Εκτύπωση

Ιστορίες για χέσιμο...

Συγγραφέας: Τόλης Βουρβουτσιώτης.... Δημοσίευση στη κατηγορία Ο Τόλης Βουρβουτσιώτης γράφει

Σας άρεσε το άρθρο?
(5 ψήφοι, μέση τιμή 4.80 από τα 5 αστέρια)

wcΈνα σύνθημα στη πόρτα μιας τουαλέτα μ' έβαλε στο τρυπάκι: «Ευτυχία είναι να κάθεσαι εδώ και να με διαβάζεις την κατάλληλη στιγμή», έγραφε. Και μου αποκάλυπτε, απέναντι σε μια πολυσύνθετη πραγματικότητα, που τίποτα δεν είναι εύκολο, την πιο απλή καθάρια αλήθεια, χωρίς όμως και αλλά.

Όλη η καθημερινή μας ζωή έχει υμνηθεί από την τέχνη. Από το νου και την καρδιά μέχρι τα πιο ευτελή μικρά μας πράγματα: «Ωδή στα παπούτσια μου» έχει γράψει ο Στάθης Παχίδης, θεωρώντας επιτακτική την ανάγκη να τιμήσει τους μύκητες που χρόνια τον συντροφεύουν. Και τι δεν έχει γραφτεί για τον έρωτα, την ελευθερία, τον ήλιο και τη θάλασσα... όλη την γκάμα από σκουπίδια μέχρι μαργαριτάρια. Για το μεγαλειώδες όμως συναίσθημα της καθημερινής ανακούφισης πίσω από τις πόρτες του πιο αυτονόητου δωματίου των σπιτιών μας, σπάνια θα δεις τα πρέποντα διθυραμβικά ευχαριστήρια προς την μητέρα φύση. Στο όνομα μιας στείρας συντηρητικής ηθικής, όλη η υμνολογία που της αρμόζει, μένει σφικτά κλειδωμένη στα μύχια του μυαλού. Ε, όχι λοιπόν! Ωδή, στην πιο παρεξηγημένη καθημερινή πράξη απελευθέρωσης!

Λένε πως ο πόνος της καρδιάς είναι αβάστακτος. Ότι όποιος δεν έχει βιώσει έναν ανεκπλήρωτο έρωτα, δεν έχει αισθανθεί το στήθος να σκίζεται κομμάτια από ένα αντίο, δεν έχει ιδρώσει σκιρτώντας κάτω από ένα βλέμμα, δεν ξέρει τι είναι πόνος... Αμ δε! Όχι ότι δεν εμπεριέχει μέγιστη αλήθεια η παραπάνω ρήση. Αλλά περιορίζεται στις γειτονιές που κατοικεί η ποίηση, η τέχνη, απορρίπτοντας λόγω της προαναφερθείσας ηθικής στιγμές μιας πεζής, καταπιεσμένης καθημερινότητας. Γιατί αν νομίζεις αβάστακτο τον πόνο που σου προκάλεσε η γκόμενα που σε παράτησε μετά από δυο μήνες για να βρει καταφύγιο σ' άλλο μπράτσο, δοκίμασε να μην πας στη τουαλέτα την ώρα που σε καλεί η μητέρα φύση. Γιατί πόνος θα πει να μπεις στο λεωφορείο της γραμμής Θεσσαλονίκη-Καβάλα και στο Δερβένι να λάβεις την κλήση... Μέτρα στις λίμνες τον ιδρώτα που τρέχει από το μέτωπό σου και παγώνει μέχρι να φτάσει στο μάτι... Νοιώσε τον πόνο στην κοιλιά στα Κερδύλια και σύγκρινέ τον με κάθε είδους πόνο που μπορείς να σκεφτείς εκείνη την στιγμή. Έκπληξη: δεν μπορείς καν να σκεφτείς άλλο πόνο...

Δεν μπορείς να αρθρώσεις ούτε λέξη στον διπλανό σου που σε βομβαρδίζει με θεωρίες για την κυβέρνηση, για την στάση του ΠΑΣΟΚ και τη υπεύθυνη πολιτική του για την σωτηρία της χώρας, δεν μπορείς να τραυλίσεις ούτε ένα επιφώνημα διαφωνίας. Κι όσο δεν διαφωνείς, τόσο συνεχίζει... Κι όσο συνεχίζει, τόσο πονάς. Κι όσο πονάς τόσο υποφέρεις... Και σκεφτόσουν παλιότερα, τις ευτυχισμένες μέρες, πόσο ταιριαστή είναι η λέξη «υποφέρω» με τον έρωτα...

