Εκτύπωση

Ο "τραγικός" ληστής

Συγγραφέας: Τόλης Βουρβουτσιώτης.... Δημοσίευση στη κατηγορία Ο Τόλης Βουρβουτσιώτης γράφει

Σας άρεσε το άρθρο?
(9 ψήφοι, μέση τιμή 4.56 από τα 5 αστέρια)

sxe3 580Πέρσι τέτοιο καιρό είχα υποσχεθεί στους αναγνώστες του "τραγικού" Ιησού και του "τραγικού" Ιούδα να γράψω ως κλείσιμο της σειράς, ένα άρθρο για τον "τραγικό" ληστή.

Αποδείχτεικε πολύ δύσκολο, και καταλαβαίνω τελικά γιατί κανείς δεν έχει ασχοληθεί με τους δύο ληστές του Γολγοθά! Το γεγονός ότι χάσαμε τον server που κρατούσαμε όλα μας τα αρχεία στη δουλειά, (Θείος δάκτυλος?) άρα και ότι υλικό μάζευα κι ότι προσχέδιο έκανα για μήνες –χωρίς μεγάλη αφοσίωση, είναι αλήθεια- με απελευθερώνει για να γράψω ένα κείμενο χαλαρό, ελεύθερο χωρίς επιστημονισμούς και παραπομπές που έτσι κι αλλιώς δεν υπάρχουν. Εν είδη ιστορικού χρονογραφήματος λοιπόν, και σ’ όποιον αρέσει :).

Οι αναφορές των Ευαγγελιστών είναι ελάχιστες. Περισσότερο θυμίζουν δάνειο (να μην ξαναλέμε τις ομοιότητες με τον αιγύπτιο Horus, που τι σύμπτωση:

κι αυτός είχε δύο ληστές παρεούλα την ώρα του θανάτου του –ναι, ναι! στο σταυρό!), ή προσθήκες για να ικανοποιηθούν οι «γραφές», και πιο ξεκάθαρα δεν θα μπορούσε να το πει ο Μάρκος: «27 Καὶ σὺν αὐτῷ σταυροῦσι δύο λῃστάς, ἕνα ἐκ δεξιῶν καὶ ἕνα ἐξ εὐωνύμων αὐτοῦ. 28 καὶ ἐπληρώθη ἡ γραφὴ ἡ λέγουσα· καὶ μετὰ ἀνόμων ἐλογίσθη.» Τέτοιες τηλεγραφικές είναι και οι αναφορές των υπόλοιπων: σταυρώθηκαν και ληστές μαζί με τον Κύριo, και μάλιστα τον κορόιδευαν (κι οι δύο ληστές)… Εκτός του Λουκά! Με την δική του αναφορά θ’ ασχοληθούμε …

Γράφει λοιπόν ο Λουκάς (κεφ 23):
crucifixion-mantegna33 Έτσι, όταν έφτασαν στην τοποθεσία που ονομάζεται Kρανίον, σταύρωσαν εκεί αυτόν και τους κακούργους - τον έναν στα δεξιά του και τον άλλο στ’ αριστερά…
34-38 δεν αναφέρονται στους ληστές)
39 Aκόμα κι από τους κακούργους που είχαν κρεμαστεί, ο ένας τον ειρωνευόταν λέγοντάς του: Aν είσαι εσύ ο Xριστός, σώσε τον εαυτό σου κι εμάς.
40 Στράφηκε τότε ο άλλος και τον επέπληξε λέγοντάς του: Oύτε το Θεό δε φοβάσαι εσύ, όταν μάλιστα βρίσκεσαι κάτω από την ίδια καταδίκη;
41 Kι όσο για μας, βέβαια, δίκαια καταδικαστήκαμε, γιατί ανταμειβόμαστε ανάλογα μ΄ αυτά που πράξαμε. Aυτός όμως δεν έκανε κανένα αδίκημα.
42 Kι έλεγε στον Iησού: Θυμήσου με, Kύριε, όταν έρθεις στη βασιλεία σου.
43 Tότε ο Iησούς του είπε: Πραγματικά, σου λέω, σήμερα θα είσαι μαζί μου στον Παράδεισο.

