Εκτύπωση

Η φωνή και η σιωπή των ανθρώπων στον αιώνα της ψυχρής (;) τεχνολογίας

Συγγραφέας: Χρυσούλα Βακιρτζή.... Δημοσίευση στη κατηγορία Εν αρχή ήν ο λόγος

Σας άρεσε το άρθρο?
(2 ψήφοι, μέση τιμή 5.00 από τα 5 αστέρια)

chat-roomΗ αλήθεια είναι ότι αποφεύγω να συνομιλώ μέσω ίντερνετ με αγνώστους. Τελευταία αποφεύγω ακόμα και τα sms μηνύματα και με στενούς μου φίλους.

Όμως, είναι κάποιες στιγμές, κάποιες ύπουλα μοναχικές και δύστροπες ώρες τις οποίες το διαδίκτυο μπορεί να φέρει τη λυτρωτική διέξοδο. Το αντάμωμα δυο ψυχών, δυο άγνωστων μεταξύ τους ανθρώπων, μπορεί να ξεπεράσει την ψυχρότητα που προκαλεί η γυάλινη οθόνη του υπολογιστή. Με τις σκέψεις αυτές, παραθέτω εδώ τον (ερωτικά δημιουργικό) διάλογο μέσω σχολίων και απόψεων που αντάλλαξα κατ' εξαίρεση πριν λίγα μερόνυχτα στο face book. Και να μην «ξαναμιλήσουμε» με τον αγαπητό Παύλο, και να παραμείνουμε δύο άγνωστοι, η ουσία είναι ότι ανταμώσαμε μια «κούφιαν ώρα», όπου «όλα τα κυπαρίσσια έδειχναν μεσάνυχτα κι όλα τα δάχτυλα... Σιωπή. Σιωπή θανάτου, ζωής στο πεφταστέρι εκείνο όπου Τέχνη και Τεχνολογία μας ωθούν με οδούς θετικούς στην αθανασία. Στην «παρθένα ζωή».

***

Παύλος Ναθαναήλ: "Δεν θα ζητήσω άδεια να εκφωνήσω ένα απ΄τα ποιήματα σου.. Μόνο φοβάμαι... μήπως με κρίνεις με άγχος θανάτου και δεν αφήσεις την χαρά μου... να σε λατρέψω κι άλλο γυναίκα."

Χρυσούλα Βακιρτζή: ‎"Οποιος δεν είναι ικανός, και του στερούν το δικαίωμα ν' αγαπήσει, είνσι εν τη ζωή ν ε κ ρ ό ς...."

Παύλος Ναθαναήλ: Απλά...

Παύλος Ναθαναήλ: Παιδεύω εαυτόν να αγαπήσω εαυτόν....

Χρυσούλα Βακιρτζή: Αν δεν γίνεις στραπάτσο ενώπιον του εαυτού σου, δεν θ' αγαπήσεις ποτέ εαυτόν και αλλήλους.

Παύλος Ναθαναήλ: δεν μπορώ να σε προσπεράσω έτσι χωρίς αφοσίωση χωρίς ταύτιση...χωρίς δάκρυ.... δεν σε φτάνω.. αυτό καθορίζει το ακατάληπτο..πες μου... τι φταίει και πρέπει να συμβιβαστώ με τον χαμό..

Χρυσούλα Βακιρτζή: Χωρίς την απώλεια δεν υπάρχει εύρεση. Είμαι φωτιά, άνεμος, διοξείδιο και μέσα από τις στάχτες έρχομαι ως μνήμη για να σου δείξω το παρόν -το μέλλον σου. Εμάς.

Παύλος Ναθαναήλ: Κοιτώντας το πάτωμα... βλέπω διάφανες αλμυρές κηλίδες πεταμένες απ' τα αυτονόητα μάτια μου... εκεί για σένα. Ευτυχώς! Που κατάλαβα τι θέλει να μισεί ένας ποιητής... ευτυχώς που μιλάμε τώρα μαζί! Δυστυχώς που ο θάνατος απελευθερώνει τους φόβους μας. Εμάς!

Χρυσούλα Βακιρτζή: Αλμυρές κηλίδες από σταγόνες ιδρώτα, δάκρυ, σιωπή. Και μέσα στο δεδομένο της σιωπής είμαστε πια ελεύθεροι μέσα στο αυτονόητο. Εμείς μάτια μου.

Παύλος Ναθαναήλ: Βασίλισσες δεν είναι οι πορθητές των κάστρων που πέθαναν για ένα καπρίτσιο σκλαβωμένες στο τίποτα της ιστορίας.

Παύλος Ναθαναήλ: Βασίλισσες είναι οι στιγμές που αλώθηκαν απ΄ την ασχήμια του θανάτου τους

Παύλος Ναθαναήλ: Νιώθω...υπηρέτης τους... Σ έυχαριστώ για την γραπτή διάδραση

Παύλος Ναθαναήλ: Νιώθω ήρεμα κι όμρφα που μιλώ μαζί σου...όχι απ΄τον οίκτο των πολλών μα ....για τον έρωτα των λίγων

Χρυσούλα Βακιρτζή: Ο έρωτας των λίγων είναι η ίδια η αθανασία για μια γυναίκα και έναν άνδρα. Την ίδια ηρεμία νομίζω νιώθω κι εγώ... σ' ευχαριστώ.

Χρυσούλα Βακιρτζή: Η σιωπή μας είναι γεμάτη από σταγόνες ιδρώτα, από κηλίδες αγωνίας που αφήνουν πίσω τους τα "μη" και τα "πρέπει" των πρόχειρων θανάτων.

Παύλος Ναθαναήλ: Πρώτα θα αναρτήσω ένα ποίημα με την φωνή μου στον τοίχο σου....μετά... θ΄αρχίσω να εύχομαι να σμίξουν οι σιωπές μας...Εγώ ευχαριστώ σε γυναίκα.

Ευχαριστώ και πάλι τον Παύλο.

29-1-2012

Share

2009©Kavalacity.net