...Λένε πως ο (βήχας και ο) έρωτας δεν κρύβεται! Λάμπει το μάτι, γλυκαίνουν τα χαρακτηριστικά, αλλάζει το σώμα καθώς τρυγάς το καινούργιο μέλι από τον άνθος του! Κι όμως, θυμήσου... εκείνο το μακρινό καλοκαίρι της δυσκοιλιότητας: την απελπισία της αποτυχίας μετά από ώρες καθισμένος σ΄ αυτό που μετατράπηκε σε θρόνο του μαρτυρίου... Το υπερμέγεθες φούσκωμα στην κοιλιά που, μέχρι και η προσωπική σου αισθητική, σου απαγόρευε να το εκθέτεις στην παραλία... Τα πικρόχολα «κοιλίτσα έκανες, κόψε τις μπύρες» των κακεντρεχών φίλων σου... Το βλέμμα εκείνο που δεν μπορεί να κρύψει την βασανιστική αλήθεια σου από τους «παθόντες»... Τα μαντζούνια και τα φάρμακα... θεέ μου πόσα ακτινίδια και πόσα σύκα έφαγες εκείνο το καλοκαίρι ελπίζοντας και προσδοκώντας; Σε πόσα ραντεβού τους έστησες από τον φόβο και την προσμονή! Και τι γλυκιά ευτυχία, τι αίσθηση, τι ξαλάφρωμα, όταν ο οργανισμός νικάει στο τέλος... Ο έρωτας, πραγματικά, δεν κρύβεται απ τα μάτια όσων τον γνώρισαν... Ούτε κι η δυσκοιλιότητα, αλίμονο!

...Μην περιμένεις περιγραφές, χρώματα κι αρώματα! Κάποιες ιστορίες μόνο, απ' αυτές που λένε οι φίλοι –σερνικοί μόνο, ή τουλάχιστον έτσι νομίζω- μετά από μπύρες, κι αφού έχουν τελειώσει τα ποδοσφαιρογκομενικά! Σαν τον «Θασίτη» στο ανέκδοτο που τον φωνάζει η μάνα του για φαγητό, κι αυτός φωνάζει από τον καμπινέ: «Εγώ χέζω μάνα, να φας εσύ...»...

Σαν και τούτη, που δυο φίλοι μου για μήνες ανέπτυσσαν την δημιουργική τέχνη της έμμετρης στιχουργικής, κάτι σαν μαντινάδες της τουαλέτας, «την ώρα που ήταν αδύναμοι». Με το που έμπαινε ο ένας μέσα, κατέγραφε τα «συναισθήματα» του για τον άλλον σε ιαμβικό δεκαπεντασύλλαβο με θαυμαστή ταχύτητα και τέχνη! Επίσης θαυμαστή ήταν η ταχύτητα απάντησης, και πάλι από την αρχή. Κάτι σαν:

Αυτή η κου$%δα πού 'βγαλα
απ' τη κ*&^τρυπίδα
έχει κάτι απ' τα μάτια σου
όταν τα πρωτοείδα

Απάντηση:

Δεν ήταν απ' τα μάτια μου
αυτό που έχεις νοιώσει
ήταν η γλύκα πού ένοιωσες
όταν στον είχα χώσει...

Σπονδή στην Υψηλή Τέχνη της Σκατολογίας, που όλα επιτρέπονται.

Για μήνες γινόταν αυτό! Μια μέρα του Μαγιού, καθώς πίναμε καφέ με ρωτάει:

«Ρε συ, τι έκανε τελικά ο «Κώστας» με την εταιρία του»?
«Τωωώρα! Πριν κάτι μήνες έφυγε κι έκανε δικιά του!»
«Του στέλνω μηνύματα, τον #%@^%#$^ και δεν μου απαντάει. Έχει αγχωθεί »
«Όχι ρε, καλά είναι. Μήπως του στέλνεις στο παλιό τηλέφωνο ακόμη? Ήταν της προηγούμενης εταιρίας και το έχει ο καινούριος διευθυντής»
«...»

Υπάρχει σίγουρα μια στιγμή στον καθέναν σας που με δικαιώνει! Ξέρω, ξέρω... Εσύ που θα γράψεις υποτιμητικά κάτω στα σχόλια, θα με κατακεραυνώσεις –τι σκατοκείμενο είναι αυτό, άντε χέσου πρωί πρωί- , κι εσύ που το χέρι σου θα σταματήσει αμήχανα στο λαικόκουμπο, -δεν είναι πρέπον...-. Αλλά ξέρεις ότι έχω δίκιο. Παρόλα αυτά δεν θα σου ευχηθώ για αντεκδίκηση να ζήσεις τίποτα από τα παραπάνω...

Αν και θα έπρεπε...

Share

Σχόλια  

 
#1 Και συμπληρώνω...Pavlos 31-08-2013 20:31
... από το "bag of bones" του μεγάλου Stephen King:
"Και να που κάθομαι εδώ,
κι από τον κ$&# μου γεννώ
του Μέιν τον αστυνομικό"
...γραμμένο επίσης σε τουαλέτα Μοτέλ επάνω στον αυτοκινητόδρομο .
 

2009©Kavalacity.net