Εκτύπωση

Τα 30 καλύτερα albums ξένης μουσικής για το 2013

Συγγραφέας: Κώστας Τσιαχρής .... Δημοσίευση στη κατηγορία Ο Κώστας Τσιαχρής γράφει...

Σας άρεσε το άρθρο?
(10 ψήφοι, μέση τιμή 5.00 από τα 5 αστέρια)

 

1. JAMES BLAKE         OVERGROWN             [ΔΙΣΚΟΣ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ]

Παρόλο που αυτό το άλμπουμ εντελώς ανεξήγητα δεν ήταν παρόν σε αρκετές λίστες με τα καλύτερα της χρονιάς στο εξωτερικό, το επέλεξα ως άλμπουμ της χρονιάς για τους εξής λόγους : 1]Ο James Blake στα εικοσιπέντε του χρόνια αποδεικνύει ότι παρόλο που τα τελευταία χρόνια η μουσική δημιουργία έχει περιέλθει σε μία στατικότητα, υπάρχουν νέοι άνθρωποι με φαντασία, ευαισθησία και ποιότητα, άνθρωποι που μπορούν να διώχνουν από την ψυχή μας το λήθαργο. 2]Κέρδισε δίκαια το μουσικό βραβείο Mercury 2013 3]Το μινιμαλιστικό ηλεκτρονικό τοπίο που δημιουργεί φέρει με μοναδικό τρόπο τη σφραγίδα ενός καθαρά προσωπικού ήχου, κι αυτό είναι μεγάλη κατάκτηση 4]Η ερμηνεία του καλλιτέχνη γεφυρώνει με έναν μαγικό τρόπο την απόσταση ανάμεσα στον αδικοχαμένο Jeff Buckley και στον Antony του σχήματος Antony and the Johnsons 5]Οι συνεργασίες του με  δημιουργούς όπως ο RZA και ο Chance the rapper καταδεικνύουν ότι για τον James Blake η μουσική δεν έχει σύνορα, είναι ενιαία και κατορθώνει, όταν υπάρχει έμπνευση και πάθος, να ενώσει ετερόκλητα μεταξύ τους πράγματα .Καθόλου  τυχαίο  άλλωστε  ότι  ο  Kanye  West  τον κατονόμασε   ως τον αγαπημένο του καλλιτέχνη για τη χρονιά που μας πέρασε 

2. VAMPIRE WEEKEND       MODERN VAMPIRES OF THE CITY Το Modern Vampires of the city αναδίδει τη μυρωδιά, το θόρυβο, την τρέλα, το μεγαλείο, τον καλλιτεχνικό οργασμό, το πολυπολιτισμικό χρώμα, το δημιουργικό πάντρεμα παράδοσης και μοντερνισμού, τη μοναδικότητα της Νέας Υόρκης. Ο ήχος του, χωρίς να παρεκκλίνει από τα συστατικά των προηγούμενων έργων του συγκροτήματος, αποκτά μεγαλύτερο βάθος και γίνεται σε στιγμές ελεγειακός και ουράνιος.

3. ARCADE FIRE      REFLEKTOR Το Reflektor δεν είναι πάντοτε εύκολος στην ακρόασή του δίσκος, απαιτεί μερικές ακροάσεις, για να κατακτήσει τον φίλο του συγκροτήματος. Είναι ωστόσο ένας δίσκος θαρραλέος, ένα βήμα προς την προσέγγιση ανεξερεύνητων μέχρι πρόσφατα μουσικών περιοχών. Χρειάζεται να τον πλησιάσει κανείς χωρίς προκατάληψη και χωρίς γκρίνια για την ανατροπή κάποιων στερεοτύπων που είχε στο μυαλό του για το τι μπορούν και τι πρέπει να παίζουν οι Arcade Fire. Και για να μιλήσουμε αναλογικά, το Reflektor είναι ό,τι το Achtung Baby των U2, ένας δίσκος που σαρκάζει τον κανόνα, για να τον υπηρετήσει πιστά.

