Εκτύπωση

Ανασκόπηση στην ξένη μουσική για το 2012

Συγγραφέας: Κώστας Τσιαχρής.... Δημοσίευση στη κατηγορία Ο Κώστας Τσιαχρής γράφει...

Σας άρεσε το άρθρο?
(6 ψήφοι, μέση τιμή 5.00 από τα 5 αστέρια)

musicΈτοιμοι να αποχαιρετήσουμε μία ακόμη χρονιά γεμάτη από μουσικές συγκινήσεις. Τίποτε δεν άλλαξε δραματικά και τίποτε δεν παρέμεινε το ίδιο σ' αυτό το χώρο. Κανένα σημαντικό μουσικό ρεύμα δε γεννήθηκε και τίποτε που να μην το έχουμε ακούσει και στο παρελθόν. Παρόλα αυτά το 2012 είχε και αρκετές εξαιρετικές στιγμές.

Aπό αυτά που στιγμάτισαν περισσότερο τα μουσικά πράγματα ήταν η δυναμική εμφάνιση μιας καινούργιας RnB σκηνής, βασισμένης στα μονοπάτια του Marvin Gaye, του Stevie Wonder, του Maxwell,της Erykah Badu και του Prince, με καλλιτέχνες όπως ο Frank Ocean, o Weeknd, o Miguel, ο Drake και η Elle Varner. Ειδικά ο Frank Ocean με το Channel Orange έφτιαξε ένα από τα καλύτερα άλμπουμς μαύρης μουσικής για την τελευταία πενταετία και δικαιολογημένα σάρωσε όλες τις λίστες των κριτικών

στα πιο έγκυρα μουσικά περιοδικά. Από την άλλη και το hip hop είχε να παρουσιάσει πολλά ενδιαφέροντα πράγματα με καλύτερο το Good Kid,m.A.A.D city του Kendrick Lamar, έναν δίσκο που μπολιάζει την hip hop αισθητική με το νέο κύμα της soul και προχωράει το συγκεκριμένο είδος ένα βήμα μπροστά. Αξιόλογες επίσης δουλειές ήταν εκείνες του Killer Mike, του EL-P, των Death Grips, του Aesop Rock και του Plan B.

BruceSpringsteenΤο 2012 επίσης είχαμε την επιστροφή μεγάλων ονομάτων από το παρελθόν. Ο Bruce Springsteen με το Wrecking ball και ο Dylan με το Tempest αναζήτησαν έμπνευση στη μεγάλη δεξαμενή της λαικής μουσικής παράδοσης της Αμερικής και το αποτέλεσμα ήταν πέρα για πέρα απολαυστικό. Ο Leonard Cohen με το Old Ιdeas επιβεβαίωσε την κλάση του μελαγχολικού και ρομαντικού τροβαδούρου. O Dr John με το Locked Down έφτιαξε με τη βοήθεια του Dan Auerbach των Black Keys τον καλύτερο δίσκο του από το Going back to New Orleans του 1992, ενώ το χτύπημα του Neil Young με τους Crazy Horse ήταν διπλό: από τη μία μεριά το Americana, με διασκευές αγαπημένων τραγουδιών του συγκροτήματος, από την άλλη το Psychedelic pill, μία εξαιρετική ηλεκτρική καταιγίδα, από αυτές που μόνο οι Crazy Horse μπορούν να πλάσουν. O θρυλικός Scott Walker με το Bish Bosch μας άφησε με την απορία αν αυτό που ακούσαμε ήταν δείγμα μουσικής ιδιοφυίας ή εκκεντρικής μεγαλομανίας. Μας άρεσε πάλι και η Patti Smith με το Banga, μία περισσότερο λυρική, κι όπως πάντα ποιητική, κατάθεση της ιέρειας του punk.

Αλλά και οι Paul Weller και Bob Mould παρέμειναν συνεπείς στις καλές δουλειές με τα Sonic Kicks και Silver Age αντίστοιχα. H μεγαλύτερη έκπληξη όμως ήρθε από τους Swans που μετά από μία σπουδαία πορεία 30 χρόνων μας άφησαν άναυδους με το The Seer, ένα μεγαλείωδες έργο στο οποίο αναμειγνύουν goth rock, industrial και noise punk μαζί με πρωτόγονα κρουστά και μεσαιωνική μουσική.

