Εκτύπωση

Το DNA και οι αντιφάσεις μας

Συγγραφέας: Χρυσούλα Βακιρτζή.... Δημοσίευση στη κατηγορία Εν αρχή ήν ο λόγος

Σας άρεσε το άρθρο?
(4 ψήφοι, μέση τιμή 4.25 από τα 5 αστέρια)

Συνέντευξη του Μηνά Νιτσόπουλου στην Χρυσούλα Βακιρτζή

sinentefksiΒρισκόμαστε πια στον απόηχο του Πάσχα και της φετινής Πρωτομαγιάς, ενώ η καλοκαιρινή ραστώνη είναι προ των πυλών. Αυτές οι μέρες ή οι εποχές οι οποίες μας βγάζουν από την ασφάλεια της καθημερινότητας και της ρουτίνας λίγο πολύ μας βάζουν σε σκέψεις, μας αγχώνουν. Όμως, γιατί μας συμβαίνει αυτό; Ας δούμε τι έχει να πει ο κλινικός ψυχολόγος και ψυχοθεραπευτής Μηνάς Νιτσόπουλος, που δέχτηκε να απαντήσει σε ορισμένες καίριες ερωτήσεις μας. Τον ευχαριστούμε θερμά γι’ αυτό, για να προχωρήσουμε στη μικρή μας "συνέντευξη".

Χρυσούλα Βακιρτζή: -Η γοητεία της αμφισβήτησης των νέων ανθρώπων, ηλικίας μέχρι και τριάντα ετών, θεωρεί υποκρισία και συνάμα κοινωνικό καταναγκασμό τις γιορτές του Πάσχα, των Χριστουγέννων, τις διακοπές κλπ. Τι ακριβώς συμβαίνει εδώ, κύριε Νιτσόπουλε;

  • Μηνάς Νιτσόπουλος: Μετά τα 30 τους οι νέοι αυτοί άνθρωποι, θα εκτιμήσουν τέτοιες ευκαιρίες, για ολίγη ΜΕΤΑΔΟΤΙΚΗ χαρά και χαλάρωση που αντλούμε από τις συγκεκριμένες ημέρες γιορτών και ανάπαυλας.

Χ. Β. -Είναι αυτή η αντίδραση πραγματική αμφισβήτηση ή μήπως φοβούνται τη μοναξιά που κάνει λίγο πολύ όλους μας να βρισκόμαστε ενώπιο ενοπίω με τον εαυτό μας;

  • Μ. Ν. Σίγουρα συνειδητοποιείς ότι φοβόμαστε και δεν κατανοούμε τον εαυτό μας, στην πορεία του χρόνου όμως αρκούμαστε να αποδεχτούμε τις πολύ προσωπικές τούτες στιγμές της μοναξιάς μας.

Χ. Β. -Ζούμε στην εποχή της οικονομικής κρίσης και της απομυθοποίησης πολλών πραγμάτων. Μπορεί αυτό να έχει αρχίσει να γίνεται ένας άλλος μύθος; Μια πολύπλευρη καταστολή, που λειτουργεί και ως πρόχειρο φόβητρο, μπαμπούλας στον σύγχρονο πολίτη;

  • Μ. Ν. Και η Απομυθοποίηση έχει την αξία της. Ο Ορθολογισμός που προκύπτει ως τρόπος σκέψης μας μελαγχολεί, αλλά ταυτόχρονα μας προστατεύει.

Χ. Β.-Αναφερόμαστε και μιλάμε για την επιστροφή σε θεσμούς, αξίες όπως οικογένεια, αλληλεγγύη, συλλογικότητα. Πόσο ισχυρά είναι πλέον όλα αυτά; Πόσο ελκυστικά, τολμώ να πω, μια που η εξέλιξη της κυρίαρχης τεχνολογίας απομονώνει τελικά τον άνθρωπο;

  • Μ. Ν. Οι παραπάνω Αξίες είναι χρήσιμες για την Συνειδότητά μας. Και η συγκεκριμένη τούτη Συνείδηση βοηθάει τον σύγχρονο άνθρωπο να τιμήσει το «Κοινωνικό Συμβόλαιο», ώστε να συμβιώσει όσο γίνεται πιο αρμονικά με τους γύρω του.

Χ. Β. -Μετά τον Χρυσό Αιώνα του υλικού πλούτου, του δυτικότροπου American Dream, μήπως περάσαμε στα Χρόνια της Μοναξιάς, που τόσο πληγώνει τον άνθρωπο σήμερα;

  • Μ. Ν. Και η μοναξιά έχει το νόημά της, αρκεί να είναι επιλεκτική. Δηλαδή να είναι η επιλογή μας και όχι να καταφεύγουμε σ’ αυτήν από ανασφάλεια ή απελπισία.

Χ. Β. -Υπάρχει στην εποχή μας η συλλογική μνήμη; Μήπως στην προσπάθειά του το άτομο να σπουδάσει, να κάνει επαγγελματική καριέρα, δημιουργώντας τη δική του ζωή και προσωπικότητα, έχει εφεύρει ή δημιουργήσει την Ατομική Μνήμη; Με άλλα λόγια, περιστρεφόμαστε αποκλειστικά, σχεδόν κλειστοφοβικά, στον εαυτό μας και μόνο;

  • Μ. Ν. Αν το καλοσκεφτεί κανείς, ο Άνθρωπος ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΜΝΗΜΕΣ ΤΟΥ.

