Εκτύπωση

Δημιουργοί και Φόβος : δύο συμπληρωματικά μεγέθη

Συγγραφέας: Κώστας Τσιαχρής .... Δημοσίευση στη κατηγορία Ο Κώστας Τσιαχρής γράφει...

Σας άρεσε το άρθρο?
(7 ψήφοι, μέση τιμή 4.86 από τα 5 αστέρια)

the last standΣε δύσκολους καιρούς, μεγάλου φόβου και μεγάλων χαλασμών, θα περίμενε κανείς από τους πνευματικούς δημιουργούς να σηκωθούν από τις αράχνες, να χαλάσουν ιστούς και να μετατρέψουν τους ψιθύρους τους σε ηχηρά ορόσημα για την έναρξη ενός καινούργιου ανθρωπισμού.

Θα ήθελε από τα κοφτερά αυτά μυαλά να πάψουν να παραμένουν στομωμένα, να ζητήσουν ν’ ακονιστούν πάνω σε παμπάλαιες αξίες, για ν’ αφαιρέσουν από το σώμα του πολιτισμού τα νεκρά κύτταρα. Θα λαχταρούσε ακόμη να μεταβληθεί το έργο τους σε μια νέου τύπου τράπεζα, όπου θα μπορούσαν να καταθέτουν ελπίδες και να λαμβάνουν για τόκο το φως.

Φαίνεται, όμως, πως ο φόβος παραμένει πάνω τους σαν ανεξίτηλος λεκές. Καμώνονται πως πλένουν τα διανοητικά τους ιμάτια με αλήθεια και τόλμη, πως λατρεύουν την καθαρότητα της ψυχής, πως το σαπούνι της δικής τους ιδιοσυστασίας έχει λευκαντικές ιδιότητες, αλλά ο λεκές βασιλεύει. Απλά και μόνο βάζουν από πάνω λίγη πούδρα, για να δείχνουν αποφασιστικοί και, προπαντός, για να μη χαρακτηριστούν ανάλγητοι μπροστά στα πάθη των συμπολιτών τους. Υπάρχουν, φυσικά, και οι παρεκκλίσεις από το παραπάνω δόγμα, αλλά δεν επαρκούν για να σηκωθεί ένας σαρωτικός άνεμος που θα χαλάσει τις χωρίστρες των εκπροσώπων του συστήματος. Αλήθεια, έχετε παρατηρήσει πόσο άβολα αισθάνονται οι τελευταίοι, όταν ξαφνικά απειλείται η εικόνα της τελειότητάς τους, όταν κινδυνεύουν να μοιάσουν στο μέσο όρο που τόσο πολύ ξορκίζουν;

Και δεν είναι μόνο ο φόβος που καταβρέχει τη φωτιά της «εξεγερμένης» τους συνείδησης. Είναι και η αντίληψη ότι η συμμετοχή στα δρώμενα νοθεύει την καθαρότητα της τέχνης ή της επιστήμης τους, ότι απομακρύνονται από τον ένα και υψηλό στόχο του δημιουργού, δηλαδή την κατασκευή των θεωρητικών όπλων που θα αξιοποιήσουν αργότερα οι τεχνοκράτες. Θεωρούν πως η αναφορά στο τρέχον, στο καθημερινό προσγειώνει το έργο τους, το εμποδίζει να φτερωθεί και ν’ αντικρύσει τη μαγεία του υπερβατικού. Κατά ένα μέρος, έχουν δίκιο. Το εφήμερο απονευρώνει τη δημιουργία. Ο μεγάλος, ωστόσο, δημιουργός κατορθώνει να το δαμάσει και να το αναγάγει σε διαχρονικό θαύμα, σε δεκανίκι για όλες τις ανάπηρες γενιές του μέλλοντος.

Και για να εξηγηθώ. Πολιτική συνείδηση στο χώρο της διανόησης δε σημαίνει μετατροπή της διανόησης σε όχημα για να κινούνται συγκεκριμένα πολιτικά οράματα. Δε σημαίνει μετατροπή του διανοητή σε οδηγό μεταφοράς πολιτικών προτάσεων. Ο κάθε χώρος πρέπει να διατηρεί την υπαρξιακή αυτοτέλειά του. Σημαίνει άντληση από τα καθημερινά φαινόμενα της δύναμης εκείνης που καθορίζει τη μοίρα του ανθρώπου. Σημαίνει θάρρος να προχωρεί ο δημιουργός στην ανατομία αυτής της δύναμης, στην κατάτμηση των συστατικών της και στη μεταποίησή της σε φιάλη αίματος για τις αναιμικές εποχές της ανθρώπινης ιστορίας.

Share

2009©Kavalacity.net