Japandroids-Celebration-RockΠερνώντας σε πιο καινούργια πράγματα στο χώρο του rock, εντυπωσιαστήκαμε από τον νεοψυχεδελικό ήχο των Tame Impala και το αριστούργημά τους Lonerism, ένα άλμπουμ που φέρνει τους Beatles της ψυχεδελικής εποχής δίπλα στους Flaming Lips.Ταρακουνηθήκαμε από τον σεισμό που ακούει στο όνομα Celebration Rock του εκρηκτικού ντουέτου Japandroids από τον Καναδά. Χαθήκαμε στις περίπλοκες ψυχεδελικές στροφές του indie folk-rock ήχου των Grizzly Bear και του Shields άλμπουμ τους. Θαυμάσαμε την ικανότητα του Jack White των πρώην White Stripes να αφομοιώνει δημιουργικές επιδράσεις από τις ρίζες του ροκ και να δημιουργεί ένα έργο τόσο φρέσκο και τόσο δυναμικό όσο το Blunderbuss.Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκαν και οι Alabama Shakes με την υπέροχη τραγουδίστριά τους Brittany Howard, η οποία μας θύμισε τις ανεπανάληπτες ερμηνείες της Janis Joplin. Ο Ty Segall με τρία παρακαλώ άλμπουμς [Hair, Slaughterhouse, Twins] και ο Ariel Pink με το Mature themes επαναπροσδιόρισαν τα χαρακτηριστικά του όρου garage rock. Oι Σκοτσέζοι Django Dgango από το Εδιμβούργο συνδύσαν τις ψυχεδελικές επιδράσεις με ηλεκτρονικά και ρυθμικά στοιχεία, και προκάλεσαν αίσθηση. Οι Animal Collective, παρόλο που δεν κατάφεραν να επαναλάβουν τον αισθητικό θρίαμβο του Merriweather Post Pavillion δημιούργησαν ένα καλό άλμπουμ, περισσότερο πειραματικό και ατίθασο, το Centipede Hz. Το Gossamer των Passion Pit κατέδειξε πόσο εύκολα μπορεί να επινοηθεί ένας pop ήχος απαιτητικός και συνάμα εμπορικός. Οι Alt-J στο ντεμπούτο τους An Awesome Wave προσπάθησαν και τα κατάφεραν επιτυχώς να καλύψουν το κενό ανάμεσα στον ήχο των Radiohead και των Portishead. Oι Dirty Projectors έκαναν τον ήχο τους περισσότερο προσιτό αλλά εξίσου συναρπαστικό με τις προηγούμενες δουλειές τους, στο Swing Lo Magellan. Παρόμοια και οι Spiritualized του Jason Pierce, με το Sweet heart, sweet light κινήθηκαν σε περισσότερο συμβατικούς δρόμους σε σχέση με το ένδοξο space rock παρελθόν τους. Εντυπωσιακό μέσα στη φουτουριστική λιτότητά του ήταν και το δεύτερο άλμπουμ των ΧΧ Coexist, ενώ το Kill for Love των Chromatics μας γύρισε πίσω στις μέρες της new wave αισθητικής των 80's. Συμπαθητικές δουλειές που παραπέμπουν στην ηλιόλουστη pop των 60's μας πρόσφεραν επίσης οι Hospitality και οι Best Coast. Επιπλέον, δύο από τις εκλεκτές παρουσίες ήταν εκείνες των ισλανδών Sigur Ros οι οποίοι μας ανέβασαν με το Valtari στις κορυφές ενός ηφαιστιογενούς,όπως η χώρα τους, λυρισμού, και της αναρχικής μουσικής κολλεκτίβας των Godspeed You! Black Emperor! , οι οποίοι επέστρεψαν μετά από δέκα χρόνια με μία βραδυφλεγή μουσική βόμβα ονόματι Allelujah! Don't Bend! Ascend! Το ντουέτο των First Kit Aid από τη Σουηδία αξιοποίησε με ευρηματικό τρόπο τις επιδράσεις από τους Fleet Foxes και τη Joanna Newsom στο δεύτερο πόνημά τους The Lion's Roar.

fiona-appleΕξαίσιες ήταν και πολλές γυναικείες παρουσίες: η Fionna Apple με την ανορθόδοξη περί pop τραγουδιού άποψή της, η Julia Holter με την πειραματική folk του Ekstasis, η υπέροχη Grimes με τις νεανικούς ηλεκτρονικούς οργασμούς της στο Visions, η Sharon Van Etten και η κιθαριστική folk του Tramp, η στην ίδια συχνότητα Anais Mitchell με το Young man in America, η St Vincent και η συνεργασία της με τον απολαυστικό David Byrne των περίφημων Talking Heads, η Cat Power και η στροφή της προς ηλεκτρονικά μονοπάτια στο Sun, η Jessie Ware και το αλά Sade βελούδινο pop άλμπουμ της Devotion, η Bat For Lashes και το ατμοσφαιρικό κομψοτέχνημα The haunted man.