Χ. Β. -Αν παρατηρήσουμε στο παρελθόν, σε παραδόσεις, θρησκευτικά δόγματα, βίους απλών και διάσημων ανθρώπων, θα δούμε πόσο στερημένοι από χαρά κι ευτυχία ήταν. Γιατί υποφέρουμε και παραπονιόμαστε για τη θλίψη, τη μελαγχολία, την έλλειψη χαράς σήμερα;

  • Μ. Ν. Από τον «Καταναγκασμό στην Ευτυχία», πρέπει να περάσουμε στη «Σοφία της Δυστυχίας». Θα γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι έτσι.

Χ. Β. -Ο μέσος σύγχρονος άνθρωπος «προτιμάει» τη θλίψη, την αυτοκαταστροφή, την απραξία, παρά να ξεπεράσει τις δικλείδες που θεωρεί ότι τον κρατούν ασφαλή. Γιατί φοβόμαστε να σπάσουμε τα στεγανά μας, έστω κι αν νιώθουμε φυλακισμένοι μέσα τους;

  • Μ. Ν. Η «θλίψη» μας κάνει πιο σοφούς, μας προσφέρει Αυτογνωσία. Αν και η τελευταία (η Αυτογνωσία) «πονάει» ιδιαίτερα.

Χ. Β. -Δεν μας θαμπώνει θετικά κάτι, δεν ενθουσιαζόμαστε και είμαστε εκ των προτέρων καχύποπτοι στους πάντες και στα πάντα. Υπάρχει θετική εξέλιξη για εμάς, τους γύρω μας, τον κόσμο γενικότερα, με τόση ηττοπάθεια που μας διακατέχει;

  • Μ. Ν. Η θετική σκέψη / αισιοδοξία ποτέ δεν έβλαψε κανέναν, αρκεί να μην γίνει φετίχ με μαγική δύναμη.

Χ. Β. - Ο μέσος πολίτης του σήμερα έχει αρκετές γνώσεις ψυχολογίας, ωστόσο μήπως δημιουργούμε περισσότερα ψυχολογικά προβλήματα από όσα υπάρχουν και αντέχουμε ως κοινωνικοπολιτικό σύστημα;’

  • Μ. Ν. Η γνώση σχετίζεται με το Λογικό μας κομμάτι. Ωστόσο, ο σύγχρονος άνθρωπος «νοσεί» συναισθηματικά περισσότερο.

Χ. Β. - Γιατί στρεφόμαστε στο πρόχειρο, στο επιφανειακό, στο εφήμερο «στιγμιαίο», αφού τελικά τούτη η επιλογή μάς κάνει και υποφέρουμε ή να δυσκολευόμαστε πολύ περισσότερο; Γιατί μας φοβίζει πια τόσο η δυσκολία;

  • Μ. Ν. Και το ότι έχουμε ελευθερία επιλογών, είναι ένας σύγχρονος Μύθος, που τον έχουν εφεύρει απελπισμένοι άνθρωποι.

Χ. Β. -Το να απαιτείς, σημαίνει και ότι συμπεριφέρεσαι εγωιστικά; Από πότε οι αξίες, τα πιστεύω, οι αρχές του καθενός μας μετατρέπονται σε εγωισμό, αυταρχισμό ή και τραμπουκισμό ενίοτε;

  • Μ. Ν. Οι αρχές και οι αξίες μας αποτελούν τη δόξα και τη δυστυχία μας ταυτόχρονα. Περνάμε από την μία στην άλλη, χωρίς να το καταλαβαίνουμε.

Χ. Β. -Στις διαπροσωπικές μας σχέσεις, στον έρωτα, στη φιλία, αναζητούμε τον Άλλον ή εντέλει τον ίδιο μας τον εαυτό;

  • Μ. Ν. Όταν αγαπήσεις αυτό που Είσαι, τότε θα αγαπήσεις τον κόσμο, ή τουλάχιστον θα συγχωρήσεις τον Άλλο.

Χ. Β.-Ανακαλύπτω ή κυριαρχώ τον άλλον και τον εαυτό μου;

  • Μ. Ν. Ο «άλλος» είναι ο ΕΧΘΡΟΣ, όταν ζούμε μόνο με συγκρίσεις. Η σύγκριση αξίζει να γίνεται με τον παλαιό μας εαυτό.

Χ. Β. -«Τίποτα δεν είναι τυχαίο» - «Όλα είναι συμπτώσεις», ακούμε συχνά. Τελικά, η αντίφαση είναι το πρώτο συστατικό του ανθρώπινου DNA;

  • Μ. Ν. Τελικά τη ΒΑΣΗ μας την έφτιαξε κάποιος θεός, που φρόντισε όμως με σοφία να εξελισσόμαστε «τυχαία» παρατηρώντας γύρω μας.

Share

2009©Kavalacity.net