Εκτύπωση

Δημοκρατία αλά κάρτ

Συγγραφέας: Τόλης Βουρβουτσιώτης.... Δημοσίευση στη κατηγορία Ο Τόλης Βουρβουτσιώτης γράφει

Σας άρεσε το άρθρο?
(2 ψήφοι, μέση τιμή 5.00 από τα 5 αστέρια)

ougoΓράφουν και γράφουν οι γραφικοί για τον Τσάβες, και ξυλεύονται την πεσούσα δρυ, πότε με τσεκουριές και πότε με κοπίδια, κάνοντας τέχνη.

Και πλανώνται τα υπονοούμενα στις νεκρολογίες τους! Τι «συγκεντρωτισμός», τι «ακροβασίες», τι «έλλειμμα δημοκρατίας»… Κι η κεφαλίδα: «Πραξικοπηματίας»! «Έστρεψε τα όπλα ενάντια στην πατρίδα του. Και μάλιστα αποτυχημένα»…

Οι λέξεις είναι βαριές, αλλά καλό είναι να ξέρουμε και την ιστορία τους, που δεν την λένε. Ο τότε πρόεδρος Κάρλος Άντρες Περεζ διέταξε να ανοίξουν πυρ οι δυνάμεις του στρατού που φρουρούσαν το προεδρικό μέγαρο,

αφήνοντας πίσω εκατόμβες νεκρών εξαθλιωμένων που διαδήλωναν έξω από αυτό. Σχεδόν τρία χρόνια μετά στις 4 Φεβρουαρίου του 92, έγινε το πραξικόπημα για το οποίο ο Τσάβες, συνταγματάρχης διοικητής μιας επίλεκτης ομάδας καταδρομών, ανακοίνωσε δημόσια τη πρόθεση του γι αυτό με το σκεπτικό ότι ο στρατός φοράει εθνόσημο κι όχι κομματικό έμβλημα, κι έχει δώσει όρκο να υπηρετεί τη χώρα και το λαό, όχι τον πρόεδρο. Το σύνταγμά του από εκείνη τη στιγμή έχει λάβει εντολή να συλλάβει αυτόν που έδωσε την εντολή για το μακελειό και να τον τιμωρήσει, στο όνομα του λαό της Βενεζουέλας. Αν ήθελε πετυχημένο πραξικόπημα μάλλον υπήρχαν εξυπνότεροι τρόποι από την δημοσιοποίηση της πρόθεσης του, και κανένας δεν τον κατηγόρησε ποτέ για χαζομάρα.

Κατά την διάρκεια των χρόνων που κρατούσε το τιμόνι της χώρας του, πακτωλοί χρημάτων έρεαν στους Πρετεντεροτρέμηδες, όχι μόνο της Βενεζουέλας, αλλά όλης της Λατινικής Αμερικής, που προσπαθούσαν να του αφαιρέσουν το λαϊκό έρεισμα φορτώνοντας του όλο το φάσμα από επικίνδυνο «κουμμούνι» έως εθνοφασίστα. Κι όμως. το μόνο που θυμούνται είναι η στήριξη του Τσάβες στο FARC και τους αντάρτες του. Η υπονόμευση και οι ίντριγκες στο καθημερινό μενού, με την στήριξη των αμερικάνων, που έβλεπαν με τρόμο να αποτυγχάνουν όλα τα σενάρια αποδόμησης του. Έτρεμαν οι νεοφιλελεύθεροι τον κοινωνιστή που τους πέταξε όξω από την χώρα, και τα κατάφερναν χωρίς να τους έχουν ανάγκη. Έτρεμαν κι οι «αριστεροί» τον επαναστάτη που δεν είχε κολλήσει ποτέ επαναστατικά ένσημα από το ιδεολογικό τους μπλοκάκι, χαλούσε την σούπα ένας στρατιωτικός –κακό πράγμα- που υπηρετούσε τον λαό του χωρίς να δίνει δεκάρα για ταξική πάλη.

Και δεν ενοχλούσε κανέναν τους να φαγωθεί, κόντρα στην εκπεφρασμένη γνώμη των πολιτών.

