Εκτύπωση

Εσύ, πήγαινε κι άνοιξε την πόρτα

Συγγραφέας: Κώστας Τσιαχρής.... Δημοσίευση στη κατηγορία Ο Κώστας Τσιαχρής γράφει...

Σας άρεσε το άρθρο?
(5 ψήφοι, μέση τιμή 5.00 από τα 5 αστέρια)

portaΠοια συναισθήματα διακατέχουν εσάς τους ψηφοφόρους που με την ψήφο σας δίνετε την εντολή της αντιπροσώπευσής σας σε πολιτικούς όπως η Ισπανίδα βουλευτής η οποία αναφώνησε με κυνικό τρόπο: «Οι άνεργοι να πάνε να γ...μηθούνε όλοι»;

Μήπως κατά βάθος πρέπει να αισθάνεστε κι εσείς [στο εσείς βάζω και τον εαυτό μου μέσα] υπεύθυνοι για τέτοιου είδους ωμές ομολογίες αδιαφορίας απέναντι στις ανήμπορες ομάδες πολιτών; Εσείς που δεν ψάξατε και δε μελετήσατε το βιογραφικό και τις απόψεις των πολιτικών που επιλέξατε, που αρκεστήκατε στο τρανταχτό όνομα και στις περγαμηνές της οικογένειας των υποψηφίων, που ακολουθήσατε τη συνήθεια των εντόμων της νύχτας να θαμπώνονται από τα φωτεινά αντικείμενα, που αφήσατε το μυαλό και το στυλό σας να παρασυρθούν από ένα εύηχο όνομα, που φοβηθήκατε να σπάσετε την οικογενειακή παράδοση και να στυλώσετε το ανάστημά σας πάνω από την ευχαρίστηση των γονιών και των συγγενών σας,

που εξαρτήσατε την πιθανή ικανοποίηση κάποιου αιτήματός σας από την εκλογή ενός συγκεκριμένου προσώπου. Για ξανασκεφτείτε το: ο πολιτικός μεταφέρει ένα κομμάτι και της δικής σας χαμέρπειας.

Πέρα όμως από αυτό, η αντίδραση της παραπάνω κυρίας, κατά την ανακοίνωση των μέτρων λιτότητας της κυβέρνησης του συντηρητικού κόμματος στην Ισπανία, ήταν αποκαλυπτική για τη νέα φιλοσοφία και το ήθος της πολιτικής ηγεσίας σε όλες τις δοκιμαζόμενες από την οικονομική κρίση χώρες. Φάνηκε με πολύ μεγάλη ενάργεια ότι οι εντολοδόχοι του κοινωνικού σώματος, οχυρωμένοι πίσω από την ασυλία τους, άφησαν στην άκρη τα προσχήματα και πέρασαν σ’ έναν πιο επιθετικό τρόπο άσκησης της πολιτικής, που φτάνει ακόμη και στο σημείο της εξύβρισης και της ενοχοποίησης των αδύναμων για τη μοίρα τους.

Η ισπανίδα βουλευτής ουσιαστικά καθόρισε το ύψος των απαιτήσεων που θα πρέπει να έχουμε από τους πολιτικούς στη νέα εποχή του διεθνισμού. Ξεχάστε, μας είπε, τον οραματιστή πολιτικό που υποκρινόταν ότι πολεμούσε για τις διεκδικήσεις των ασθενέστερων, στριφογυρίζοντας στην πραγματικότητα γύρω από τα λόγια του. Οι εποχές έγιναν πιο τραχιές και τα οράματα εξατμίστηκαν πάνω στη ζέση της αλήθειας των αριθμητικών μεγεθών. Αποδεχτείτε τον πραγματιστή πολιτικό, αυτόν που δεν αισθάνεται καμία ενόχληση, όταν σας ομολογεί το αυτονόητο: ότι μόνο αν ευνοείται μία πολιτική αύξησης των κερδών των ισχυρών επιχειρηματικών ομίλων και τραπεζών, μπορούν και τα μικρομεσαία στρώματα της κοινωνίας να απολαμβάνουν κάποια στοιχειώδη δικαιώματα, όπως αυτό της εργασίας.

