Εκτύπωση

«Παράκτια Αλιεία»

Συγγραφέας: Χρυσούλα Βακιρτζή.... Δημοσίευση στη κατηγορία Εν αρχή ήν ο λόγος

Σας άρεσε το άρθρο?
(6 ψήφοι, μέση τιμή 4.33 από τα 5 αστέρια)
paraktiaΔημήτρης Παπαράλλης
Ποίηση, εκδόσεις Χάρτης 2011
Γράφει η βιβλιοκριτικός Χρυσούλα Βακιρτζή
Email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.

Με ιδιαίτερη χαρά αρχίζουμε σήμερα να  φυλλομετρούμε ήμερα  το νέο ποιητικό πόνημα του γνωστού Καβαλιώτη καθηγητή φιλολογίας Δημήτρη Παπαράλλη, με τίτλο «Παράκτια Αλιεία» (σελ. 43, εκδόσεις Χάρτης. Πρώτη έκδοση 2011). Παραθέτουμε εδώ το πρώτο δείγμα γραφής:

«Το αίμα μας
αποιτιμήθηκε φτηνά, τόσο φτηνά
όσο οι σταγόνες βιαστικής βροχής το καλοκαίρι.
Δεν πότισε βαθιά τη γη δεν έθρεψε σπαρτά δε βλάστησε
εμβατήρια και στίχους, μήτε ζωγράφισε
πλατείες και γειτονιές με ηρωικά συνθήματα.
Δεν το πουλήσαμε για υλικό ακριβό δεν το εξαργυρώσαμε
σε τοκογλύφους».

Η ανεπάρκειές μας γίνονται νευρώσεις κι έτσι, ως νευρωτικοί, νομίζουμε ότι δεν μας χωρά ο τόπος ή μας φταίνε όλοι και όλα. Κι αυτό συμβαίνει γιατί κάτι στη ζωή μας εξακολουθεί να μένει μισό –ή τουλάχιστον έτσι νομίζουμε εμείς για μία στενή προσωπική μας σχέση, για αξίες, αρχές,, επιθυμίες, όνειρα ζωής που με τον άλφα ή βήτα λόγο μας φέρνουν πια σε αδιέξοδα. Τότε, στην παρούσα φάση, οφείλουμε ν’ αναζητήσουμε έξυπνους ελιγμούς, ελιγμούς οι οποίοι θα δράσουν ως αντιπερισπασμός στην αρχή και κατόπιν ως θετική στάση απέναντι στον εαυτό μας. Τότε, όταν οι εκάστοτε  χαλεποί καιροί –ακόμα και όταν ο ίδιος μας ο εαυτός μοιάζει μ’ έναν εφιαλτικό τοκογλύφο,  ο ποιητικά κατασταλαγμένος λόγος  του Δ. Παπαράλλη, φέρνει την ελπίδα, τη θετικά διαπιστωμένη διαπίστωση.

«[το αίμα μας….]  το μοιραστήκαμε με φίλους ταπεινούς
μ’  εκείνους τους δειλούς τους πικραμένους τους στοχαστικούς
και δε ζητήσαμε συμπόνια από κανένα γιατί ξοδέψαμε όπως ξοδέψαμε
το σώμα μας»
Ανθρωπογεωγραφία παντός καιρού, σελ. 11

Και τι άραγε  μπορεί να συμβεί εδώ, μ’ αυτές τις ενδοσκοπήσεις στο ποιητικό σύμπαν του Παπαράλλη; Να βγούμε ίσως έντρομοι, απεγνωσμένοι, μ’ ελπίδα την… απελπισία μας στην άνυδρη χερσόνησο των «χαμένων» ονείρων  μας –για να ασκηθούμε στην παράκτια αλιεία των «έξυπνων ελιγμών»;  Είναι ήττα, νίκη, επίγνωση, αυτάρκεια να μπεις κι εσύ στον κύκλο των χαμένων ποιητών; Πόσο δε μάλιστα, όταν ο Σεφέρης αναρωτιέται «Τη θάλασσα, τη θάλασσα ποιος θα την εξαντλήσει;»