Αποκορύφωμα το πραξικόπημα του 2002: Είχαν τόσο καλά σχεδιάσει οι μυστικές υπηρεσίες τα πάντα, που πραγματικά έπιασαν τους πάντες στον ύπνο. Τους πάντες? Όχι… Υπήρχε ένας λαός εκεί, που δεν έγλυφε τις πατούσες των αγορών. Το πλήθος βγήκε στους δρόμους και σε δύο-τρεις μέρες, με σχέδιο κι αυτό-οργανωμένος, την ώρα που η κυβέρνηση πελαγοδρομούσε προσπαθώντας να αποφύγει την σύλληψη από τους πραξικοπηματίες και τον Τσάβες κρατούμενο, αυτός ο λαός ανακατέλαβε τα κρατικά κτήρια από την δημόσια τηλεόραση μέχρι τελικά και το προεδρικό μέγαρο, παραδίδοντας την εξουσία πίσω στον Τσάβες. Σ΄ αυτόν μωρέ, τον συγκεντρωτικό, τον δικτάτορα, με το βαθύ δημοκρατικό έλλειμμα. Τι να ξέρουν κι οι χωριάτες βενεζουελάνοι από τέτοια πράγματα…

Μέσα σε 15 χρόνια τέσσερεις εκλογικές αναμετρήσεις -με διεθνείς παρατηρητές κι ούτε μια μομφή- του έδιναν πάντα συντριπτικά ποσοστά! Δεκάδες δημοψηφίσματα τον δικαίωσαν, και δεν έχασε παρά μόνον ένα! Ακόμα και οι διαβουλεύσεις νομοσχεδίων με τους υπουργούς γινόταν δημόσια με παρουσία κατοίκων και με κάλυψη από την τηλεόραση κι όλοι είχαν δικαίωμα τοποθέτησης.

Κι όμως τα υπονοούμενα δίνουν και παίρνουν για την έλλειψη δημοκρατίας και συγκεντρωτισμό.

Αλλά ξέχασα! Είναι δημοκρατικότερο να σου ετοιμάζουν τα νομοσχέδια οι εταίροι κι οι αγορές, αυτοί ξέρουν... Είναι πιο υψηλή έκφραση δημοκρατίας η κομματική πειθαρχεία κι ο συνετισμός των απείθαρχων. Ακούς εκεί να μην υπηρετούν το κόμμα αλλά τους ψηφοφόρους…

Δημοκρατία αλά κάρτ, με οδηγίες χρήσης σε γλώσσα αλλότρια...

ΥΓ: Ο Τσάβες δεν ήταν τέλειος! Η αλήθεια ανάμεσα στην θεοποίηση και την δαιμονοποίηση είναι κάπου στην μέση και αριστερά. Κόντρα στις καθεστωτικές γραφές των Πρετεντέρηδων, ας δώσουμε λίγο χρόνο να διαβάσουμε και τις άλλες..

Διαβάστε

Δείτε

 

