Εκτύπωση

Κι όμως... Δύο Άνθρωποι!

Συγγραφέας: Τόλης Βουρβουτσιώτης.... Δημοσίευση στη κατηγορία Ο Τόλης Βουρβουτσιώτης γράφει

Σας άρεσε το άρθρο?
(8 ψήφοι, μέση τιμή 4.50 από τα 5 αστέρια)

SpringΔεν ανήκουν στην κατηγορία των ανθρώπων που τρέχουν στα λεξικά όταν ακούνε για κρίση, κάθε άλλο. Δουλεύουν σκληρά προσπαθώντας να τα βγάλουν πέρα και να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους. Κοπιάζουν καθημερινά για να μεγαλώσουν και να αναθρέψουν τα τρία κορίτσια τους.

Κι όμως, όταν τους το επέβαλε η καρδιά τους, θυσίασαν την ξεκούραση της Κυριακής, το χουζούρεμα της εβδομάδας, το μεσημεριανό τους φαγητό, το διάβασμα της μεγάλης, το παιχνίδι τους με την μπέμπα... Φόρτωσαν το αυτοκίνητο με τα εργαλεία τους, φόρεσαν την στολή και το πηγαίο όμορφο χαμόγελο τους, και έφτασαν στο σπίτι της Χρυσούλας...

«Για έναν άνθρωπο με τόσο εύθραυστή υγεία σαν την Χρυσούλα, που ζει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της μέσα στο σπίτι, το να ζει σε καθαρά στρώματα χαλιά και καναπέδες, ξεπερνά την επαγγελματική μου ιδιότητα και φωλιάζει στην ανθρώπινη μου συνείδηση», μου είπε η Κορίνα στο τηλέφωνο, λίγες μέρες μετά την εκδήλωση για τη Χρυσούλα στην οποία είχα την τιμή να είμαι εκ των ομιλητών.

Δούλεψαν ως αργά το απόγευμα, κι όταν γυρίσαμε με την Χρυσούλα το βράδυ, όλο το σπίτι είχε μιαν όμορφη λάμψη. Δεν ήταν από την καθαριότητα και την μοσχοβολιά που είχε διαχυθεί σ΄ όλο το σπίτι. Ήταν περισσότερο που αυτοί οι άνθρωποι πότισαν με το νέκταρ της ψυχής τους κάθε τοίχο, κάθε χαλάκι, κάθε μαξιλάρι, κάθε βιβλίο... Άφησαν παντού την αγάπη να λούζει σαν φως τα πάντα εκεί μέσα. Ένα φως που είχα από καιρό ξεχάσει... Σαν τον χθεσινό ήλιο, που τον νόμιζα τυχαίο...

Ξέρω ότι μόλις ανεβάσω αυτές τις σκέψεις, θα σπάσουν τα τηλέφωνα να το κατεβάσω, καθώς η μετριοφροσύνη τους δεν θα τους επιτρέπει τέτοιες «δημοσιότητες». Δεν πρόκειται όμως να το κάνω: Τους το χρωστάμε, κι εγώ κι εσείς, ως αντίλυτρο στα τυπικά άδεια ευχαριστήρια που μας κατακλύζουν, για τ' αυτονόητα της ζωής μας. Ως αναγνώριση ότι υπάρχουν ακόμα πολλοί, πολλές και πολλά, που μας κρατάν όρθιους σ΄ένα κοινωνικό ιστό που δεν σε κάνει πια συχνά υπερήφανο. Ότι σ΄ έναν γαλαξία που αιώνια πορεύεται προς την κατάρρευση του, κάποιοι ζαλώνονται τα σκοινιά και κρατάνε κόντρα... Και δες, ακόμα τα καταφέρνουμε...

Ντίνο, Κορίνα, ένα ευχαριστώ από καρδιάς για την χθεσινή άνοιξη...

Share

2009©Kavalacity.net