4. QUEENS OF THE STONE AGE. ...... LIKE CLOCKWORΚ Μία πραγματικά ανέλπιστη επιστροφή.Ο Josh Homme και το συγκρότημά του ξαναχτυπούν μετά από έξι χρόνια και ενώ η καριέρα τους έμοιαζε να βρίσκεται σε ένα τέλμα, μας προσφέρουν το καλύτερο hard rock άλμπουμ του 2013. Υφολογικά το. ..Like Clockwork απομακρύνεται από τις περισσότερο pop κατευθύνσεις των δύο προηγούμενων άλμπουμς Lullabies to paralyze και Era Vulgaris, και επανσυνδέει το συγκρότημα με το εξαιρετικό Songs for the deaf του 2002. Δυνατές κιθάρες, μεταλλικός ήχος, υπέροχες συνθέσεις. Σε μια εποχή κατά την οποία κυριαρχεί ο ηλεκτρονικός ήχος, συγκροτήματα όπως οι Queens of the stone age αποδεικνύουν γιατί το κλασικό σχήμα : κιθάρα, ντραμς, μπάσο, μπορεί να δημιουργήσει απείρως συγκλονιστικότερα πράγματα από ένα laptop και ένα synthesizer.

5. BILL CALLAHAN                  DREAM RIVER
To Dream river είναι το απόσταγμα της περιπλάνησης του Callahan στα κατατόπια ποικίλλων μουσικών ειδών, όπως το underground rock, η country, η εναλλακτική folk, ακόμα και η jazz Ο Callahan μιλά για μοναχικούς γλάρους, για ποτάμια που γίνονται όνειρα, για την άνοιξη και τους χειμωνιάτικους δρόμους. Τραγουδά απέριττα, με μια βαρύτονη φωνή απαλλαγμένη από συναισθηματικές υπερβολές, μια φωνή που μετατρέπεται η ίδια σε ένα ιδιόμορφο κρουστό και συνοδεύει αισθαντικά τα υπόλοιπα όργανα. Συνολικά, για όποιον έχει παρακολουθήσει τον υπέροχο αυτό τραγουδοποιό, το Dream River είναι, νομίζω, το αποκορύφωμα της καλλιτεχνικής του παραγωγής

6. DAFT PUNK         RANDOM ACCESS MEMORIES
Στο ερώτημα αν οι μηχανές μπορούν να αποκτήσουν ψυχή και να τραγουδήσουν, την καλύτερη απάντηση τη δίνει αυτό το άλμπουμ του σημαντικότερου μουσικού συνόλου που μας έχει δώσει τα τελευταία είκοσι χρόνια η Γαλλία. Ο φουτουριστικός ήχος των Daft Punk ανέκαθεν φλέρταρε με τη μουσική disco - funk. Στο Random access memories ωστόσο η σχέση αυτή γίνεται πολύ πιο καθαρή με τη συνδρομή φυσικά του Nile Rogers, o οποίος συμβάλλει στο να γίνουν τελικά πιο ανθρώπινες οι ρομποτικές μελωδίες. Άλλωστε το εναρκτήριο τραγούδι του άλμπουμ δίνει απευθείας το μήνυμα "Get life back to music".

7. KANYE WEST                      YEEZUS
Tο Yeezus είναι δύστροπο, εσωστρεφές και σε αρκετά σημεία μινιμαλιστικό. Αυτή τη φορά ο Kanye αφήνει στην άκρη τις αλχημείες και μένει περισσότερο στην ουσία, δημιουργώντας γυμνά ηχητικά τοπία στα οποία κυριαρχεί μια απειλητική ατμόσφαιρα. Στην πραγματικότητα έχουμε να κάνουμε με έναν industrial rap δίσκο, αφού ο δημιουργός του τολμά να αφήσει στην άκρη τις συμβάσεις και να πειραματιστεί, κάνοντας τον όρο hip hop να ακούγεται πολύ αδύναμος να περιγράψει αυτό που τελικά παράγεται. Απλά το κορυφαίο μαύρο άλμπουμ για το 2013.