Καταρχήν δεν μπορώ να μην καταγγείλω την προπαγάνδα των προγόνων του Πάγκαλου και των υπόλοιπων χοντρών τω πνεύματι, ότι για όλα φταίει η αριστερά. Από τότε μας πιπιλίζουν τα’ αυτιά μ’ αυτό το παραμύθι, το οποίο, όπου δεν μπορούν να το βρουν, το κατασκευάζουν:

Ερώτηση: ποιος είναι ο κακός ληστής που την «πέφτει» στον καλό Χριστούλη?
Απάντηση: Ο αριστερός! (εξ επαγωγής, ο δεξιός είναι αυτός που τυχαίνει το τζακποτ την αιωνιότητας)
Ερώτηση: σε ποιο σημείο της ιστορίας το διάβασες αυτό?
Απάντηση: …

Ακριβώς αγαπητό μου πουλί… Πουθενά! Το ότι ο κακός ληστής είναι ο αριστερός, δεν αναφέρεται πουθενά! "Εἷς δὲ τῶν κρεμασθέντων κακούργων ἐβλασφήμει αὐτὸν λέγων..." λέει ο Δρ Λούκυ... Ακόμα μια επίθεση με χαλκευμένο όπλο στο υποσυνείδητο του μέσου Ελληνοχριστιανού, δίπλα στις εκφράσεις «το δεξί μου χέρι», ή «μπείτε με το δεξί», ή «όλα δεξιά να σου έρθουν» για να μην γίνει πρώτο κόμμα η Αλέκα, ο Φώτης, ο Αλέξης, ο Ορέστης Από τον Βόλο κι η Μαρία απ’ τη Σπάρτη… Προπαγάνδα, αράπη μου…all right?

Πέρα όμως από τη πλάκα, για την ιστορία των ληστών, για την ταυτότητα τους, το έγκλημα για το οποίο καταδικάστηκαν δεν γνωρίζουμε τίποτα στο οποίο μπορούμε να βασιστούμε, και μόνο ικασίες μπορούμε να κάνουμε. Γιατί αν στηρικτούμε σε όσα γράφονται στα απόκρυφα ευαγγέλια, σε απολογίες πατέρων, σε παπαρολογίες χριστιανικών ευσεβικών εντύπων, σε ιουδαιοχριστιανοσοσιαλιστικοαναρχίζοντα σκεπτικιστικά μπλοκς και σε άλλα κείμενα με την χαρακτηριστική υπογραφή «πηγή: ιντερνετ» τότε έχουμε να πούμε τα εξής: οι δύο ληστές, Γίστας (ή Γέστας) ο αριστερός, Δυσμάς ο δεξής (ή Τίτος και Δουμάχος σε άλλη πηγή) ήταν εγκληματίες κατ’ εξακολούθησιν για περισσότερο από 30 χρόνια λυμαίνονταν την περιοχή από την Ιουδαία έως την Αίγυπτο κλέβοντας τα υπάρχοντα των ταξιδιωτών, επαναστάτες εθνικιστές (ζηλωτές) που συνελήφθησαν στην ταυτόχρονη με τα θεία πάθη επανάσταση κατά της Ρώμης στην περιοχή αλλά δεν την πήδηξαν όπως ο συνάδελφός τους Βαραββάς, δολοφόνοι που έκοβαν με μαχαίρι βυζιά γυναικών, (ο Γίστας, κατά το απόκρυφο του Ιωσήφ Αριμαθείας), Έλληνας φυσικά ο Δυσμάς που όταν ο Ιωσήφ και η Μαρία με τον μπόμπιρα Ιησού στο στήθος την κοπανούσαν για Αίγυπτο, τους συνάντησε με τη συμμορία του και τους έκλεψε το γαιδούρι αλλά όταν είδε πόσο όμορφο ήταν το πιτσιρίκι είπε: «πω πω, καλά ε, Θεός ο μικρός! Δώσε πίσω το γαϊδούρι βρε βόδι Ελιάσσωρ» –κι η Μαρία του είπε. «Το καλό που μας έκανες θα στο ξεπληρώσει κάποτε –περίπου 30 χρόνια μετά- ο γιος μου…»

