Εκτύπωση

Για κάποια χαμόγελα...

Συγγραφέας: Τόλης Βουρβουτσιώτης.... Δημοσίευση στη κατηγορία Ο Τόλης Βουρβουτσιώτης γράφει

Σας άρεσε το άρθρο?
(3 ψήφοι, μέση τιμή 5.00 από τα 5 αστέρια)

pkpkΩραία! Μια μάζωξη «αντιρατσιστών» στην μία πλατεία -και για να μην παίζουμε με τις λέξεις, ένα ρατσιστικό συλλαλητήριο- και μια αντισυγκέντρωση στην άλλη πλατεία! «Περάστε κόσμε» απ’ όλα έχει το μενού, «άλλος με τη βάρκα μας», κι άλλα χαριτωμένα που δεν μου ‘ρχονται τώρα!

Οι πρώτοι κινητοποίησαν όλα τα στελέχη τους στην περιοχή, κλήθηκε ο πατριωτισμός των Ελλήνων, το φιλότιμο και το «δίκιο που μας πνίγει» αλληλοδιαδόχως. Ενισχύσεις κατέφθασαν από τους πέριξ νομούς φορτωμένοι «με σημαίες και με ταμπούρλα»: Το σύνολον: 200 (και πολλούς λέω…) Οι δεύτεροι έβγαλαν ανακοινώσεις, βούιξαν τα social media, πήραν φωτιά τα μηνύματα στα κινητά για την Παγκόσμια ημέρα ενάντια στο φασισμό και την αντισυγκέντρωση. Το σύνολον: 200 (και πολλούς λέω…)

Οι δύο συγκεντρώσεις εξελίχθηκαν σε ανταλλαγή συνθημάτων εκατέρωθεν, ενίοτε υβριστικά, με μια-δυο διμοιρίες ΜΑΤ ανάμεσα να διαφυλάττουν την «τάξιν». Τραγική απουσία μέσα στο σκηνικό: ο περιώνυμος «λαός», που όσο και να καλείται να πάρει θέση στη μία ή στην άλλη πλατεία, προτιμά να μην εγκαταλείπει την θέση του μπροστά από την τηλεόραση: εκεί που κανείς δεν του ζητάει να καταλάβει!

Αυτός ο «λαός» που στο όνομά του γίνονται οι μεγαλύτερες θυσίες και τα μεγαλύτερα εγκλήματα, συνεχίζει να στέκει άπνοος, ατάραχος, σιωπηλός, κι αμήχανος μπροστά στις εξελίξεις, εκ-τρέφοντας τους πολιτικούς ταγούς με ψευτιές (μόνο οι πολιτικοί λένε ψέματα, νομίζετε?): στους μεν κυβερνώντες, προσφέρει την σιωπή του ως συναίνεση στα απελπισμένα «ναι» τους, στους δε καρτερούντες την επανάσταση, σαν υπόσχεση ότι το ποταμάκι θα φουσκώσει και θα γίνει χείμαρρος οργής παρασέρνοντας το παλιό κι αφήνοντας χώρο στο καινούργιο! Πεντακάθαρα ψέμματα: ούτε το ένα ούτε το άλλο είναι σε θέση να προσφέρει… Η συναίνεση προϋποθέτει την κατανόηση, ενώ η στάθμη στα ποτάμια ελέγχεται από φράγματα μέχρι την τελευταία σταγόνα του, κι η ροή του περιορίζεται από τις όχθες του…

Αυτός ο «λαός» δεν έχει ούτε μέλλον ούτε παρόν, γι’ αυτό κάποιοι αναπολούν τόσο έντονα το παρελθόν του, πλέκοντας το νεκροστέφανό τους από τις τιμημένες δάφνες του. Αποχαυνωμένος κι ανίκανος, τρέφεται με διαφημίσεις και σήριαλς, κι αφοδεύει υψηλές κορώνες για κρεμάλες και φυλακές, σε σιμ ρεβολούσιον, ή Νατιοναλ κράφτινες μόουντ!

Το μόνο που αντικρίζω περιμένοντας στην όχθη του, είναι μπυρόκουτα και μισοφαγωμένες πίτσες, και ιαχές από γκολ που δεν μέτρησαν. Δεν μου φτάνει πια η υπομονή να μετρήσω τα μυξομάντηλα που σκουπίζει τη γκρίνια του. Δεν μου περισσεύει η συμπόνια να τον λυπηθώ στα νέα του χειροκροτήματα: καινούργιους σωτήρες θα χει βρει πάλι… να τον σώσουν από τους παλιούς. Τεριρέμ...

Δεν αντέχω την αναμονή να τον δω να σπάει φράγματα και να καβαλάει όχθες, κι ας με πνίξει κι εμένα, έκπληκτο, μετανιωμένο και χαμογελαστό. Στο κάτω-κάτω γι’ αυτά τα χαμόγελα αξίζει να ζεις… και κάποτε να πεθαίνεις!

Share

Σχόλια  

 
#1 ΑΠ: Κάποια χαμόγελα...Βασίλης Κυριλλίδης 10-11-2012 10:50
Πολύ ωραίο κείμενο, μπράβο Τόλη. Να που βρισκόμαστε καμιά φορά.
 

2009©Kavalacity.net