8. MY BLOODY VALENTINE                  MBV
Στο μετά από είκοσι χρόνια τρίτο άλμπουμ του θρυλικού εναλλακτικού σχήματος, ο Kevin Shields προτίμησε να κινηθεί μέσα στον οικείο γι'αυτόν χώρο του κιθαριστικού παροξυσμού και της παραμορφωμένης μελωδίας. Σε πρώτο επίπεδο βρίσκονται και πάλι τα πυκνά στρώματα από κιθάρες που δημιουργούν ένα συμπαγές αλλά την ίδια στιγμή εύθραυστο, σχεδόν αραχνούφαντο, ηχητικό πλέγμα, έναν λαβύρινθο από ηλεκτρικές εκκενώσεις. Διότι αυτό που εξαρχής κατάφερε με το Loveless ο Shields, το να τιθασεύσει δηλαδή απίστευτες ποσότητες κιθαριστικής ενέργειας μέσα στα όρια ενός pop-rock τραγουδιού, επαναλαμβάνεται και εδώ με την ίδια επιτυχία, επιβεβαιώνοντας το μουσικό δόγμα του συνθέτη για ένα κρυστάλλινο ηχητικό χάος.

9. LORDE              PURE HEROINE
To καλύτερο pop άλμπουμ της χρονιάς ανήκει σε ένα δεκαεπτάχρονο κορίτσι από τη Νέα Ζηλανδία. Η Ella Maria Lani Yelich -O' Connor ή Lorde, όπως είναι το καλλιτεχνικό της ψευδώνυμο, υπέγραψε σε ηλικία δεκατριών ετών το πρώτο της συμβόλαιο με τη Universal και κυκλοφόρησε την πρώτη της δουλειά το 2012, ένα ΕΡ με τον τίτλο "The Love Club". To single "Royals" που κυκλοφόρησε αργότερα, υπήρξε ένας καλλιτεχνικός και εμπορικός θρίαμβος. Το παρθενικό της άλμπουμ "Pure Heroine" είναι απλά αφοπλιστικό. Εφηβική pop μουσική που τιμά την έννοια του όρου και απευθύνεται τόσο στην καρδιά όσο και στο μυαλό του ακροατή. Από τις μεγάλες ελπίδες για το μέλλον της ποιοτικής pop μουσικής.

10. ARCTIC MONKEYS                      AM
To συγκρότημα του Alex Turner κλείνει το μάτι σε funky και hip hop ηχητικά στοιχεία και το αποτέλεσμα είναι ο πιο "μαύρος" δίσκος του συγκροτήματος και ένας από τους καλύτερους της σχετικά σύντομης καριέρας τους. Συμμετέχουν ο Josh Ηοmme των Queens of the Stone Age, ο Pete Thomas και ο Bill Ryder -Jones. Αλλά πάνω απ' όλα επιβεβαιώνεται περίτρανα το γιατί ο Turner είναι ένας χαρισματικός συνθέτης, ίσως ο Paul Weller της γενιάς του, και ένας θαυμάσιος ερμηνευτής.

11. SAVAGES                 SILENCE YOURSELF
Ο σκοτεινά ρομαντικός και ατίθασος ήχος τους θυμίζει με την πρώτη ακρόαση τα επιληπτικά κιθαριστικά ξεσπάσματα των Siouxsie and the Banshees, των Magazine και των Joy Division. Ιδιαίτερα, η ερμηνεία της τραγουδίστριας Jehnny Beth δείχνει να οφείλει πολλά στη μοναδική Siouxsie. Το Silence Yourself ωστόσο κατορθώνει, παρά τις όποιες αναφορές στο παρελθόν, να σταθεί με αυτοπεποίθηση ως η δουλειά ενός νέου και εμπνευσμένου συγκροτήματος που πατώντας γερά πάνω στα θεμέλια που έχουν χτίσει τα είδωλά του, προσθέτει έναν καινούργιο όροφο στο οικοδόμημα που λέγεται post punk μουσική. Τα τραγούδια τους είναι γεμάτα από ένταση, απειλούν και ειρωνεύονται τον καθωσπρεπισμό, ανακινούν μοχθηρά συναισθήματα, στροβιλίζονται σαν μικροί κιθαριστικοί τυφώνες και ξεσκεπάζουν τα βαθύτερα στρώματα της ψυχής τεσσάρων αντισυμβατικών κοριτσιών.