Share

Σχόλια  

 
#1 ΑΠ: Δημοκρατία αλά κάρτΒασίλης Κυριλλίδης 08-03-2013 12:06
Φίλε Τόλη, το κείμενό σου περιγράφει πολύ όμορφα μια πραγματικότητα, που όμως, δυστυχώς, δεν υπάρχει, παρά μόνο στο φαντασιακό επίπεδο καλοπροαίρετων ανθρώπων, όπως εσύ. Η πραγματικότητα είναι πως, παρ’ όλα τα χάλια μας, είμαστε πολύ τυχεροί που δεν ζούμε στη Βενεζουέλα, (ούτε σ’ οποιαδήποτε άλλη χώρα της Λατινικής Αμερικής), όπως παρ’ όλα τα χάλια των ηγετών μας είμαστε πολύ τυχεροί που δεν έχουμε Τσάβες. (Ή μήπως έχουμε;). Εξαντλώντας κάθε περιθώριο κατανόησης για γραφικούς (ο πλέον επιεικής χαρακτηρισμός ), όπως ο μακαρίτης, θα έλεγα πως δεν είναι αυτός που ευθύνεται για τα χάλια της Βενεζουέλας. Είναι τα χάλια της Βενεζουέλας που ευθύνονται για την ανάδειξη τέτοιων φαινομένων. Μια ακόμα προσπάθεια περαιτέρω κατανόησης απαλλάσσει και τον λαό. Δεν ευθύνεται ο λαός της Βενεζουέλας για τον Τσάβες. Ευθύνεται η ιστορία, που ενώ στην επανάσταση της Β. Αμερικής ανέδειξε έναν Ουάσιγκτον, στην επανάσταση των λαών της Ν. Αμερικής ανέδειξε έναν Μπολιβάρ. Ο οποίος, επίσης σε φαντασιακό επίπεδο, ήταν ένας σπουδαίος επαναστάτης, μόνο που η πολιτική εφαρμογή του οράματός του καταδίκασε μια ήπειρο στη φτώχεια και στην καθυστέρηση, για τον αιώνα τον άπαντα. Όλα τ’ άλλα είναι να ‘χαμε να λέγαμε. Και παρακαλώ μην με βομβαρδίσετε με πληροφορίες για τον Τσάβες, ούτε για τον Μπολιβάρ, τα γνωρίζω και τα λαμβάνω όλα υπ’ όψη μου πριν διαμορφώσω, και κυρίως, πριν δημοσιεύσω γνώμη. Ευχαριστώ.
 
 
#2 ΑΠ: Δημοκρατία αλά κάρτΤόλης Βουρβουτσιώτης 08-03-2013 12:55
Βασίλη, ο λαός της Βενεζουέλας ήταν εξαθλιωμένος και πριν τον Τσάβες και πρίν τον Μπολιβάρ. Σήμερα συνεχίζει σε μεγάλο βαθμό να ζεί στα όρια της εξαθλίωσης, αλλά απαλλαγμένος από τον αναλαφαβητισμό, με δωρεάν παιδεία, με σύστημα υγείας ανοικτό και δωρεάν, χωρίς ΔΝΤ... Πάνω απ' όλα όμως κέρδισε τη χαμένη του αυτοπεποίθηση, οτι αυτός είναι ο κυρίαρχος να επιλέγει τους αφέντες του και το ριζικό του. Είναι μια μεγάλη νίκη κι αυτή για τους κολασμένους.
Και το ζήτημα για μένα δεν είναι αν είμαστε τυχεροί που δεν ζούμε στη Βενεζουέλα, αλλά αν ζούσαμε εκεί σε κάποια από τα μπάριος, με τις συνθηκες των μπάριος, θα ήμασταν με τον Τσάβες ή με τους Μολίνες και τους Καρμόνες?
 
 
#3 ΑΠ: Δημοκρατία αλά κάρτΒασίλης Κυριλλίδης 08-03-2013 13:33
Τόλη μου, μολονότι δεν θεωρώ πως ο ελληνικός λαός τυγχάνει μεγαλύτερου πολιτισμικού επιπέδου απ’ αυτόν της Βενεζουέλας, εν τούτοις, από ιστορικό και γεωγραφικό ευτύχημα ζει σε μια περιοχή, όπου δεν αντιμετωπίζει διλλήματα τύπου Μολίνες, Καρμόρες ή μπάριος. Αν ήταν έτσι, ο Τσάβες και πολύ μας έπεφτε. Οι λαοί της Ν. Αμερικής και ζούσαν και ζουν σε επίπεδα εξαθλίωσης, ακόμα και με τα δικά μας δύσκολα δεδομένα, και θα περάσουν δεκαετίες, αν ποτέ, ξεπεράσουν την κακοδαιμονία τους. Προς το παρόν δεν διαθέτουν ούτε τις βάσεις, ούτε τα φόντα για κάτι τέτοιο. Μια απορία μόνο: Χιλιάδες συμπατριώτες μας αναζητούν σήμερα την τύχη τους στο εξωτερικό. Πόσοι από αυτούς επιλέγουν τη χώρα με τον κυρίαρχο λαό, (να γελάσω ή θα γίνω κακός;), τα δωρεάν συστήματα υγείας και παιδείας, που επιλέγει το ριζικό του (τώρα θα σκάσω αν δεν γελάσω), και δεν έχει στο σβέρκο του το ΔΝΤ; (Θα μπορούσες να προσθέσεις πως διαθέτει και περισσότερο πετρέλαιο από την Σαουδαράβια - άλλοι καρμίρηδες κι αυτοί - και πως σε κάθε κάτοικο της Βενεζουέλας αντιστοιχούν κάτι εκατομμύρια βαρέλια ανά κεφαλή, κάτι που είναι εμφανές από το βιοτικό τους επίπεδο. Όχι;)
 
