Εκτύπωση

Αυτοανάλυση - autostart

Συγγραφέας: Κωνσταντίνος Γκιωνάκης.... Δημοσίευση στη κατηγορία Άρθρα αναγνωστών

Σας άρεσε το άρθρο?
(3 ψήφοι, μέση τιμή 5.00 από τα 5 αστέρια)

8850-Munch-The-ScreamΠάντα σκάλιζα και μηρύκαζα και έψαχνα και χωνόμουν με τι μουσούδα μέσα στα ξερόφυλλα τις πεζότητας γύρω μου, μήπως και βρω ένα μανιτάρι με μια στάλα γνώση να κορέσει λίγο τι πείνα μου.
Έψαχνα αιώνες θαρρώ... τίποτα. Και απαξίωνα βλακωδώς τα "σιγουράκια"... τόσο απαίδευτος... Και ήρθε η μέρα που απλώς ηρέμησα, μου έφυγε κάθε ίχνος βιασύνης και ψυχοφάγου άγχους. Και ξεκίνησα ξανά το σκάλισμα από αυτό που ήξερα στα σίγουρα, την σεξουαλικότητα μου.

Αίφνης, είδα ανθρώπους γύρω μου, αυτούς τους αληθινούς, όχι τις σκιές που προσποιούνται πως ζούνε τάχα. Τους πλησίασα δειλά, ένοιωσα τι ζεστασιά, την ενθάρρυνση, την ελπίδα. Ο καθένας ήταν διαφορετικός από τον άλλον, μια διαφορετικότητα που πηγάζει από τι μοναδικότητα του καθενός από αυτούς. Μέσα σε αυτούς σαν να διακρίνω και την αδελφή ψυχή μου Η μήπως όχι? Δε ξέρω, είναι έντονη η ενέργεια που νοιώθω κοντά του πάντως. Κατά το "η αγάπη άργησε μια μέρα" όπως το αντιλαμβάνομαι εγώ, οι άνθρωποι αυτοί φαίνεται να έρχονται επικουρικά στη ζωή μου, και ίσως γιατί να χρειάζεται εγώ να τους κάνω "καθρέπτη" ώστε να πάμε μαζί ακόμα και όλο και πιο ψηλά.

Μυστήρια η ζωή αλλά και το πέταγμα τις πεταλούδας!

 


Και εμείς μικροί και ασήμαντοι αλλά τελικά όχι και τόσο, φτάνει να προφτάσουμε να δούμε τη λάμψη σε ένα μάτι, τη ζεστασιά σε μια ψυχή, μια ανεπαίσθητη κίνηση του σώματος, ένα τρέμουλο στη φωνή, έναν άνθρωπο...

Το μυαλό μου τρέχει... κομμάτια του πάζλ αιωρούνται, στροβιλίζονται και ξαφνικά υποτάσσονται στη μεγάλη εικόνα.

Μόλις χθες κάποιος με ρώτησε "γιατί";... Του είπα ψάχνομαι πολύ έντονα από νεαρός. Δεν συμβιβάζομαι, δεν αρκούμαι σε αυτό που μου λένε και μου προσφέρουν για τάχα καλύτερο. Χρησιμοποιώ το μυαλό μου και τι καρδιά μου και τι ψυχή μου για να δω εγώ ο ίδιος πιο είναι το καλύτερο και το αληθινό.

Βαριέμαι απίστευτα τους βλάκες, όχι αυτούς που όντως νοητικά υστερούν, αυτοί δε φταίνε σε τίποτα, αλλά βαριέμαι σχεδόν με μίσος αυτούς που έχουν επιλέξει να είναι βλάκες. Θέλω πνεύμα στη ζωή μου, θέλω σπίθα, για αυτό πολεμώ τόσα χρόνια και το κάνω μόνος μου. Δεν είχα τι τύχη να συναντήσω ανθρώπους με ανησυχίες έως σήμερα.

Έχω επιλέξει επίσης να είμαι ο παρείσακτος, ο γραφικός ίσως, το μαύρο πρόβατο, στην ουσία τους εμπαίζω και ας γελάνε αυτοί εις βάρος μου. Είναι τόσο μικροί που ούτε να τους φτύσω δεν τους αξίζει. Έχω κατακτήσει το Έβερεστ, έχω ανακαλύψει την Αμερική και όποιος από δαύτους ερχόταν face tο face με μένα να λογαριαστούμε θα έσπαγε τα μούτρα του.

Ένα πρόσωπο με γυροφέρνει και μου φτύνει στα μούτρα τη πίκρα μια ς ζωής. «Μη κινηθείς οργισμένα" μου κραυγάζει με αγωνία για το τι θα γίνω. "Τράβα μπροστά μόνο με τα πιστεύω σου να συναντήσεις το Βασιλιά που 'ναι γυμνός" Ναι, έτσι είναι του απαντώ, αλλά μη σε μπερδεύει η οργή, την χρειάζομαι, είναι η καλή οργή, δεν είναι αυτή που κάποτε μου δηλητηρίαζε τα όνειρα. Είναι οργή εποικοδομητική, είναι οργή ανθρώπου αγανακτισμένου, είναι οργή με φιλοσοφία και αρχίδια. Είμαι βράχος, δε μπορεί να με κουνήσει κανένα κούτσουρο που κουτουλάει πάνω μου νομίζοντας ότι κάνει κατόρθωμα. Αλλά δε θέλω να απαρνηθώ αυτή την οργή, το τονίζω, είναι το αριστερό σπαθί μου και ο τιμωρός μου ίσως.

Είμαι αποφασισμένος, θα πάω στη μάχη σαν ένας άλλος σταυροφόρος να απελευθερώσω το κόσμο από λίγη βλακεία. Ρομαντικός; Ίσως. Μα και ο ρομαντικός είναι αυτός που θέλει το καλύτερο, δεν αρκείται στο "fast food" τις σύγχρονης ευτυχίας.

Όπως και να έχει δε διαφωνώ μαζί σου άνθρωπε, τα ίδια πρεσβεύουμε, μη σε φοβίζει για μένα αυτό που λες εσύ οργή, γιατί σε καλώ να δεις την άλλη όψη τις.

Και ξαφνικά προσγειώνεται ένα καλό κομμάτι από το πάζλ, το κοιτάω ανατριχιάζοντας, το ακουμπώ με ευλάβεια. Τι είναι τούτο πάλι; Η εικόνα αρχίζει να φαίνεται επιτέλους και ω του θαύματος είναι αληθινή, αρχίζει να ανασαίνει παρθενικά και να κλαίει αντικρίζοντας το κόσμο που την έφερα.

 

Share

2009©Kavalacity.net