12. KURT VILE                       WAKIN ON A PRETTY DAZE
Ο μουσικός κόσμος του Kurt Vile είναι φτιαγμένος από κιθάρες. Ο τρόπος ωστόσο με τον οποίο τις χρησιμοποιεί ανατρέπει πολλά από τα στερεότυπα που ένας φίλος της ροκ μουσικής έχει στο μυαλό του σχετικά με τον όρο "κιθαριστικό ροκ ". Έτσι, οι δομές των τραγουδιών του, ιδίως σε αυτό το δίσκο, είναι χαλαρές, σχεδόν ατμοσφαιρικές, πολύ κοντά σ' αυτό που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε ambient rock. Η χαλαρότητα αυτή μάλιστα συνδυάζεται με μία σχεδόν αλήτικη ερμηνεία, που νομίζει κανείς ότι προσπαθεί να συμφιλιώσει την έννοια της ομορφιάς στην τέχνη με την τραχύτητα που κρύβει μέσα της μια φλογισμένη ψυχή.

13. PHOSPHORESCENT                  MUCHACHO
Πίσω από το όνομα Phosphorescent βρίσκεται ο συνθέτης και τραγουδιστής Matthew Houck. Το Muchacho, του οποίου ο τίτλος παραπέμπει σε ένα ποίημα του Pablo Neruda, είναι η έκτη ολοκληρωμένη δουλειά του και μουσικά συγχωνεύει επιδράσεις από το Tex Mex, την αμερικάνικη folk και δημιουργούς όπως ο Ry Cooder, o Dylan, οι Calexico και οι Giant Sand.

14. HAIM                      DAYS ARE GONE
Οι Haim από το Los Angeles είναι άλλη μία γυναικεία υπόθεση. Βασικά μέλη του συγκροτήματος είναι τρεις αδελφές με το επώνυμο Haim. Η μουσική τους έχει περιγραφεί ως "η νέα folk συναντά το rythm n' blues της δεκαετίας του 90", ενώ παράλληλα θυμίζουν έντονα τους θρυλικούς Fleetwood Mac και τις προσωπικές δημιουργίες των θηλυκών μελών τους, της Stevie Nicks και της Christine MacVie. Το Days are gone είναι το πρώτο τους άλμπουμ και είναι ένα σύνολο από μικρά pop και rock διαμάντια που συχνά λοξοκοιτάζουν και προς περισσότερο μαύρες επιρροές όπως οι TLC και οι Destiny's Child

15. DEAFHEAVEN                SUNBATHER
Λίγο πιο πάνω από το Λος Άντζελες, από το Σαν Φρανσίσκο, μας έρχεται τo καλύτερο heavy metal άλπουμ της χρονιάς. To Sunbather είναι το δεύτερο άλμπουμ του συγκροτήματος Deafheaven μετά το Roads to Judah του 2011 στην εταιρία Deathwish. Κι ενώ το Roads to Judah ήταν μελαγχολικό και επικεντρωμένο σε περισσότερο black metal κατευθύνσεις, το Sunbather είναι φωτεινό, δομημένο σε περισσότερο ροκ, και γιατί όχι και pop, κατευθύνσεις, χωρίς φυσικά να προδίδεται η " μεταλλική" ταυτότητα του ήχου τους, επικό και μεγαλεπήβολο.

16. PARQUET COURTS                       LIGHT UP GOLD
To ανεπιτήδευτο και ακατέργαστο ροκ αυτού του τετραμελούς σχήματος από το Brooklyn της Νέας Υόρκης θυμίζει έντονα τους περίφημους Modern Lovers του Jonathan Richman. To Light up gold είναι γεμάτο από μικρούς δυναμίτες που σκορπίζουν στο πέρασμά τους την αδρεναλίνη μιας οργισμένης εφηβικής γενιάς

17. NICK CAVE AND THE BAD SEEDS                       PUSH THE SKY AWAY
Για παραπάνω από τριάντα χρόνια ο Nick Cave έχει σταθεί ως μία εμβληματική φιγούρα στο χώρο της μουσικής. Κάθε άλμπουμ του αποτελεί ένα ξεχωριστό γεγονός, άλλη μία ψηφίδα στο καλλιτεχνικό όραμα που υπηρετεί με τόσο μεγάλη αφοσίωση όλα αυτά τα χρόνια. Το Push the sky away σηματοδοτεί την επιστροφή του σε περισσότερο λυρικούς και ελεγειακούς τόνους και είναι φυσικά μία πραγματικά σπουδαία δουλειά.