Καταλαβαίνετε ότι δεν μπορούμε να ασχοληθούμε σοβαρά με τα παραπάνω ενδεχόμενα. Μπορούμε όμως να προσεγγίσουμε το -αληθές ή όχι- περιστατικό της κουβέντας του Γολγοθά από καθαρά ανθρωπιστική σκοπιά. Κι εντάξει ο ιερός συγγραφέας, έχει το σκοπό του και προβάλει το σωτηριολογικό του μήνυμα έτσι όπως το πιστεύει… Ο Γίστας, όμως?? Ας δούμε τα πράγματα από τη σκοπιά του:

Για λόγους που δεν μας επιτρέπουν να χτίσουμε μια αξιοπρεπή ιστορία για το πώς έφτασε στο σταυρό θα αποδεχτούμε ως αληθή την έννοια του «ληστή» που του καταμαρτυρούν οι Ευαγγελιστές και γενικότερα η παράδοση. Όπως επίσης θα πρέπει να θεωρήσουμε ως πραγματικότητα την υπόθεση ότι έχουν, ομοίως του Εσταυρωμένου Ιησού, βασανιστεί, μαστιγωθεί, κουβαλήσει τον 30κιλο μαρτυρικό σταυρό στον Γολγοθά, (απλώς χωρίς ευαγγελικές ή άλλες ιστορικές καταγραφές) +το μετά θάνατον σπάσιμο ποδιών που ο δικός μας το γλίτωσε (Ιωάννης κ19: 31-33).

Τι είναι ο Γίστας? Ένας άνθρωπος που «αδίκως» βρίσκεται στον σταυρό, για πολλούς λόγους: καταδικάζεται κι οδηγείται σε εκτέλεση από κατοχική κυβέρνηση, δεν του δίνεται η ευκαιρία της συμμετοχής του στο έθιμο της απελευθέρωσης λόγω Πάσχα… με το αρχιερατικό συμβούλιο πιθανώς να την έβγαζε με κανα μαστίγωμα ή με κάτι πιο γρήγορο και λιγότερο βίαιο, βρε αδελφέ!.

xountiniΦανταστείτε λοιπόν τον εαυτό σας από ανάλογες κακές συγκυρίες, ας πούμε, δεμένο με αλυσίδες με άλλους δύο, σ’ ένα κλειστό κουτί που το ρίχνουν στη θάλασσα! Και μέσα σ’ αυτές τις κακές συγκυρίες, έχεις και μία καλή: αντιλαμβάνεσαι ότι ο ένας από τους συνοδοιπόρους σου στο θάνατο είναι ο μάγος των αποδράσεων, Χουντίνι! Τον οποίο, κάτι σκεπτικιστές αναρχοκουμούνια που δεν πιστεύουν στο ιδιαίτερο ατομικό του χάρισμα που αντίκειται στην φυσική ισότητα του λαού και της εργατιάς, τον έχουν δικάσει, ως θλιβερό σαλτιμπάγκο της πλουτοκρατίας και του διεθνούς κεφαλαίου, τον έχουν κλείσει εκεί μέσα για να πεθάνει, αν δεν ελευθερωθεί, και τον κοροϊδεύουν απ’ έξω! Μαντεύω την συζήτηση σας:

- Εσείς, κύριε, είστε ο Χουντίνι? Ο μεγάλος μάγος των αποδράσεων?
- Ναι…
- Υγρασία έχει σήμερα… Και τα ψάρια σ’ αυτή τη περιοχή είναι πολλά, πλούσιος τόπος….ευτυχώς γιατί το κρέας είναι πανάκριβο… Καλέ πολύ σας πάει το κολιέ...

