Εκτύπωση

«Μπορώ! Είμαι η Χρυσούλα Βακιρτζή!»

Συγγραφέας: Τόλης Βουρβουτσιώτης.... Δημοσίευση στη κατηγορία Ο Τόλης Βουρβουτσιώτης γράφει

Σας άρεσε το άρθρο?
(10 ψήφοι, μέση τιμή 5.00 από τα 5 αστέρια)

xrysoula18-02-12Όταν πριν λίγα χρόνια από την αίθουσα εκδηλώσεων της βιβλιοθήκης βγάζαμε τις εκδηλώσεις των διαδρομών ζωντανά στο δίκτυο, σε όλες ανεξαιρέτως τις εκπομπές μας υπήρχε ένας ξεχωριστός ιντερνετικός θεατής: ξεχωριστός για την σαφήνεια και το βάθος των ερωτήσεων, καθώς και την ευρύτητα των θεμάτων που τον απασχολούσαν. Σε κάθε εκδήλωση η Diana ήταν πάντα εκεί, και πάντα ενημερωμένη.

Έχοντας πάρει το θάρρος που μου επέτρεπε η θέση μου ως διαχειριστής τότε του site των διαδρομών, αφού έβλεπα ότι η ip της Diana, ήταν από την Καβάλα, την ρώτησα γιατί δεν έρχεται ποτέ να παρακολουθήσει από κοντά. Η απάντηση της μ' έχει στοιχειώσει από τότε: «Δεν μπορώ! Είμαι η Χρυσούλα Βακιρτζή»

Το κείμενο αυτό είναι η ομιλία μου στην εκδήλωση: "Η ποιήτρια Χρυσούλα Βακιρτζή, μια νύχτα με τους φίλους της", που έγινε στο Αντιγόνη Βαλάκου την Δευτέρα 18 Φεβρουαρίου, και διοργάνωσε η Συμπαράταξη Πολιτών

Το πώς την γνώρισα από κοντά, όπως και άλλα συμβάντα και γεγονότα, τα οποία μας έδεσαν, δεν νομίζω ότι ενδιαφέρουν κανέναν, ούτε για την ιστορία. Το μόνο που έχει σημασία είναι ότι η Χρυσούλα είναι φίλη μου. Αυτό είναι τίτλος τιμής για μένα και πραγματικά σήμερα αισθάνομαι δέκα πόντους ψηλότερος. Είναι ένα παράσημο όχι από αυτά που τα κρεμάς στο τοίχο ή τα βάζεις σε κάδρο. Είναι απ' αυτά που τα χτυπάς στο δέρμα σου, τα κουβαλάς πάνω σου, απ' αυτά που σε αλλάζουν και σε καθορίζουν, πότε έργο τέχνης και πότε πληγή, αλλά πάντα ανεξίτηλα και παρόντα. Σαν την ζωή, σαν τον θάνατο, τόσο αληθινό!

Είναι πολύ δύσκολη η θέση μου σήμερα: πρέπει να σας μιλήσω για έναν άνθρωπο με δυνάμεις, ικανότητες και υπομονή υπερανθρώπου. Και μάλιστα να τα πω με τέτοιο τρόπο που να μην αισθανθεί την παραμικρή αμηχανία: για όσους την ξέρουμε, πιστεύουμε βαθιά σ' αυτήν, ίσως λίγο βαθύτερα από όσο μπορεί η ίδια να αντέξει. Και για έναν άλλο λόγο πιο εμφανή: Το πνευματικό της μεγαλείο και την αξιοσύνη της στο χώρο των γραμμάτων την ανέδειξαν άνθρωποι σαν τον Ελύτη, και πιθανώς θα το κάνουν κάποιοι από τους φίλους δίπλα μου. Εγώ πρέπει να σας μιλήσω για την καθημερινότητα της, όταν τα φώτα των εκδηλώσεων σβήνουν, όταν οι τιμητικές πλακέτες στριμώχνονται σκονισμένες στην βιβλιοθήκη της... Κι είναι μια πολύ δύσκολη καθημερινότητα.

Σκέφτομαι: Δεν είναι εύκολο «όπως ενηστεύεις τη δίκοπη ζωή» να ψάχνεις στον αέρα την ανάσα του διπλανού σου. Μα σαν την βρίσκεις έχεις πολλά να μάθεις απ' αυτήν. Και κυρίως τούτο: η ζωή σε ξεπερνάει πάντα: Είναι γεμάτη, δυσκολίες, μεγαλύτερες από τις δικές σου, είναι γεμάτη δύναμη, περισσότερη από αυτήν που έχεις στα σωθικά σου.

Για όσους δεν το ξέρουν –η Χρυσούλα ζει μόνη της. Από μόνο του αυτό είναι ένας άθλος που δικαιολογεί την προηγούμενη τοποθέτηση μου. Ζει μόνη της, οργανώνοντας τα απλά καθημερινά πράγματα με τον δικό της τρόπο, με το δικό της χρονοδιάγραμμα, διατηρώντας κοπιαστικά και πολύπλοκα την ανθρώπινη της αξιοπρέπεια. Η ποιήτρια η λογοτέχνης, η βιβλιοκριτικός Χρυσούλα Βακιρτζή, είναι παιδί αυτής της αξιοπρέπειας κι αυτής της καθημερινότητας.

