Εκτύπωση

Δεν μπορείς να καταλάβεις, φίλε

Συγγραφέας: Τόλης Βουρβουτσιώτης.... Δημοσίευση στη κατηγορία Ο Τόλης Βουρβουτσιώτης γράφει

Σας άρεσε το άρθρο?
(6 ψήφοι, μέση τιμή 5.00 από τα 5 αστέρια)

thorivosΤα χρόνια της μπουάτ, η μουσική ήταν κυρίαρχη! Κι ο στίχος, ο βασιλιάς της βραδιάς.

Ο κόσμος στριμώχνονταν χωρίς ποτό και κατιτίς, σε κάτι καρεκλάκια παιδικά χωρίς πλάτες για να ενωθεί με τους ήχους σε ένα ταξίδι προς την ψυχική του ανάταση. Χειροκροτούσε με την ψυχή του, έκλαιγε με την ψυχή του, τραγουδούσε με την ψυχή του, γιατί ήταν η ψυχή του εκεί, κι αυτή ενωνόταν με τις υπόλοιπες σε μια ένωση μυστική και υπέροχη.

Μετά, ήρθαν οι μέλισσες και τα κόζια άλλαξαν. Ο μουσικός έγινε σταρ, η ένταση σκέπασε τη φωνή, το κλάμα και το γέλιο του κοινού, κι απλώθηκε σαν τάφρος ανάμεσα στο πάλκο και στο λαό. Ένα πάλκο που την έπεσε στο χαϊλίκι και το ρούφηξε σαν πρέζα ο «σελεμπριτισμός», κι ένα «λαό» παρατημένο στα νύχια των επιχειρηματιών με τα

cool ραδιόφωνα και τις μεγάλες πίστες, τίγκα στις νταγριτζούδες με το βυζόμπουτο σε πλήρη ανάπτυξη και θέα, στην υπηρεσία των ατάλαντων. Κι από «κοινωνός» μεταλλάχθηκε σε κομπάρσος, που θρόνιασε πεινασμένος το μπούτι και το βυζί στη θέση της ψυχής του.

Σαράντα χρόνια ανατράφηκε στα μπουζουκτσίδικα της Εθνικής, και στις μεγάλες πίστες, και έθεσε την τέχνη της μουσικής στην υπηρεσία της αυτού διασκέδασης του. Όλος ο συμβολισμός της τέχνης, οι μουσικοί που ξεγυμνώνονται στη σκηνή, ο ψυχισμός, το ταλέντο, η αγωνία της απόδοσης, όλα αυτά είναι εκεί για να χαϊδέψουν την άκομψη και χοντροκομμένη πεποίθηση του ότι αφού «πλερώνει», είναι ο άρχοντας του κόσμου. Ενός κόσμου γεμάτου παλιάτσους κι αρλεκίνους και γελωτοποιούς κι υπηκόους, που γεννήθηκαν για να υπηρετούν τις διαθέσεις του.

Τι κι αν ο χώρος στη Παλιά Βιβλιοθήκη είναι μικρός, κι ασφυκτικά γεμάτος... Τι κι αν στο πάλκο βρίσκονται κάποιοι από τους καλύτερους –και πιο μετρημένους- μουσικούς της πόλης... Τι κι αν το πρόγραμμα που ετοιμάζουν κάθε Σάββατο έχει τόσα συναισθήματα και τόσες θύμισες να του δώσει ... Αυτός είναι εκεί για να «διασκεδάσει» με τις αγριοφωνάρες και τα συριστικά του γέλια, καθώς τα ουίσκια ρέουν άφθονα στις φλέβες καταχνιάζοντας το μυαλό και την αντίληψη του αυτοξεφτιλισμού. Στο βάθος του αυτιού μπορεί να τρέχει μια μελωδία που δύσκολα την ξεχωρίζει αν προέρχεται από πλάκα* ή από τα σωθικά του καλλιτέχνη. Μόνο τα χειροκροτήματα στο τέλος κάθε τραγουδιού μπορούν να τον παρασύρουν από τα ξεφωνητά του, θυσία στο βωμό της «συμμετοχής» του στην παράσταση. Μετρημένα κλαπ χωρίς πάθος και με το κεφάλι γυρισμένο να ρίχνει κλεφτές ξελιγωμένες ματιές στην φ*****α απέναντι... Και μετά, δωσ' του πάλι με ΠΑΟΚ και Σαμαρά αλληλοδιαδόχως να ποδοπατεί το υπέροχο μουσικό χαλί της Μαριάνθης από την τρελή γενιά!