18. THE KNIΦE                     SHAKING THE HABITUAL
Άλλο ένα συγκρότημα από τη Σκανδιναβία. Οι Knife είναι ένα ντουέτο ηλεκτρονικής χορευτικής μουσικής που έχει την έδρα του στη Στοκχόλμη. Το Shaking the habitual [ο τίτλος παραπέμπει στον Michel Foucault] είναι το τέταρτο άλμπουμ τους και είναι εμπνευσμένο από τις μελέτες των μελών του συγκροτήματος πάνω στο φεμινισμό και στις θεωρίες περί τρίτου φύλου. Μουσικά η βάση του άλμπουμ είναι ο χορευτικός ήχος και τα παρακλάδια του, όπως η techno μουσική, η synthpop, η drone και η dark ambient.

19. JULIA HOLTER                     LOUD CITY SONG
H Julia Holter ανήκει στην ίδια συνομοταξία γυναικών -δημιουργών όπως η Laurie Anderson, η Kate Bush και η Julianna Barwick. Η μουσική της είναι ένα ιδιόμορφο είδος πειραματικής folk, με πολλά στοιχεία από την ambient και τον ηλεκτρονικό ήχο. Στο Loud city song, τρίτη της δουλειά, διευρύνει τις ενορχηστρώσεις των τραγουδιών της και το αποτέλεσμα είναι ένα σύνολο ήχων και συναισθημάτων που θα ταίριαζαν απόλυτα σε ένα παρανοϊκό καμπαρέ. Άλλωστε η έμπνευσή της γι'αυτό το άλμπουμ προέρχεται από τη νουβέλα του Colette "Gigi", η οποία μεταφέρθηκε ως musical στον κινηματογράφο to 1958.

20. THE NATIONAL               TROUBLE WILL FIND ME
Ένα εξαιρετικό έργο που εστιάζει στιχουργικά στους δαίμονες που συνοδεύουν την παράδοση ενός ανθρώπου στο ερωτικό του πάθος, το Trouble will find me, είναι σκοτεινό, αγχωτικό, εσωστρεφές αλλά την ίδια στιγμή λυρικό και ποιητικό, ενώ η βαρύτονη ερμηνεία του Matt Berninger παραπέμπει σε ερμηνευτές όπως ο Roy Orbison, ο Nick Cave, ο Ian Curtis και ο Leonard Cohen

21. MIKAL CRONIN                         MCII
Οι ηλιόλουστες μέρες του Καλιφορνέζικου καλοκαιριού αποτυπώνονται με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο στις δέκα εξαιρετικές συνθέσεις της δεύτερης δουλειάς του μουσικού και τραγουδοποιού Mikal Cronin. Με μία αύρα που φέρνει τις αισθήσεις πίσω στα τέλη της δεκαετίας του 60, τότε που οι κιθάρες κεντούσαν ακαταμάχητες μελωδίες.

22. DAVID BOWIE                   THE NEXT DAY
H «επόμενη μέρα» βρίσκει τον Λεπτό Λευκό Δούκα σε μία πραγματικά δημιουργική αναγέννηση, καθώς τόσο ο ήχος όσο και οι συνθέσεις φέρνουν στο μυαλό τις ένδοξες μέρες του παρελθόντος, χωρίς όμως να υπάρχει η παραμικρή ένδειξη καπήλευσής του. Κι είναι από το εξώφυλλο που διαπιστώνει κανείς την επιθυμία του δημιουργού να παρακάμψει τα χρόνια της συνθετικής και καλλιτεχνικής δυστοκίας, και να επανασυνδεθεί με δουλειές -σταθμούς όπως το Heroes και το Scary Monsters.

23. ATOMS FOR PEACE                  AMOK
Oι Atoms for peace είναι η καλλιτεχνική συνάντηση μερικών από τα σπουδαιότερα ονόματα στο χώρο της ροκ μουσικής των τελευταίων 30 χρόνων. Ο Tom Yorke, ο παραγωγός των Radiohead Nigel Godrich, ο μπασίστας των Red Hot Chili Peppers Flea, ο Joey Waronker συνευρίσκονται στο στούντιο και δημιουργούν ένα πειραματικό άλμπουμ ηλεκτρονικής μουσικής, το οποίο υφολογικά θυμίζει την προσωπική δουλειά του Yorke The Eraser.

