Εκτύπωση

O Άλικος Άνεμος κι εγώ

Συγγραφέας: Χρυσούλα Βακιρτζή.... Δημοσίευση στη κατηγορία Εν αρχή ήν ο λόγος

Σας άρεσε το άρθρο?
(4 ψήφοι, μέση τιμή 5.00 από τα 5 αστέρια)
Το κείμενο αυτό είναι ο χαιρετισμός της Χρυσούλας Βακιρτζή στην παρουσίαση του βιβλίου της "Άλικος Άνεμος".

alikos-anemos

***

Λίγο μόλις διάστημα μετά την ολοκλήρωση κι επίσημη παρουσίαση της προηγούμενης ποιητικής μου συλλογής, «Υδάτινη τέφρα», τον Μάρτιο του 99, πολλά είδα ν’ αλλάζουν γύρω μου και μέσα μου. Λες κι ο καιρός της στασιμότητας, οι αιώνες των παγετώνων, που κουβαλούσα παγιωμένους μια ζωή, άρχισε ραγδαία να υποχωρεί, να μεταβάλλεται, κυριολεκτικά και μεταφορικά.

Ήταν πολλά και σύνθετα όλα όσα απασχολούσαν το μυαλό μου, έστω κι αν ο λόγος μοιάζει αρχικά μονοσήμαντος. Διότι, έστω κι έτσι να είναι στο ξεκίνημα, οι όποιες καταλυτικές στιγμές μας δρουν αλληλένδετα και επιδρούν με τρόπους αναπάντεχους οι οποίοι ξαφνιάζουν κι εμάς τους ίδιους με τη δυναμική τους.

Έτσι, σχεδόν ασυναίσθητα, από μια εσωτερική μου μύχια ανάγκη άρχισα να γράφω τα ποιήματα του Άλικου Άνεμου - του βιβλίου που εκδόθηκε πρόσφατα και έγινε η αφορμή να συναντηθούμε απόψε, για να μοιραστούμε μαζί τη χαρά που μου δίνει η επίσημη παρουσίασή του.

Δεν θα το κρύψω ότι έφτασα σε ακραία σημεία συναισθηματικής έξαρσης, καθώς με χτυπούσαν οι ριπές του

έσω τούτου ανέμου. Δεν ήταν λίγες οι στιγμές, όπου σώμα, ψυχή, συναίσθημα, λογική, υποχωρούσαν και συνέθλιβαν κι εμένα και το επίκτητο προσωπικό μου Σύμπαν.

Ναι, δεν ήταν λίγες οι στιγμές, όπου μερόνυχτα άυπνη, πίνοντας μόνο καφέ, έγραφα για να μην τρελαθώ, έγραφα για να ζήσω, να αντέξω ώστε να αφήσω κάτι πίσω –έγραφα μέχρι και για να προετοιμάσω τον θάνατό μου.

Γιατί είναι δύσκολο να αποδεχτείς κάτω από άλλο πρίσμα, τα πιστεύω σου, τις αρχές, την οπτική, ακόμα τον ίδιο σου τον εαυτό, που σου φωνάζει πως «φτάνει, δεν μπορεί, δεν πρέπει, δεν θέλει να είναι πλέον η ίδια έλλογη μορφή» ύπαρξης που εσύ, ως καταναγκαστικός και πείσμων χαρακτήρας, του επιβάλλεις να παραμείνει.

Γιατί η αποδοχή, η ήττα και η συνειδητή προσμονή της, το να κάνεις στραπάτσο μπροστά στα μάτια σου, εσύ ο ίδιος, τη μέχρι στιγμής τέλεια αυτοεικόνα σου και τον ατσαλάκωτο μέχρι στιγμής εγωισμό σου, είναι μια μορφή θανάτου.

Άλλωστε, χωρίς την προϋπόθεση και το ένστικτο αυτού του θανάτου, δεν μπορεί να υπάρξει ανάσταση, εξέλιξη, δημιουργία, ο ίδιος σου ο εαυτός, που εμπεριέχει μέσα του το άγνωστο και την αλλαγή. Την καταστροφή και τη δημιουργία όλων των συμπάντων εντέλει.

Συναίσθημα, αποδοχή, συντριβή, πένθος, ρίγος, μοναξιά, αδιαφορία, νεκρές και εκκωφαντικές σιωπές ή απουσίες με χτυπούσαν ανελέητα, καθώς ο Άλικος Άνεμος έπνεε εντός μου, άγνωστος, ανώνυμος, όμως και τόσο γνώριμος, επιθυμητός, επώνυμος και αποφασιστικός ενίοτε.

Για να μου ψιθυρίσει πως ό,τι νομίζουμε ότι μας ανήκει και υπάρχει μέσα μας, είναι ταυτόχρονα το πιο μακρινό κι απρόσιτο, γιατί απλούστατα είμαστε εμείς που πρέπει να γκρεμίζουμε τις αντοχές και τα όριά μας, να γινόμαστε πιο ανθεκτικοί, περισσότερο ευρείς και, κυρίως, πιο δυνατοί.

Γράφοντας τους στίχους του Ανέμου, ένιωσα το μίσος να συναντά την αγάπη, τη φαντασίωση πιο δυνατή από την αλήθεια, το όνειρο να γίνεται εφιάλτης και το στάσιμο να ρέει ονειρικά, απρόβλεπτα, φοβικά. Με φόβους που απαραίτητη ανάγκη ήταν να αντιμετωπίσω ψύχραιμα και σταθερά, μπροστά στη νέα μου πραγματικότητα –μπροστά στον απροσδόκητα αναγνωρίσιμο καινούριο μου εαυτό.

Γιατί ο Άλικος Άνεμος ήμουν τελικά εγώ, κι ό,τι έκρυβα ακόμη κι απ’ τον εαυτό μου ως τότε. Ή, όπως θα έλεγε και ο Οδυσσέας Ελύτης, τούτος ο πάντα μεγάλος δάσκαλος μου:

Ιδού εγώ καταντικρύ
του μελανού φορέματος
των αποφασισμένων
και της άδειας των ετών,
που τα τέκνα της άμβλωσε,
γαστέρας, το γάγκρισμα!

Share

2009©Kavalacity.net