Εκτύπωση

«Κρυφές αντοχές»

Συγγραφέας: Χρυσούλα Βακιρτζή.... Δημοσίευση στη κατηγορία Εν αρχή ήν ο λόγος

Σας άρεσε το άρθρο?
(2 ψήφοι, μέση τιμή 5.00 από τα 5 αστέρια)
Κοσμάς Χαρπαντίδης
«Κρυφές αντοχές»
Διηγήματα, εκδόσεις Μεταίχμιο 2011
Γράφει η βιβλιοκριτικός Χρυσούλα Βακιρτζή
Email: 
 Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.
 

Krufes_AntochesΣυχνά τον τελευταίο καιρό στο ο μυαλό, αλλά και στις αισθήσεις μου, κυριαρχεί η εικόνα μιας ερημικής στέπας. Τούτη η εικόνα, πάντα σε μεταφορικό /συνειρμικό επίπεδο, συμβολίζει τον έσω και έξω διφορούμενο, αποσπασματικό ερημικό κόσμο που υπάρχει κι ενυπάρχει γύρω μου και μέσα μου.

Επίσης, την ίδια αίσθηση, ως αντίληψη μιας πραγματικότητας μη πολλά «αμφί», αποκομίζω στις εξόδους μου μέσα ή έξω από την γαλάζια πολιτεία μας –την Καβάλα και, εν γένει, τη Βόρεια Ελλάδα.

«Την έρημο, την έρημο ποιος θα την εξαντλήσει», αναφωνώ σιωπηλά, ως άλλος ποιητής, καθώς φυλλομετρώ σελίδα σελίδα τις στέπες της μοναξιάς και του πλήθους που καταγράφει νέο βιβλίο του καλού συγγραφέα Κοσμά Χαρπαντίδη, το οποίο έχει τον τίτλο «Κρυφές αντοχές» και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο 2011 (σελ. 196).

Ασθμαίνει η έμπνευση του Κ. Χ.,, καθώς ουκ ολίγες φορές η Βόρεια Ελλάδα και η πόλη της Καβάλας τροφοδοτούν σχεδόν επί το πλείστον την πεζογραφία του και στις τρεις συλλογές διηγηµάτων του ( Μανία πόλεως, 1993, Οι εξοχές των νεκρών, 1995, Το έκτο δάχτυλο, 2002) όσο και στο προ πενταετίας µυθιστόρηµά του ( Τα δώρα του πανικού, 2006).

Στις «Αντοχές» σύζυγοι, πατεράδες , τέκνα τσακίζονται από το οικογενειακό τους περιβάλλον. Ψυχές µοναχικές που ήδη έχουν σημαδευτεί από τα ανεκπλήρωτα ερωτικά τους πάθη είναι οι ήρωες / αντιήρωες του συγγραφέα Στα είκοσι ένα (21) διηγήματα, αφήγηση, εικόνες, σκηνές μοιάζουν σαν μια επανάληψη από κάτι που έχεις ζήσει, ακούσει, διαβάσει ή και το κουβαλάς στο DNA σου ως φρικτή –αλλά και τόσο λυτρωτική συνάμα παρακαταθήκη και αυτοβιογραφία σου.

Και πώς ν’ αντέξεις; Ερώτημα επίκαιρο –και όχι μόνο σε περιόδους κρίσης, καθώς αφορά τη θέση μας απέναντι στους άλλους. Τις δύσκολες προσωπικές μας σχέσεις, τα κενά και τις ελλείψεις όλων μας. Με ποιες αντοχές πρέπει ν’ αντιμετωπίζεις τις προκλήσεις για να μην παραδοθείς στη διάλυση, αλλά να επιμένεις στην προσπάθεια για εντός και εκτός σου σύνθεση;

Έχει άραγε σημασία να είσαι ωφέλιμος και χρήσιμος για τους άλλους –όταν εσύ ο ίδιος φτάνεις στα όρια των αντοχών σου; Στα διηγήματα των «Αντοχών» δεν προσφέρονται τεχνικές αυτοβελίωσης, ούτε καταγράφονται οδηγίες για το πώς ν’ αντέξεις.

Μέσα από συμπληγάδες εξιστορούνται οι ζωές, αλλά σε αντίθεση, το ζητούμενο είναι ένα πιο πλήρες και συνειδητό / συνειδητοποιημένο πέρασμα από τη γη… ή μήπως και η διασφάλιση της ποιότητας στη ζωή του καθενός μας; Όλα αυτά, φυσικά, με την ήττα πάντοτε παρούσα στην εξιστόρηση αλλά και στα συμβάντα. Μια ήττα πάσχουσα, γήινη και ομιχλώδης ως άλλος μυθικός Εφιάλτης.

Σαφώς τούτη τη φορά ο Χαρπαντίδης παίρνει τις αποστάσεις του από το μέχρι τώρα κοινωνικό τοπίο γραφής των μέχρι τώρα βιβλίων του. Στις «Κρυφές αντοχές» διερευνά την εσωτερική μοίρα των πρωταγωνιστών του. Ο ρεαλισμός παύει να είναι τόσο σκληρός, αδρός, συγκεκριμένος, ενώ το ονειρικό στοιχείο υποβαθμίζεται και η τυραννική (ενίοτε)’ πόλη της Καβάλας σχεδόν εξαφανίζεται.

Με πιο αφαιρετικό τον λόγο στα καινούρια του διηγήματα ο Κ. Χ. μας οδηγεί σε αφαιρετικούς μονόδρομους και η συγγραφική του πένα μοιάζει συχνά χειρουργικό νυστέρι. Σε ό,τι αφορά τις καταστάσεις που αποτελούν την πλοκή, παρόλο που δεν αποκόβονται στιγμή από την καθημερινότητα, προσπερνούν το οικείο «αναμενόμενο» -τείνοντας προς τη γενίκευση και τον συμβολισμό. Θίγοντας και μιλώντας ξεκάθαρα για την εγγενή αναπηρία και τη μόνιμη πια εξαπατημένη ύπαρξη του ανθρώπου.

Κάποτε βέβαια υπάρχουν και κάποια αντίβαρα, που πάντως δεν αλλάζουν το συνολικό κλίµα: αγρότες που αντιστέκονται σθεναρά στον αστικό και υπαλληλικό βίο, µεροκαµατιάρηδες που δίνουν µε επιτυχία τον αγώνα της επιβίωσης και θηλυκά που ξέρουν να χαίρονται και να τιµούν τον ερωτισµό τους.

Εντέλει, η μοναξιά και το αδιέξοδο είναι μια πανάρχαια ερημική στέπα, η οποία στο μέλλον έχει να μας αποκαλύψει πολλά μυστικά της. Κάτι που ο Κοσμάς Χαρπαντίδης γνωρίζει καλά πως θα συμβεί ή συμβαίνει και μας το χαρίζει στα διηγήματά του «Κρυφές αντοχές». Τον ευχαριστούμε και του ευχόμαστε καλή συνέχεια!


Share

2009©Kavalacity.net