Flying-LotusΣτην περιοχή της electronica, ο Flying Lotus συνέχισε τα κοσμικά του ταξίδια με εκλεκτούς συνοδοιπόρους τον Thom Yorke και την Erykah Badu, ο Andy Stott με το Luxury Problems κινήθηκε σε μινιμαλιστικά τοπία στα οποία κυριαρχούν τα ατμοσφαιρικά φωνητικά της Alison Skidmore, το Quarantine της Laurel Halo ήταν μία θαυμάσια πρόταση για το πως θα πρέπει να ακούγεται η ambient το 2012, o Βurial με το Kindred Ep. έσκαψε βαθύτερα στα χωράφια του dubstep με το ιδιόμορφο στιλ του,οι Crystal castles εξαπέλυσαν μία ακόμη synth punk επίθεση με το III, το Shrines των Purity Ring πάντρεψε με δημιουργικό τρόπο την dream pop με το dubstep, o John Talabot με το fIN έδωσε μία απάντηση στο τι σημαίνει σύγχρονος house ήχος, οι Hot Chip με το In Our heads στάθηκαν συνεπείς στις υψηλές προδιαγραφές των δίσκων τους προσφέροντάς μας αξιόλογη χορευτική μουσική,όπως και ο Daniel Snaith με το μουσικό του ψευδώνυμο Daphni και το πολύ καλό στο είδος του Jiaolong.

convergeΣτον χώρο του σκληρού ροκ, νομίζω πως το All we love we leave behind των Converge ήταν η σημαντικότερη πρόταση της χρονιάς. Εξίσου ευρηματικό ήταν και το Harmonicraft των Torche από το Miami της Florida, οι οποίοι ανήκουν στην περιοχή του stoner metal, αλλά και το επικών διαστάσεων και συχνά μελωδικό Yellow & Green των Baroness από τη Σαβάννα της Georgia. Σημαντικές δουλειές ήταν και αυτές των Pallbearer [Sorrow and Extinction ], High on fire [De vermis mysteriis], Pig Destroyer [Book burner],όπως και οι επιστροφές των Soundgarden με το King Animal, των Smashing Pumpkins με το Oceania και των Deftones [Koi No Yokan ].

mumford-sons2Από τις περισσότερο εμπορικές μουσικές προτάσεις, τέλος, μεγάλη επιτυχία συνέχισαν να έχουν οι Mumford and Sons με το Babel, το οποίο όμως δεν είχε να παρουσιάσει κάτι διαφορετικό από τον προκάτοχό του Sigh no more, οι Green Day με μία τριάδα δίσκων [Uno, Dos, Tre ] πιστών στο pop punk ύφος του συγκροτήματος,, οι Muse με το καλό αλλά λίγο συγκεχυμένο The 2nd law, η Taylor Swift με το πιο ώριμο άλμπουμ της Red, ο Bruno Mars και το Unorthdox Jukebox, η Alicia Keys με το Girl on fire, η Lana Del Ray με το Born to die. Κλείνοντας αυτή τη σύντομη ανασκόπηση, ας αποχαιρετήσουμε το 2012 κι ας ευχηθούμε το 2013 να μας συναρπάσει ακόμη περισσότερο.

Χρόνια πολλά!

 

Share

Σχόλια  

 
#1 Πολύ καλή ανασκόπησηΜαρία Σκαφίδα 02-01-2013 21:19
Συγχαρητήρια για το γούστο σας .Μου άρεσε πολύ η ανασκόπηση που κάνατε ,αφού περιλαμβάνει πολλά μουσικά είδη και τα σχόλια είναι εξαιρετικά εύστοχα . Εύγε σε μία τοπική εφημερίδα που έχει τόσο πρωτοποριακή άποψη για τη μουσική που αγγίζει τους νέους και όχι μόνο
 

2009©Kavalacity.net