 
#4 ΑΠ: Δημοκρατία αλά κάρτΣουλτάνα Γαλατσίδα 10-03-2013 19:40
Τώρα η ματαιότητα της ζωής υποκλίνεται για άλλη μια φορά μπροστά σε έναν νεκρό που ξεσηκώνει με τα κλειστά του μάτια, φωνές χιλιάδες, απελπισμένους ήχους, ενέργεια αθάνατη και ταπεινώνει τον θάνατο, ξεπερνώντας τον.
Χαιρετισμούς στους άλλους γενναίους, Ούγκο, από μας τους αστεφείς θνητούς, που ........ απλώς γράφουμε γράμματα.
 
 
#5 ΑΠ: Δημοκρατία αλά κάρτΣουλτάνα Γαλατσίδα 10-03-2013 19:57
Παραθέτοντας Βασίλης Κυριλλίδης:
Φίλε Τόλη, το κείμενό σου περιγράφει πολύ όμορφα μια πραγματικότητα, που όμως, δυστυχώς, δεν υπάρχει, παρά μόνο στο φαντασιακό επίπεδο καλοπροαίρετων ανθρώπων, όπως εσύ. Η πραγματικότητα είναι πως, παρ’ όλα τα χάλια μας, είμαστε πολύ τυχεροί που δεν ζούμε στη Βενεζουέλα, (ούτε σ’ οποιαδήποτε άλλη χώρα της Λατινικής Αμερικής), όπως παρ’ όλα τα χάλια των ηγετών μας είμαστε πολύ τυχεροί που δεν έχουμε Τσάβες. (Ή μήπως έχουμε;). Εξαντλώντας κάθε περιθώριο κατανόησης για γραφικούς (ο πλέον επιεικής χαρακτηρισμός ), όπως ο μακαρίτης, θα έλεγα πως δεν είναι αυτός που ευθύνεται για τα χάλια της Βενεζουέλας. Είναι τα χάλια της Βενεζουέλας που ευθύνονται για την ανάδειξη τέτοιων φαινομένων. Μια ακόμα προσπάθεια περαιτέρω κατανόησης απαλλάσσει και τον λαό. Δεν ευθύνεται ο λαός της Βενεζουέλας για τον Τσάβες. Ευθύνεται η ιστορία, που ενώ στην επανάσταση της Β. Αμερικής ανέδειξε έναν Ουάσιγκτον, στην επανάσταση των λαών της Ν. Αμερικής ανέδειξε έναν Μπολιβάρ. Ο οποίος, επίσης σε φαντασιακό επίπεδο, ήταν ένας σπουδαίος επαναστάτης, μόνο που η πολιτική εφαρμογή του οράματός του καταδίκασε μια ήπειρο στη φτώχεια και στην καθυστέρηση, για τον αιώνα τον άπαντα. Όλα τ’ άλλα είναι να ‘χαμε να λέγαμε. Και παρακαλώ μην με βομβαρδίσετε με πληροφορίες για τον Τσάβες, ούτε για τον Μπολιβάρ, τα γνωρίζω και τα λαμβάνω όλα υπ’ όψη μου πριν διαμορφώσω, και κυρίως, πριν δημοσιεύσω γνώμη. Ευχαριστώ.