Έχει την σοφία γερόντισσας, αλλά την καρδιά μικρού παιδιού: Από το στόμα της έχω ακούσει τα πιο ευτυχισμένα «γιούπι», κερδισμένα για μικρές συνομωσίες σε κάποια έξοδο –λίγο βότκα, κανένα κρυφό τσιγάρο, για τα οποία ποτέ δεν θα τα μάθουν οι γιατροί μας-. Έχω εκπλαγεί με τις πιο βαθιές περιγραφές –πραγματικό ξεβράκωμα με πέντε λέξεις- ανθρώπων και καταστάσεων. Έχω δακρύσει με την αγία ανόθευτη ευτυχία της, όταν ένας 8χρονος σκέφτηκε και της πήγε ένα προφιτερόλ! Δάκρυσα, γιατί ντράπηκα, για μένα, για εμάς τους υπόλοιπους!

Δεν χρειάζεται τίποτα παραπάνω η Χρυσούλα. Τι να ζητήσει από εμένα ένας άνθρωπος που ταξιδεύει με άνεση στα βάθη της νόησης και στις κορφές της τέχνης, αλλά με δυσκολία από δωμάτιο σε δωμάτιο? Δεν ζητάει τίποτα. Τίποτα παρά τ' αυτονόητο, αυτό που ζητάει ο καθένας: Μέσα σε μια σκληρή πραγματικότητα για όλους, μια σκέψη, κι ένα χαμόγελο, της είναι αρκετό... Μια ολιγόλεπτη συντροφιά, θείο, άκτιστο δώρο. Σε όλα τα άλλα, πραγματικά δεν έχεις ιδέα πόσο καλά τα καταφέρνει!

Αλήθεια! Σε πείσμα της εικόνας της –ενός ανθρώπου αδύναμου ή ανήμπορου! Σε πείσμα όλων αυτών των αρτιμελών «φιλεύσπλαχνων» που προκρίνουν χαμηλόφωνα στις συζητήσεις τους με άλλους αρτιμελείς «φιλεύσπλαχνους» ότι πρέπει –για το δικό της φυσικά καλό- να φιλοξενηθεί στο τάδε ή στο δείνα ίδρυμα, η Χρυσούλα τα καταφέρνει. Με πενιχρές ανεξάντλητες δυνάμεις, με ελάχιστα περίσσια αποθέματα υπομονής, και με καρδιά μικρού σοφού παιδιού, να θλίβεται, να πονάει, ν' απελπίζεται, να γελάει, και πάντα να συγχωρεί...

Το μόνο που δεν αντέχει, είναι η εγκατάλειψη στην οποία την έχουμε καταδικάσει εμείς, οι υγιείς, που πατάμε like στα δημοσιεύματά της, που θαυμάζουμε την ποίηση της, που διαβάζουμε τις κριτικές της, οι χειροκροτητές στις εκδηλώσεις. Κι οι άλλοι, οι φορείς κι οι επίσημοι, που την τιμούν μπροστά στα αναμμένα φώτα, αλλά ξεχνιούνται στα συρτάρια τους οι μικρές ασήμαντες ανάγκες της, το αλάτι της δικής της πλούσιας μοναχικής γης.

Γι αυτό σου λέω, η Χρυσούλα, η μικρή πρόσχαρη κοπέλα, η θλιμμένη γελαστή ποιήτρια, είναι καλά, και μην τολμήσεις να την λυπηθείς. Λίγα λεπτά αν μπορείς να της χαρίσεις από την μέρα σου, τον μήνα σου, τον αιώνα σου, αυτό είναι αρκετό... Αρκεί να είσαι αυθεντικός, αληθινός μαζί της και να μην υποκρίνεσαι ούτε στον εαυτό σου, πόσο μάλλον στην ίδια.

Πέρασε πολύ νερό από το ροδάνι του χρόνου, κι η Χρυσούλα δεν είναι πια η Diana, οι διαδρομές σταμάτησαν προσωρινά –η μόνιμα, δεν έχει σημασία, αρκεί ν' ανοίγονται άλλες, να μην υπάρχει τέρμα.- Κι εκείνη η απάντηση, ξεπηδάει μέσα απ' όλες τις καλές τις χαμογελαστές στιγμές, σαν αγριόχορτο. Που δεν το ξεριζώνω. Να μη σταματήσει να με στοιχειώνει μέχρι να το νοιώσω απ τους συνανθρώπους μου, να τ' ακούσω αυθόρμητα από το στόμα της:

«Μπορώ! Είμαι η Χρυσούλα Βακιρτζή!»

 

Share

Σχόλια  

 
#1 ΑΠ: «Μπορώ! Είμαι η Χρυσούλα Βακιρτζή!»Βασίλης Κυριλλίδης 20-02-2013 19:08
Ένα από τα πιο όμορφα κείμενα που έχω διαβάσει (κι ακούσει) ποτέ. Η φωτό που βλέπετε σε λέξεις. Μας συγκίνησες όλους, Τόλη. Ό,τι γνήσιο βγαίνει από μια καρδιά βρίσκει εύκολα το στόχο της σε κάποια άλλη.
 

2009©Kavalacity.net