Μας ομολόγησε επίσης ότι η προσαρμογή στο ανταγωνιστικό περιβάλλον της διεθνοποίησης απαιτεί θυσίες. Τόσες Ιφιγένειες χωρίς δουλεία, τόσες χωρίς υγειονομική περίθαλψη, τόσες χωρίς στέγη, τόσες στο δρόμο προς την αυτοκτονία ! Χωρίς αυτές τις θυσίες, χωρίς οι δείκτες να φτάσουν στα βάραθρα, χωρίς οι τσέπες να στεγνώσουν, καμιά ελπίδα για αναγέννηση. Σκεφτείτε το με το παράδειγμα του ελατηρίου: όσο πιο πολύ το πιέζεις τόσο περισσότερη δύναμη απελευθερώνει κατά την αποσυμπίεσή του. Αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε στη φάση της συμπίεσης και θα πρέπει να την αντέξουμε, χωρίς διαμαρτυρίες.

Μας αποκάλυψε τέλος ότι η επικράτηση του ισχυρού είδους, ακόμη και στα πλαίσια μιας προηγμένης κοινωνίας, δεν είναι ταμπού, παρά η δυσάρεστη μεν αλλά επιβεβλημένη από τις εξελίξεις συνθήκη. Στα όρια μάλιστα αυτής της συνθήκης το κράτος δεν είναι πλέον ο καθιερωμένος στις δυτικές δημοκρατίες συνοδοιπόρος των αδύναμων, ο καλός Σαμαρείτης που τους αγγίζει φιλικά την πλάτη και μοιράζεται μαζί τους το φορτίο που κουβαλούν. Το κράτος λογίζεται απλώς ως μία μηχανή που μεθοδεύει τον τρόπο είσπραξης των φόρων από τους πολλούς και την αξιοποίησή τους στη δημιουργία επενδυτικών ευκαιριών για τους λίγους. Παράλληλα όμως, με το δέλεαρ της κοινωνικής ευελιξίας, δημιουργεί ψευδαισθήσεις και στον αδύναμο ότι μπορεί, αν φυσικά πολλαπλασιάζει διαρκώς τα εφόδιά του, να εκτιναχτεί στα ύψη της πυραμίδας. Το φαινόμενο φυσικά δεν είναι καινούργιο, απλώς τυχαίνει να είμαστε εμείς στη θέση εκείνων που το βιώνουν ξανά.

Συνεπώς, αν ακολουθήσουμε το σκεπτικό της ισπανίδας πολιτικού, εσύ ο άνεργος, ο άστεγος, ο επαίτης, ο άλλοτε σπάταλος, ο απερίσκεπτα άβουλος, μην περιμένετε από ένα κράτος –πατερούλη να σας λυπηθεί για την κατάντια σας. Ας φροντίζατε, κατά το καβαφικό ποίημα, να βρείτε μια διέξοδο στα προβλήματά σας. Είστε ελεύθεροι να δράσετε όπως νομίζετε ! Κανείς δε θα σας εμποδίσει το δρόμο στους φιλελεύθερους παραδείσους που δημιουργήσαμε, για να υπάρχει το κίνητρο της διαρκούς δράσης και της ενεργοποίησης της επινοητικότητας. Επινοήστε τρόπους για να γλιτώσετε από την καταστροφή: μετακινηθείτε ακώλυτα σε όλη την Ευρώπη, δεχτείτε να αλλάξετε συνήθειες, επανασυνδεθείτε με τη γη, εγκαταλείψτε το τέλμα της μιας δουλειάς, απαλλαγείτε από περιττά καταναλωτικά βάρη, πάψτε να μιλάτε για δικαιώματα χωρίς να τηρείτε πρώτα τις υποχρεώσεις σας, ταπεινωθείτε – είναι χριστιανικό, σκεφτείτε πως είσαστε μέσα στη δίνη ενός χειμάρρου – δε θα φροντίσετε ν’ αρπαχτείτε από το πρώτο κλαδί ;

Ως απάντηση στις σκέψεις αυτές, ας παραθέσουμε τους ακόλουθους στίχους από το ποίημα «Η πόρτα» του περίφημου Τσέχου ποιητή Μίροσλαβ Χόλουμπ. Μερικές φορές ένα μάτσο στίχοι μπορούν να χαλάσουν τη ρητορεία χιλιάδων λέξεων:

«Πήγαινε κι άνοιξε την πόρτα
Κι αν είναι μόνο η σκοτεινιά
που θορυβεί
κι αν είναι μόνο
κούφιος άνεμος
κι αν τίποτα δεν είναι
έξω εκεί
πήγαινε κι άνοιξε την πόρτα
Τουλάχιστο
θα γίνει
κάποιο
ρεύμα»

Share

2009©Kavalacity.net