Εκτύπωση

Όταν θυμώνουν οι θεοί

Συγγραφέας: Χρυσούλα Βακιρτζή.... Δημοσίευση στη κατηγορία Εν αρχή ήν ο λόγος

Σας άρεσε το άρθρο?
(7 ψήφοι, μέση τιμή 4.43 από τα 5 αστέρια)

Zακλίν ντε Ρομιγύ και Ελλάδα

jacqueline-de-romilly

Πριν εννέα περίπου χρόνια ο κλινικός ψυχολόγος και ψυχοθεραπευτή μου Μηνάς Νιτσόπουλος, σκέφτηκε να μου γνωρίσει το συγγραφικό έργο της Γαλλίδας συγγραφέως Ζακλίν ντε Ρομιγύ.

Ειλικρινά, μαγεύτηκα, με συνεπήρε ο λόγος και το πνεύμα της μεγάλης αυτής ελληνίστριας, σε μια φάση που πολλές και αρνητικές σκέψεις είχαν κατακλύσει το μυαλό μου. Έτσι, κάθε σκέψη ή τάση μου για μελαγχολική κι αρνητική διάθεση παραμερίστηκε μέσα μου, καθώς διάβαζα ξανά και ξανά τον Έκτορα ή για τον θάνατο του Περικλή –που τόσο γλαφυρά, συναρπαστικά, αφηγούταν κι ανέλυε μέσα στις σελίδες των βιβλίων της η (καλή μου φίλη πια) και σημαντική φίλη της Ελλάδας, Ζακλίν ντε Ρομιγύ. Μ’ αυτούς τους συλλογισμούς βρέθηκα χτες, Δευτέρα, 17 Οκτωβρίου του 2011στο Αρχαιολογικό Μουσείο της πόλη μας, όπου στις 7:30 το απόγευμα ο Σύνδεσμός Φιλόλογων Καβάλας είχε διοργανώσει τιμητική εκδήλωση για την κορυφαία γαλλίδα ελληνίστρια Ζακλίν ντε Ρομιγί. Στην εκδήλωση θα μιλούσαν οι κύριοι:

  • Αναστάσιος Στέφος, Πρόεδρος της Πανελλήνιας Ένωσης Φιλολόγων. Το θέμα του: «Jacqueline de Romilly (1913-2010): Μια εμβληματική μορφή της κλασικής παιδείας»
  • Φάνης Κακριδής, Ομότιμος καθηγητής Κλασικής Φιλολογίας, με θέμα «Όταν θυμώνουν οι θεοί»

Για μια ακόμη φορά είμαστε όλοι εκεί! Παρόλο που το πρώτο κρύο του φετινού χειμώνα –αυτού του Τρομερού Χειμώνα της Κρίσης, όπως θα έλεγε κι ο Βασίλης Βασιλικός στο αυτοβιογραφικό του συγγραφικό πόνημα «Ο τρομερός μήνας Αύγουστος». Είμαστε όλοι εκεί, και μάλιστα είμαστε πολλοί όλοι εμείς που συγκεντρωθήκανε. Μέσα στην, επίσης, παγωμένη αλλά γοητευτικά κατάλευκη αίθουσα, όπου το άσπρο δάπεδο, μαζί με τα διάσπαρτα αγαλματίδια, λειτουργούσαν ως συμβολικός Προμηθέας ή Επιμηθέας, που μας οδηγούσαν στα μονοπάτια της αρχαιοελληνικής Ιστορίας και μυθολογίας –με το μοναδικό τρόπο της Ρομιλύ.

Άψογη η εισαγωγή του Αναστάσιου Στέφου, ο οποίος με άμεσο, λιτό τρόπο εισήγαγε στο κοινό το έργο, το βίο και την ίδια τη σημαντική προσωπικότητα της Γαλλίδας ιστορικού, γυναίκας και συγγραφέως. Άραγε η γνώση φέρνει την καταστροφή, την απόγνωση, την απελπισία; Μαζεύοντας γνώσεις θυμώνουν οι θεοί μαζί σου; Κι εσύ; Εσύ, που αποζητάς πλέον να ξεφύγεις από το αφηρημένο, το άπιαστο των επιθυμιών σου –της ίδιας σου της θλίψης ή κόλασης εντέλει, μπορείς να είσαι σε εγρήγορση –και γρήγορος συνάμα- χωρίς να κάνεις τους θεούς να θυμώσουν μαζί σου; Κι όταν καταστρέφονται οι θεοί, οι όποιοι ημίθεοι είχες κατ’ ανάγκη από μόνος σου πλάσει, μπορεί ο Άνθρωπος να ζήσει –να σωθεί από τούτη την Υλική πλέον βιβλική καταστροφή;

Αναλυτικός ο λόγος του Φάνη Κακριδή, ήρθε να δώσει απάντηση σε πολλές απορίες που τριβελίζουν τελευταία το μυαλό μου, αλλά και να μου χαρίσει έναυσμα για άλλες περαιτέρω ψυχικές / πνευματικές αναλύσεις κι αγωνίες μου. Φίλοι, γνωστοί, άγνωστοι, ακόμα και όσοι δηλώναμε γνώστες των ιστορικών βιβλίων της σημαντικής αυτής Φίλης μας, κάτι καινούριο βρίσκαμε είτε ανακαλύπταμε όση ώρα βρισκόταν στο βήμα ο κύριος Κακριδής.

Μήπως όταν θυμώνουν τελικά οι θεοί, θυμώνει και φέρνει την καταστροφή και ο υλικός μας κόσμος;

That’ s a question

Share

2009©Kavalacity.net