«Στην κουπαστή του δειλινού στου φεγγαριού την πλώρη ταξιδεύοντας
δε γίνεται ν’ αναμετράς πόσοι σε πλήγωσαν,
έχεις άλλες στιγμές να ξύσεις τις πληγές σου ή να τις κάψεις
ή και να τις γιατρέψεις με βότανα πολύτιμα της μνήμης.
[…] Πού σε πηγαίνει  σήμερα το νέο ταξίδι;
Ποια πέλαγα ποιοι δρόμοι ποια σπίτια και ποια πρόσωπα
σε προσκαλούν να ψηλαφήσεις τη μορφή τους να τη γράψεις
όπως σε βιβλικά κιτάπια «γεννηθήτω φως..
[…] Θα ‘χει ωραίο καιρό απόψε. Μη φοβάσαι.»
Προς ναυτιλλόμενο, σελ. 9.

Οικείος, νοσταλγικός και αρκετά «απόμακρος ο κάθε στίχος του Δημήτρη Παπαράλλη, αλλά συνάμα βαθιά φιλοσοφημένη η ποιητική του πένα,  «αναγκάζει» τον αναγνώστη να βγει από την απάθεια / αδράνεια που έχει φέρει κι επιφέρει η εποχή της οικονομική κρίση. Γιατί, εντέλει, δεν ζούμε και δεν προσπαθούμε να βγούμε μόνο από μια παγκόσμια οικονομική κρίση αυτή καθαυτή, αλλά από μια βαθιά κρίση αξιών, αρχών, ιδεών, αγώνων και πιστεύω –που σχεδόν καταργήθηκαν από το δυτικότροπο American Dream και  την άσκοπη αγορά υλικών αγαθών του σύγχρονου οικουμενικού πλέον πολίτη του σήμερα.

«Απόψε είσαι δική μου. η γύμνια σου γύμνια του κόσμου με καλεί
σ’ ένα ταξίδι ονείρου σαρκοβόρου, η μουσική
βαρύ ρεμπέτικο που μου θυμίζει Ανατολή κι ο πόνος
δεν έχεις τείχη να τον κλείσεις στην καρδιά σου.
Η αγάπη σου κερί λιωμένο ο πόθος μου πυρά
τη νύχτα αυτή που χάνεις την ψυχή σου ή την κερδίζεις»
Περιβαρδάρια ιστορία, σελ. 24.

Παραπέμπει σαφώς στον Καβάφη το ύφος και το στυλ της «Αλιείας», με τη γραφή να ασθμαίνει προσπαθώντας να πάρει μια ανάσα, καθώς ο Δ. Π. αποφεύγει συχνά να διαχωρίσει τις φράσεις των ποιημάτων του με τελείες, παύλες, κόμμα.

«Σε κάποιον άλλον ουρανό μιαν άλλη θάλασσα
ίσως καρπίσει αυτό το δέντρο της αγάπης.
Τώρα ετοιμάζω τις αποσκευές
[…]έ να δρόμο χωμάτινο που τον διπλώνω τον ξαναδιπλώνω
για να χωρέσει στην καρδιά μου, μια μπλε γραβάτα για να μου θυμίζει
τα βάθη του πελάγου που ονειρεύτηκα
τα μάτια σου πριν τα σπαθίσει η αστραπή».
Σε κάποιον άλλον ουρανό, σελ. 32

Και ποιος από εμάς, ουκ ολίγες φορές, δίπλωσε και ξαναδίπλωσε την εξής  κραυγή:

«Ψεύτη ατομιστή τάχα μηδενιστή
τάχα υπεράνω των απλών φτηνών ανθρώπων,
αρνούμαι τη συνωμοσία της σιωπής σας».
Η συνωμοσία της σιωπής, σελ. 33

Συγχαίρουμε τον Δ. Παπαράλλη, ο ποίος μετά το «Οξείδιο σιωπής -2003, την «Ιχνηλασία εσωτερικού χώρου» -2005, μας χαρίζει την τρίτη ποιητική του συλλογή «Παράκτια Αλιεία». Μια που σ’ έναν σφιχτά φιλοσοφημένο λόγο, όπως αυτόν που συναντάμε στην «Αλιεία», μπορούμε να κοινωνήσουμε την ιστορία μας –ως ιαματικό βότανο πλέον της μνήμης.

Share

2009©Kavalacity.net