Εκτύπωση

Tame Impala Lonerism

Συγγραφέας: Κώστας Τσιαχρής.... Δημοσίευση στη κατηγορία Ο Κώστας Τσιαχρής γράφει...

Σας άρεσε το άρθρο?
(4 ψήφοι, μέση τιμή 5.00 από τα 5 αστέρια)

tame-impala-lonerismΤο συγκρότημα με το μυστηριώδες όνομα Tame Impala έρχεται από το Perth της Αυστραλίας, από την πατρίδα του Nick Cave, των Go Betweens, των Radio Birdman, των AC/DC, των Dead Can dance, των Hitmen και πολλών άλλων αξιόλογων καλλιτεχνών και συνόλων.

Ουσιαστικά αποτελούν το μουσικό όχημα του τραγουδιστή και κιθαρίστα Kevin Parker, ο οποίος μαζί με τον Luke Epstein είχε σχηματίσει αρχικά τους Dee Dee Dums ένα μπλουζ τζαζ ψυχεδελικό σχήμα. Το 2007 οι Dee Dee Dums μετονομάστηκαν σε Tame Impala, με τ'όνομά τους να παραπέμπει σε ένα είδος αντιλόπης αποκαλούμενη Impala. Οι ίδιοι περιγράφουν τον εαυτό τους ως μία "ρευστή ψυχεδελική ρυθμική μπάντα που της αρέσει να χτίζει ονειρικές μελωδίες".

Είχα την τύχη να τους προσέξω χάρη στην επισήμανση ενός εκλεκτού φίλου, ο οποίος μου περιέγραφε με τα θερμότερα λόγια την ηδονή που αισθάνθηκε ακούγοντας τη συγκεκριμένη δουλειά, και ομολογώ ότι τα ενθουσιώδη σχόλιά του μου κίνησαν την περιέργεια. Έσπευσα λοιπόν να τους αναζητήσω και το αποτέλεσμα της ακρόασης

με άφησε κυριολεκτικά εκστασιασμένο. Το Lonerism είναι το δεύτερο άλμπουμ των Tame Impala μετά το Innerspeaker του 2010. Παραγωγός ο εκλεκτός Dave Fridmann, υπεύθυνος για πολλά αριστουργήματα της προηγούμενης δεκαετίας, όπως το "Deserter's songs" των Mercury Rev, το "The Soft Bulletin" των Flaming Lips ή το "Oracular Spectacular" των MGMT. H καλλιτεχνική του σφραγίδα είναι έκδηλη και στο Lonerism, ένα έργο νεοψυχεδελικής ονειρικής ροκ μουσικής, φτιαγμένο με τα συστατικά των καλύτερων έργων της flower power γενιάς των 60's. Η μαγεία ξεκινά από το εξώφυλλο του άλμπουμ, μια φωτογραφία από το Jardin du Luxembourg στο Παρίσι: η μεταλλική θύρα που χωρίζει τον περαστικό από τους ανθρώπους στον κήπο συμβολίζει την ιδέα της απομόνωσης και παραπέμπει στον τίτλο του δίσκου. Όσον αφορά το περιεχόμενο, ο δίσκος ξεκινά με το ύπουλο σφυροκόπημα του Be above it, όπου η επίμονη ψιθυριστή επανάληψη του στίχου διαπλέκεται με ένα αγχωτικό ξέσπασμα στις κιθάρες και τα αγγελικά φωνητικά του Kevin Parker. Στο Endors Toi οι κιθάρες δυναμώνουν ακόμη περισσότερο και στηρίζουν εντυπωσιακά ένα περίτεχνο ψυχεδελικό μοτίβο.

To Apocalypse Dreams είναι περιπετειώδες στην ανάπτυξή του: αρχίζει ως μία ονειρική pop ζωγραφιά και καταλήγει σε έναν αργόσυρτο βρυχηθμό από κιθάρες. Στo "Music to walk home by" θαρρεί κανείς πως οι Flaming Lips προσκαλούν στο στούντιο τους Abba και στήνουν ένα πολύχρωμο acid pop πάρτι. Στα "Why won't they talk to me ?" και "Keep on lying" το φάντασμα των Beach Boys ψεκάζει με παραισθησιογόνα τις μελωδίες και τις αναγκάζει να σκάβουν βαθιά μέσα στο υποσυνείδητο της ανθρώπινης ύπαρξης. To Εlephant μοιάζει με glam ροκ εκσπερμάτιση των T Rex πάνω σε μια μπιτλική μελωδία, ενώ το "Nothing that has happened so far has been anything we could control" με σουρεαλιστικό πλάνο από το 8 1/2 του Φελίνι. Συνολικά, το Lonerism είναι μία από τις κορυφαίες δουλειές για το 2012, ένας δίσκος ανατρεπτικός, ευφυής, απρόβλεπτος και συναρπαστικός. Οργώστε τον...

Share

2009©Kavalacity.net