Ενώ οι ΗΠΑ με την τεράστια πρόοδο, με το τεράστιο χρέος, με την τεράστια επιβολή δύναμης σε τόσες χώρες- ως χώρα .....πλανητάρχι σα (!) που είναι- αλλά και με το τεράστιο ποσοστό αστέγων και πειναλέων πολιτών της, είναι υπόδειγμα χώρας και επαναστάσεων... ....... Και βέβαια ο πολύς κύριος Ουάσιγκτον δεν συνήθιζε-υποθέτ ω- να φιλάει με σεβασμό και αγάπη τα ....χέρια των πολιτών της χώρας του, που απλώνονταν για να τον χαιρετήσουν, όπως έκανε ο Ούγκο Τσάβες, γι αυτό κι ένας ολόκληρος λαός τον έκλαψε σαν δικό του νεκρό κι αυτό δεν ανατρέπεται από όσες κακεντρέχειες, μικροψυχίες και αλεπουδίσιες σκέψεις κι αν γίνουν, ανά την υφήλιο.
 
 
#6 ΑΠ: Δημοκρατία αλά κάρτΒασίλης Κυριλλίδης 11-03-2013 10:34
Αγαπητή Σουλτάνα, αν είστε κάτω από 15 ετών δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας, κατά πάσα πιθανότητα θα περάσει από μόνο του. Είναι σύνηθες στις νεαρές ηλικίες. Αν είστε παραπάνω όμως, κοιτάξτε το, αυτά τα στρεβλά παίρνουν θέση και μας ταλαιπωρούν μια ζωή.
 
 
#7 ΑΠ: Δημοκρατία αλά κάρτΣουλτάνα Γαλατσίδα 11-03-2013 23:12
Παραθέτοντας Βασίλης Κυριλλίδης:
Αγαπητή Σουλτάνα, αν είστε κάτω από 15 ετών δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας, κατά πάσα πιθανότητα θα περάσει από μόνο του. Είναι σύνηθες στις νεαρές ηλικίες. Αν είστε παραπάνω όμως, κοιτάξτε το, αυτά τα στρεβλά παίρνουν θέση και μας ταλαιπωρούν μια ζωή.

Ο καθένας μας μπορεί, υποθέτω, να απευθυνθεί στον αλλον με ειρωνεία, αγένεια ή κομπασμό -για ποιόν λόγο άραγε στην προκειμένη περίπτωση?- Η ζωή ( ενημερώνω με την ευκαιρία, ότι είμαι πάνω από 85 χρονώ) μου έμαθε ότι η ειρωνεία, η αγένεια και ο κομπασμός είναι απλώς αδυναμία και δεν βοηθάνε αυτόν που τα εκσφενδονίζει, να νιώσει ή να γίνει καλλίτερος. Λυπάμαι αν σας στεναχώρησα με την παράθεση μου, ή αν σας έκανα να νιώσετε ότι ανήκετε σε ανώτερη φυλή και επειδή σέβομαι το παρόν σάϊτ που φιλοξενεί τα λόγια μου, δεν πρόκειται να ξανακάνω καμία παράθεση απέναντι στο όνομα σας. Τα σέβη μου κύριε Β.Κ.
 
 
#8 ΑΠ: Δημοκρατία αλά κάρτΒασίλης Κυριλλίδης 12-03-2013 12:12
Κι εγώ σέβομαι την ηλικία σας και το σταματώ επίσης, αν και τα γραφόμενά σας αφήνουν περιθώρια για πολλά λόγια. Μια παρατήρηση μόνο, μιας και πάντα ισχύει το γηράσκω αεί διδασμόμενος. Οποιοσδήποτε δεν ασπάζεται τον θαυμασμό για τα είδωλά μας δεν είναι απαραίτητα μικρόψυχος, κακεντρεχής κι αλεπουδίσιας σκέψης. Μπορεί απλώς να σκέφτεται διαφορετικά, και να έχει άλλη γνώμη από τη δική μας. Τόσο απλό. Τα σέβη μου και πάλι.
 

2009©Kavalacity.net