Δεν μπορείς να καταλάβεις, φίλε, από πόσα φίλτρα περνάω την οργή μου για να την κάνω λύπη... Άντε παλικάρι μου, άντε κοπέλα μου: μπες στο τρελό σου φορτηγό και πάρκαρέ το έξω από το Glamour! Πάρε αγκαζέ την με λες μ' αγαπάς ιγώ να διεις, και πέρνα το κατώφλι του. Κανείς δεν θα βρεθεί να σου την πει εκεί, ότι κι αν κάνεις, όπως κι αν συμπεριφέρεσαι. Εκεί μπορείς να είσαι ο γιος της γερακίνας και να το χαρείς δεόντως. Εχθές, πάντως ήσουν τ' απομεινάρια της πέψης ενός πρόχειρου άνοστου φαγητού... Και σε μυριστήκαμε!

*βινίλιο

ΥΓ: για όποιον περάσει από το μυαλό ότι ήμουν υπερβολικός στα λόγια μου παραθέτω ηχητικά αποσπάσματα ηχογραφημένα από το κινητό μου, ενάμισι μέτρο από τα μόνιτορ των μουσικών...

 

 

Share

Σχόλια  

 
#1 Γιατί ενίστασαι;Αντώνης Μαδεμτζίδης 17-12-2012 08:54
Κάποτε μου είχες πει (γέροντα) πως "οι άνθρωποι δεν ακούν πια μουσική... δεν ακούνε τα τραγούδια"...
Γιατί λοιπόν ενίστασαι;
Εκτός, βέβαια, αν έχεις την υπερφιλόδοξη πεποίθηση πως μπορούμε να αλλάξουμε την παιδεία (όχι μουσική... γενικώς) και μάλιστα μέσα στη διάρκεια της δικής μας ζωής.
Διότι, μάντεψε (τρείς ώρες πριν) τί από τα "πάμε να ακούσουμε καλή μουσική" ή "πάμε να πιούμε κανένα ουϊσκάκι να γουστάρουμε" ακούγεται περισσότερο...
 
 
#2 Παλιά ΒιβλιοθήκηMaria Pi 17-12-2012 09:07
τι να προσθέσεςι τώρα Τόλη...Μόνο οτι ήταν απογοήτευση οτι αυτό το αυτιστικό κοινό του χάχανου και του χαβαλέ ήταν το συγκεκριμένο που δεν περίμενες να έχει τέτοιες στάσεις. Κρίμα..
 
 
#3 Κώστας Βάρναλης...Απόστολος Ν. Σοφιανός 17-12-2012 17:31
Πρωτοχρονιάτικο
Σαράντα σβέρκοι βωδινοὶ μὲ λαδωμένες μποῦκλες
σκεμπέδες, σταβροθόλωτοι καὶ βρώμιες ποδαροῦκλες
ξετσίπωτοι, ἀκαμάτηδες, τσιμπούρια καὶ κορέοι
ντυμένοι στὰ μαλάματα κ᾿ ἐπίσημοι κι ὡραῖοι.

Σαράντα λύκοι μὲ προβιὰ (γι᾿ αὐτοὺς χτυπᾷ ἡ καμπάνα)
καθένας γουρουνόπουλο, καθένας νταμιτζάνα!
Κι ἀπὲ ρεβάμενοι βαθιὰ ξαπλώσανε στὸ τζάκι,
κι ἀβάσταγες ἐνιώσανε φαγοῦρες στὸ μπατζάκι.

Ὄξ᾿ ὁ κοσμάκης φώναζε: «Πεινᾶμε τέτοιες μέρες»
γερόντοι καὶ γερόντισσες, παιδάκια καὶ μητέρες
κ᾿ οἱ τῶν ἐπίγειων ἀγαθῶν σφιχτοὶ νοικοκυρέοι
ἀνοῖξαν τὰ παράθυρα καὶ κράξαν: «Εἶστε ἀθέοι»
 
 
#4 ΑΠ: Δεν μπορείς να καταλάβεις, φίλεΤόλης Βουρβουτσιώτης 17-12-2012 23:14
Σας ευχαριστώ για τα σχόλια σας.

Αν κάτι πρέπει να προσθέσω είναι οτι ολοι δυνάμει μπορεί να έχουμε τέτοιες στιγμές και τέτοιες συμπεριφορές.

Κι όλοι πρέπει να έχουμε ένα τρόπο να αμυνόμαστε πολιτισμένα σε καταστάσεις που μας πόνεσαν. Ακόμα κι όταν είναι μια παραλληρηματική γραφή, που πιθανώς να αδικεί όταν τη προσωποποιείς. Ας το αποφύγω -εγώ τουλάχιστον- ...
 

2009©Kavalacity.net