Εκτύπωση

Μαύρο...

Συγγραφέας: Τόλης Βουρβουτσιώτης.... Δημοσίευση στη κατηγορία Ο Τόλης Βουρβουτσιώτης γράφει

Σας άρεσε το άρθρο?
(3 ψήφοι, μέση τιμή 5.00 από τα 5 αστέρια)

blackΔεν ήμουν ποτέ καλός στ' ανέκδοτα. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί έχει επικρατήσει η λαϊκή ρήση «δεν θυμάται τι έφαγε χθες» ως καθορισμός ορίου. Και μάλλον αυτά τα δύο συνδέονται...

Αλλά δεν θα ξεχάσω ποτέ το πιο μαύρο, το πιο ανατριχιαστικό ανέκδοτο που άκουσα στην εφηβεία μου και που ευτυχώς δεν πολύκυκλοφορεί... Είναι εκείνο που μιλάει για την μικρή Αννούλα πριν η μικρή Αννούλα γίνει γνωστός στόχος των ευρηματικών σαδιστών ανεκδοτολόγων. Τότε που η μικρή Αννούλα βρίσκεται σ' ένα κρεβάτι νοσοκομείου με επιδέσμους τυλιγμένους γύρω από τα μάτια, και πλήθος συγγενών γύρω της, με την μαμά της δίπλα σε πρώτο πλάνο, να της κρατά το χέρι... Μιλάει η Αννούλα:

- Και πες μου μανούλα, είναι σίγουρο ότι θα βλέπω μετά την εγχείριση;
- Βέβαια κοριτσάκι μου. Ο γιατρός αυτός είναι ο κορυφαίος του είδους. Οι τεχνικές του κάνουν θαύματα.
- Ναι μανούλα αλλά και στις προηγούμενες δώδεκα τα ίδια λέγαμε και τίποτα δεν έγινε...
- Αννούλα μου, η τεχνολογία έχει προοδεύσει τόσο πολύ, ο συγκεκριμένος γιατρός έχει χαρίσει το φως σε εκατοντάδες παιδάκια σαν κι εσένα που γεννήθηκαν χωρίς την ευλογία της όρασης. Κι ήρθε από τόσο μακρυά μόνο για σένα αγάπη μου...
- Δηλαδή μανούλα θα βλέπω; Θα βλέπω τον ουρανό που είναι γαλάζιος όταν ο ήλιος λούζει την μικρή μας πόλη; Όταν τα μαύρα σύννεφα τον καλύπτουν και οι αστραπές τον φωτίζουν, οι κεραυνοί τον σκίζουν δημιουργώντας τις ατέλειωτες πανδαισίες χρωμάτων; Άραγε πώς να μοιάζει το κόκκινο; Το κίτρινο; Το ροζ;
- Βέβαια ψυχή μου, όλες αυτές οι ομορφιές θα είναι δικές σου..
- Θα βλέπω και την θάλασσα μανούλα, τα καλοκαίρια που θα πηγαίνουμε στην παραλία; Με τις βαρκούλες να λικνίζονται σαν κοπέλες στην βόλτα; Και τα παιδιά να παίζουν χαρούμενα πιτσιλώντας το ένα το άλλο; Θα την βλέπω και τον χειμώνα ν' αγριεύει και να πασχίζει να σπάσει τα βράχια στην ακροθαλασσιά; Να προσπαθεί να καταπιεί τα καράβια για να χορτάσει την πείνα της;
- Ναι Αννούλα μου, η θάλασσα θα σου χαϊδεύει τα μάτια όπως σου δρόσιζε μέχρι τώρα τα ποδαράκια σου όταν καθόμασταν στην προκυμαία, Θα δεις, όλα θα πάνε καλά
- Και θα δω και τον Γιαννάκη, τον αδελφό μου, που μου μιλούσε για τα βουνά και τα λιβάδια περιγράφοντας μου την κάθε λεπτομέρεια; Θα δω την Μαρία την παιδική μου φίλη που μου διηγιόταν τις πιο όμορφες ιστορίες; Και τους συγγενείς που ποτέ δεν μ' εγκατέλειψαν;
- Ναι πουλάκι μου. Όλοι είναι εδώ κοντά σου, σήμερα κι αγωνιούν περιμένοντας κι αυτοί τον γιατρό που έρχεται από λεπτό σε λεπτό...
- Μανούλα, θα βλέπω κι εσένα; Το πρόσωπό σου που τόσο μού λειψε όλα αυτά τα χρόνια;
- Ναι Αννούλα μου! Έχε πίστη, καρδιά μου

Εκείνη την ώρα μπαίνει μέσα ο γιατρός:
- Πως είναι σήμερα το κοριτσάκι μας; Είσαι έτοιμη να θαμπωθείς από το κάλλος του κόσμου;
... της λέει ξετυλίγοντας αργά αργά, βασανιστικά τους επιδέσμους...

Μέσα σε εκκωφαντική ησυχία, η Αννούλα με σπασμένη φωνή πνιγμένη στο λυγμό φωνάζει:
- Μαμά... μανούλα, δεν βλέπω... τίποτα....

Και όλοι μαζί εν χορώ:

 

 

 

 


- Π Ρ Ω Τ Α Π Ρ Ι Λ Ι Α Α Α Α Α Α Α!!!!!!!

Share

Σχόλια  

 
#1 ΑΠ: Μαύρο...Αντώνης Μαδεμτζίδης 22-02-2013 13:08
χαχαχα... μαλάκα!
(ξέρω ότι απαγορεύουμε τις βρισιές στο site αλλά αυτο-εξαιρούμαι ...)
 

2009©Kavalacity.net