24. HOOKWORMS                    PEARL MYSTIC
Το πρωτόλειο άλμπουμ αυτού του συγκροτήματος από το Leeds είναι μια πραγματικά ευχάριστη έκπληξη. Το Pearl Mystic συνδυάζει τις καλύτερες στιγμές των Spacemen 3 και των πρώιμων Verve και χάνεται μέσα σε δαιδαλώδεις ψυχεδελικούς διαδρόμους, γεμάτους από LSD σύννεφα

25. NINE INCH NAILS                      HESITATION MARKS
Συνθετική pop, jazz χρώματα, funky περιπτύξεις, heavy metal κιθάρες, ambient ηχητικά τοπία, industrial αισθητική, όλα δηλαδή τα βασικά συστατικά του ήχου του σπουδαίου αυτού συγκροτήματος είναι παρόντα και στο Hesitation Marks, έναν δίσκο που επιδιώκει να αποτελέσει τη συνέχεια του αριστουργηματικού Downward Spiral και σχεδόν τα καταφέρνει

26. JON HOPKINS                  IMMUNITY
Ο παραγωγός και συνθέτης Jon Hopkins άρχισε την καριέρα του παίζοντας keyboard δίπλα στην Imogen Heap, ενώ παράλληλα έχει συνεργαστεί με τον Brian Eno, τους Coldplay και τον David Holmes. Μουσικά κινείται στο χώρο της ηλεκτρονικής dance μουσικής με ambient αποχρώσεις και το Immunity, το οποίο προτάθηκε για το βραβείο Mercury 2013, είναι το τέταρτο άλμπουμ του.

27. DISCLOSURE                     SETTLE
Χαρακτηρίζονται ως οι εκπρόσωποι του νέου κύματος του βρετανικού House ήχου. Οι Disclosure, δύο αδέρφια από το Surrey, οι Guy και Howard Lawrence, με το παρθενικό τους άλμπουμ Settle ξαναζεσταίνουν σε νέα φωτιά τον ήχο που ανδρώθηκε στα clubs του Detroit, του Chicago, του Sheffield και του Manchester. Από τα καλύτερα χορευτικά άλμπουμς για το 2013

28. TIM HECKER                          VIRGINS
Η έδρα του Tim Hecker είναι το Τορόντο του Καναδά. Η μουσική του ένα ευφυές πάντρεμα avant garde ήχων και ambient αισθητικής. Το Virgins είναι το έβδομο άλμπουμ του και σαφώς το καλύτερο από όσα μας έχει παρουσιάσει από το 2001. Μινιμαλιστικό, μυστηριώδες ασυμβίβαστο κι όμως φιλόδοξο.

29. ANNA CALVI                      ONE BREATH
Το ομώνυμο άλμπουμ της πριν από δύο χρόνια ήταν μία πραγματική αποκάλυψη. Μια παθιασμένη εκσπερμάτωση του μαύρου που μπορεί να κρύβεται μέσα σε μία ερωτευμένη γυναικεία καρδιά. Η συνέχεια One Breath είναι ακόμη πιο σκοτεινή και ύπουλη. Εδώ το πάθος δεν εκρήγνυται τόσο εύκολα. Υφέρπει και περικυκλώνει αργά τον ακροατή, αφήνοντας τον στο τέλος χωρίς ανάσα

30. SIGUR ROS                         KVEIKUR
Η μουσική των Sigur Ros μοιάζει με τα γκέιζερ, τους θερμοπίδακες που κατακλύζουν τα τοπία της παγωμένης πατρίδας τους της Ισλανδίας. Είναι γεμάτη από εκείνη τη θέρμη που αναδύεται ακατέργαστη από το εσωτερικό της ανθρώπινης ψυχής. Στο έβδομο άλμπουμ τους Kveikur επιχειρούν μια μικρή στροφή σε πιο ροκ δρόμους, χωρίς ωστόσο να αλλοιώνεται σημαντικά η κρυστάλλινη υφή των τραγουδιών

 

 http://www.youtube.com/watch?v=AlaRjP8pg0Q

 

 

Share

2009©Kavalacity.net