Καλά πλάκα κάνετε? Το πρώτο απολύτως φυσιολογικό πράγμα που θα σκεφτόσασταν είναι να του πείτε –είτε πιστεύετε στο χάρισμα του, είτε όχι -και μάλιστα σε όχι τόσο ευγενικό τόνο, όπως ο Γίστας- :

«Μεγάλε, βγάλε μας από δω και κερνάω τις μπύρες…»

Το απολύτως φυσιολογικό είπε ο Γίστας, που ούτε τέλειος άνθρωπος είναι ούτε VIP, ούτε κι έχει καποιο σωτηριολογικό δεδομένο (κάτι σαν «μπάρμπα στην Κωρώνη», το πιάσατε το υπονοούμενο…) που να του εξασφαλίζει την ηρεμία στο θάνατο. Αυτό που δεν βρίσκω φυσιολογικό είναι η πραότητα των λόγων του με την οποία μας μεταφέρεται από τον Λουκά, αλλά υποπτεύομαι ότι είναι το «πνεύμα» των λόγων που μεταφέρεται κι όχι το «γράμμα».

Το ίδιο κι η στάση του έτερου ληστή του "καλού" Δυσμά, του οποίου τα λόγια στέκονται ενάντια στην ανθρώπινη φύση και το φόβο του θανάτου που επιμένω ότι δεν μπορεί να ξεπεραστεί κάτω από τις συγκεκριμένες συνθήκες. Ειδικά όταν, δεν είσαι στημένος (λαμόγιο δηλαδή), δεν είσαι εκ πεποιθήσεως γλείφτης εξουσιών, ή μαστουρωμένος από οποιούχο διάλυμμα σε κρασί που συνήθιζαν να δίνουν οι ρωμαίοι σε σταυρωθέντες για να χαλαρώνουν (μη πάει το μυαλό σας σε τίποτα ανθρώπινο, για να μην αντιστέκονται το έδιναν).

Άδικα λοιπόν ο «αριστερός ληστής» για πάνω από 2000 χρόνια τώρα συκοφαντείται από λογής-λογής ευσεβιστικά λογύδρια που εξυμνούν την παραφύσει προθανάτια ευδαιμονία του Δυσμά. Άδικα τον εμπλέκουν ως σκεύος ενός σωτηριολογικού παιχνιδιού για δογματικούς πατρώνες, γιατί ουδέποτε συμφώνησε, ουδέποτε το επέλεξε, και ουδέποτε προετοιμάστηκε για να ξεπεράσει την εκλογικευμένη και πολύ ανθρώπινη επιλογή του στο δίλλημα: τη ζωή που είχε γνωρίσει κι αγαπήσει στο σύντομο πέρασμα από τα χώματα της χανναανίτικης γης, ή το νεφελώδες τοπίο μιας Ουράνιας Βασιλείας –που αμφιβάλλω για το κατά πόσο και τι είχε ακούσει- ενός γιου Θεού που είχε μπροστά του, ή μάλλον δίπλα του… σε αρκετά "δύσκολη" θέση. Και εδώ συνίσταται η τραγικότητα του. Θα μπορούσε να είχε βρεθεί σταυρωμένος, παλουκωμένος, λιθοβολισμένος, κάπου αλλού, κάποια άλλη μέρα, εξίσου νεκρός, αλλά με το κούτελο του καθαρό και όχι να διασύρεται στα πέρατα του χρόνου, από συνοθύλευμα λαών κι ανθρώπων, σε χώρες που ποτέ δεν έμαθε ότι υπάρχουν, για πράγματα που ποτέ δεν επέλεξε… Οκ, κι ο Χίτλερ διασύρεται από την ιστορία, αλλά αυτός διάλεξε! Ο Γίστας τι έκανε δηλαδή, που εσύ δεν θα το κανες?

mitsarasΠριν αρχίσεις πάλι τα εκ του άμβωνος κηρύγματα, στάσου μπροστά στο καθρέπτη και απάντησε στο ερώτημα, που ο Μητσάρας απ’ το Θεολόγο –ο Θεός να τον συγχωρεί, και να τον καβατζώνει καμιά μπύρα, από τις καλές- το έβαζε σε όποιον συναντούσε, πολλές φορές χωρίς εμφανή, από τα συμφραζόμενα, λόγο:

Εσύ στην θέση τ’, τι θά κανες?

Share

2009©Kavalacity.net