Εκτύπωση

Δεν πληρώνω, δεν πληρώνω (άλλο)

Συγγραφέας: Χρυσούλα Βακιρτζή.... Δημοσίευση στη κατηγορία Εν αρχή ήν ο λόγος

Σας άρεσε το άρθρο?
(6 ψήφοι, μέση τιμή 5.00 από τα 5 αστέρια)
xaratsiΑπό τότε που μπορώ να θυμάμαι τον εαυτό μου –εγώ, η Χρυσούλα Βακιρτζή του Δημητρίου- θυμάμαι και τους γονείς μου να ψάχνουν τρόπους για να πληρώσουν φορολογίες για το τριάρι διαμερισματάκι που μένω εγώ τώρα.

Επί εποχής οικοπέδου άρχισαν να πέφτουν βροχή οι φόροι σ' αυτό το διαμπερές διαμέρισμα. Βλέπετε, ο μπαμπάς μου πάνω στην τρέλα που διακατείχε τον μέσο Έλληνα του '70, ήθελε σώνει και καλά ένα δικό του κεραμίδι στο κεφάλι του! Έτσι, στην προσπάθειά του να κάνει πραγματικότητα το όνειρό του, θυσίασε όλο το προικώο οικονομικό ποσόν της, τότε, νιόπαντρης μητέρας μου, ώστε να πληρώσει φόρο του ετεροθαλή αδερφού του, της γλυκυτάτης (;) μητριάς του, το δικό του φυσικά μερίδιο και συνάμα εφορία, αμοιβές συμβολαιογράφων κ.ά. προκειμένου να αποκτήσει τη δική του κτηματική μοίρα.

Ουκ ολίγες φορές το οικοπεδάκι του αποθανόντος θείου Θόδωρου, έγινε αφορμή να ξεσπάσουν μέσα στο σπίτι μας ομηρικοί καβγάδες, καθώς εγώ κοιμόμουν ακόμα τον γαλήνιο ακόμα βρεφικό μου ύπνο. Δεν είναι λίγο, βρε αδερφέ, να έχει ο Δημήτρης στο τσεπάκι το οικοπεδο του θείου και εν τη στρατιωτική του θητεία και απουσία να του το αρπάξει η μητριά του με τις διάφορες τσιριμονιές της!

Μαζί με την κτηματική μοίρα ου πατέρα, έπρεπε μάλλον να διαταραχτεί από νωρίς και η δική μου μοίρα. Γιατί, μετά το διόλου ευκαταφρόνητο ποσό από την προίκα της μαμάς, ήρθε η σειρά του δικού μου κουμπαρά και όοοολα τα νομίσματα τα οποία είχα κρύψει μέσα του από το χαρτζηλίκι που μου έδιναν απλόχερα θείοι, παππούδες, γιαγιάδες.

Ασήκωτο ήταν εκείνο το τενεκδένιο σπιτάκι – κουμπαράς, όταν το σήκωνα με καμάρι στην αγκαλιά μου. με τα χρήματαα, κέρματα στην πλειψηφία τους, ονειρευόμουν ν' αγοράσω τα άπαντα του Ιούλιου Βερν. Όμως, προέκυψαν νέοι φόροι για τον Δημήτρη και το οικόπεδό του κι έτσι, από ηλικία εννέα χρονών, έμαθα τι σημαίνουν οι φράσει «Το μεγάλο ριφιφι» και «Νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου. Περιττό να σας πω, ότι εν μία νυκτί, ο my father φρόντισε να σουφρώσει όλη μου την πρώτη περιουσία, για να πληρώσει φόρους που απαιτούσε το κράτος για τη δική του πρώτη κατοικία.

Φυσικά, η ΔΕΗ και η σημερινή μας πολιτική εξουσία, δεν έχουν καμία γονεϊκή τρυφερότητα ή κομψότητα και δεν περιμένουν να νυχτώσει για να μου κόψουν το ρεύμα, στη δική τους προσπάθεια να σουφρώσουν από μένα λογαριασμό και χαράτσι.

Τετρακόσια ολόκληρα ευρώπουλα «απαιτεί» [sic] και πες πως μου πήρε ήδη το κράτος, αφού ένα Σάββατο μεσημέρι του περασμένου Δεκέμβρη μου έκοψε απροειδοποίητα το ρεύμα. Βρε καλέ μου είμαι καλοπληρωτής, ανήκω στον ευπαθή οικονομικά πληθυσμό, είμαι τετραπληγική κι ας μην έχω σε αριθμητικό ποσοστό τον ιατρικό βαθμό της αναπηρίας μου –βρε είχα τρεχάματα με την κατάκοιτη μάνα μου.... Όοοοχι επιμένουν η ΔΕΗ, η Εφορία και οι λοιποί γραμματείς και φαρισαίοι, αφού ο λογαριασμός του ρεύματος είναι στο όνομα του, επί τριακονταετίας αποθανόντος πλέον πατρός μου, εγώ οφείλω και πρέπει να πληρώσω. Κατόπιν ΘΑ μου επιστραφεί όλο το ποσό, αλλά πρώτα να με δει επιτροπή του ΙΚΑ, των Αποστολιάτικων Σύκα και πιθανόν και η Στάση του Βυζαντινού Νίκα, ώστε να προσκομίσεις σ' εμάς το επίσημο αριθμητικό ποσοστό της τετραπληγίας σου.

Μάλλον ένας ομορφονιός Τιερύ Ρουσέλ μπορεί να με σώσει –εφόσον λέω, ως άλλη Χριστίνα Ωνάση, να του φορτώσω και πρώτη και μοναδική κατοικία μου, μαζί με όλα τα διαμπερή ψυχολογικά ταράκουλα μου έχει με τη σειρά του φορτώσει τούτο το, συμπαθές κατά τα άλλα, διαμπερές εργολαβικό διαμέρισμά μου. βγάζω ίσως πλουτοκρατικά απωθημένα μου εδώ, γι' αυτό μη με παρεξηγείτε, παρακαλώ.

«Αντισταθείτε ακόμα και σ' εμένα που σας εξιστορώ», λέει ο ποιητής. Ωστόσο, εγώ, κλεισμένη μέσα στους τέσσερις τοίχους του δωματίου μου, αναρωτιέμαι με αγωνία σε ποιον να εξιστορήσω τι. Και, εντέλει, ποιος αρμόδιος ποιος κοιν. λειτουργός, ποιος υπεύθυνος είναι σε θέση επιτέλους ν' ακούσει για τον αγώνα που κάνει μια γυναίκα ποιητής, βιβλιοκριτικός & δημοσιογράφος, να τα βγάλει πέρα αξιοπρεπώς όλα μόνη της με πεντακόσια επτά ευρώ το μήνα κι ενώ βιώνει μια ζωή τώρα την αναπηρία της σπαστικής τετραπληγίας.

Αν και ρητορικό το ερώτημα,, δεν βάζω ερωτηματικό. Το αποφεύγω εσκεμμένα, όπως αποφεύγει η ποίηση τα χάσματα, γιατί ακόμα «τα "όνειρα δεν πήραν εκδίκηση» και οι ιδέες, η νοοτροπία μας, δεν τολμούν να γίνουν διαμπερείς στο φως του ήλιου του ηλιάτορα.

24 Ιανουαρίου 2012

Share

2009©Kavalacity.net