μου πλέον σε ζωή, σπίτι κι εαυτό μου συχνά, αυτό ελάχιστα ενδιαφέρει τους άλλους συνανθρώπους μου, που έ χ ο υ ν πληρώσει χαράτσι, δεν έ χ ο υ ν δουλειά –αλλά και έ χ ο υ ν να τρέξουν απ’ το πρωί ως το βράδυ στη δουλειά και δεν έχουν λόγο να θέλουν ζεστό σπίτι. Άλλο θέμα το γεγονός ότι π.χ., τον καιρό του δεκαπεναετούς πολέμου μεταξύ τριών ιδιοκτητριών –οι οποίες ε ί χ α ν πιαστεί μαλλί με μαλλί γιατί καμιά δεν ήθελε θέρμανση τις ίδιες μέρες και ώρες.

Αν δεν ε ί χ α ήδη τα πρώτα συμπτώματα μιας ακόμα βρογχίτιδας –λόγω Σπιτιού των Παγετώνων, θ’ άρχιζα να άδω τραγούδια της Ρούμελης, του Βοριά και των παλιών κομμουνιστών. Ε, παρόλες τις βρογχίτιδες, ωτίτιδες, φαρυγγύτιδες διατηρώ ακράδαντη (μέχρι τούδε) την πίστη μου ότι έ χ ω κι εγώ το κάθε δικαίωμα να λέγομαι ελεύθερος και ενεργός πολίτης. Εξ' ου και αυτή η παρόρμηση/αντίδρασή μου, αν μη τι άλλο, να τραγουδήσω βρε αδερφέ!

Σε αντίθεση με το «μια ζωή ερωτευμένος», γνωστό παλιό λαϊκό σουξεδάκι του Λευτέρη Πανταζή, εγώ οφείλω μια ζωή να καταλαβαίνω… Μια ζωή να καταλαβαίνω τους πολιτικούς, τους οποίους πίστεψα και με πρόδωσαν. Και όχι μόνο να τους καταλαβαίνω, μα και να τους ψηφίζω ξανά, σε μια εκατομμυριοστή δεύτερη ευκαιρία να τα ξανακάνουν «σαλαμούρα», όπως θα έλεγε η ξανθιώτισσα ξαδέρφη μου, η χαρτορίχτρα, καλή της ώρα!

Μια ζωή να καταλαβαίνω τους γύρω μου και να μπαίνω στη θέση τους, όταν αυτοί με βάζουν στο πίσω μέρος του μυαλού τους, όταν αυτοί έ χ ο υ ν να τρέξουν στο πολύχρωμο/πολύσχημο του σούπερ ντούπερ Βατοπέδι Προσωπικής Ζωής. Α, όλα κι όλα.. Φίλοι και αδελφοί είμαστε όλοι σ’ αυτοί τη γη, όμως σε έργα και ημέρες Βατοπεδίου, εκτάκτης ανάγκης Προσωπικής ζωής –βλέπε και Εθνική Ανάγκη της εύφορης κοιλάδας των τεμπέληδηδων αργεί – καταργεί πλήρως την ανθρώπινη ύπαρξη και υπόσταση

Εγώ όμως, π ρ έ π ε ι να υποκύψω στη συναισθηματική πανούκλα, όλων αυτών που τον υπόλοιπο χρόνο τα δίνουν όλα για μένα. να νιώθω ενοχές αν δεν δείξω πλήρη σεβασμό και ενοχλήσω/αντιδράσω/αρρωστήσω/τραγουδήσω ως αντιρρησίας μιας κάποιας πλημελούς σκακιέρας Γενικευμένων Ενοχών Ανοχών και Συνείδησης,

Παιδιά, σιγά…. Η ψυχή μας κοιμάται. Κι όταν η ψυχή, η πόλη και η Μεθυσμένη Πολιτεία Πρωθυπουργού, Φίλων, γνωστών τε και πάντων Ορατών τε Αοράτων κοιμούνται π ρ έ π ε ι να μου αρκεί γιατί ασφαλώς μερίμνησε ήδη για μένα, ασφαλώς μ’ έχει στη σκέψη και στα ενύπνια όνειρά της –αφήνοντάς με στη σκλαβιά ενός βαρύγδουπου/υποκριτικού Π ρ έ π ε ι Να Δείξω Κατανόηση, ακόμη και προσάπτοντας τον ψυχοσωματικό μου Θάνατο.

Ε, συναισθηματική πανούκλα είναι αυτή, όπως θα έλεγε ο Βίλχελμ Ράιχ –ο ψυχολόγος και πρωτοπόρος ερευνητής που πρώτος ανακάλυψε τον όρο, ως έ χ ε ι!

Share

2009©Kavalacity.net