Εκτύπωση

Πόσο δίκιο...

Συγγραφέας: Τόλης Βουρβουτσιώτης.... Δημοσίευση στη κατηγορία Ο Τόλης Βουρβουτσιώτης γράφει

Σας άρεσε το άρθρο?
(6 ψήφοι, μέση τιμή 4.33 από τα 5 αστέρια)

9251Πόσο κοντά είναι οι στέγες των σπιτιών που κατοικούν οι ιδεοληψίες μας τελικά! Κάνεις ένα σάλτο και τσουπ! είσαι στο δωμάτιο με τους μαιάνδρους και τραγουδάς εθνικούς ύμνους με την παλάμη προτεταμένη! Όταν το αντιλαμβάνεσαι, -κάτι λες δεν πάει καλά εδώ με μένα- ορμάς όξω από το μπαλκόνι και, τσουπ! βρίσκεσαι λίγο παρακεί, αγορεύοντας μ’ όλη την επιχειρηματολογία της αριστεράς - της καθεστωτικής, ή της άλλης!

Από εδώ ξαναπεράσαμε! Ανοίγεις πόρτα, τσουπ ευρωπαϊκές μισοτελειωμένες ολοκληρώσεις, ευρωλιγούρα κι ευρωσκεπτικισμός ανάκατα. Έτσι κι εγώ, διαβάζοντας τα τελευταία κείμενα στο site, νοιώθω ότι έχουν δίκιο όσοι λένε ότι σε καιρούς βαθιάς κρίσης τα ξεκάθαρα όρια χάνονται (ή τα όρια, ξεκάθαρα χάνονται), όπως κι ο πάσης φύσεως ιδεολογικός προσανατολισμός. Δεν μπορεί όμως, κάτι μένει! Κάποια πράγματα έχουν από μόνα τους μια αυταξία κι ένα νόημα! Χωρίς να περιμένω παραπομπές σε κυβερνητικούς εκπροσώπους της ενημέρωσης για ερμηνεία.

 

Εμείς που γεννήσαμε τη δημοκρατία, αυτή των ολίγων, με τον δήμο εκ προοιμίου να ξεχωρίζει ως σιτάρι από τις ήρες με μορφή γυναικών, μετοίκων-και λαθρομετοίκων, δούλων, απωλέσαμε, όχι μόνο το δικαίωμα να την πατεντάρουμε σαν το καλαμπόκι της Μοσάντο, και να πληρωνόμαστε από τους «βαλανιδοσυλλέκτες» λιάζοντας τ’ αχαμνά μας, αλλά πληρώνουμε κι από πάνω για την επανεισαγωγή της γενόσημης έκδοσης από την Δύση, με διορισμένους πρωθυπουργούς - τραπεζίτες, και παραγγελία εκλογικών αποτελεσμάτων! Τόσο καιρό ξυπνούσες και κοιμόσουν, λαουτζίκο, με το φόβο του «κουμουνιστή» που θα σου επιτάξει το σπίτι στο όνομα της μεγάλης σοσιαλιστικής πατρίδας (του). Έτρεμες για το δελτίο του ψωμιού και τ’ άδεια ράφια... Τώρα που ξεκίνησαν να σου παίρνουν το σπίτι οι φιλελεύθεροι, λαουτζίκο, τώρα που τα ράφια είναι γεμάτα, αλλά δεν σου φτάνουν ν’ αγοράσεις τίποτα, τώρα που γλυκοκοιτάς το αλουμινόκουτο των συσσιτίων, τώρα να δω τι ζυγό σηκώνει ο τράχηλος και η μήτρα σου, λαουτζίκο… Όλα όσα μισούσες στον «κουμμουνισμό», τώρα σου έρχονται με δυτικό περιτύλιγμα, φιλελεύθερο και δικαίωμα επιλογής κατασχέτη… Και ποιον θα χεις τώρα να μισείς, λαουτζίκο!

Πόσο δίκιο έχεις σ’ όλα όσα γράφεις, φίλε μου Βασίλη! Αλλά για όλα φταίει το DNA μας. Και με την εξέλιξη της γενετικής πρέπει να ψάχνουμε το γενεαλογικό μας δέντρο για να βρούμε, εκτός από την ντόπα-που τη ξέρουμε-, πότε τα ηρωικά -σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες γνήσιων πατριωτών (κι όχι σαν τα ζερβά μου μούτρα)- δεοξυριβονουκλεοτίδια μας αναμείχτηκαν με αντίστοιχα με αυτά της κότας κι ενίοτε της πάπιας, και γεννήθηκε το σημερινό γένος του σωλήνα που καταπληκτικά περιγράφεις, από μάνα μίζα της Σιέμενς και μπαμπά γλείφτη, διορισμένο σε Δημόσιο Ουρητήριο (στο Δημόσιο να’ ναι …κι ότι θέλει ας είναι). Που είναι ήρωας υπό την ακτινοβολία της οθόνης και το λίπος των κουμπιών του keyboard, αλλά μεταμορφώνεται σε κότα μπροστά στη βρώμα της εξουσίας που ακόμα αναδύουν όλοι αυτοί που διαχειρίστηκαν τον κατήφορό μας και συνεχίζουν να ζουν με τα κλεμμένα του παρελθόντος… Που κάνει την πάπια ακόμα και μπροστά στο καθρέφτη, πιπιλίζοντας το μότο του Ιταλού πιτσιρικά: «εγώ ελπίζω να τη βολέψω»…

Η αγανακτίλα, φίλε Βασίλη, έχει αναμεμειγμένη μυρουδιά πρώην βολεμένων, επαγγελματιών επαναστατών που γηράσκουν αεί διασπώμενοι1, εθνοκαψούρηδων παρακρατικών σε διατεταγμένη υπηρεσία και ανθρώπων της κατώτερης κοινωνικής υποστάθμης2 με τελειωμένα όλα τα ψήγματα αξιοπρέπειας κι ελπίδας. Αν νομίζεις ότι η μεσαία τάξη που καπηλεύτηκε τα καλά του ευρωπαίου Αβραάμ και του Ισαάκ, βγήκε στα πεζοδρόμια μ’ απλωμένο χέρι και τρύπια παπούτσια, μάλλον κάνεις λάθος. Αυτής της γης οι κολασμένοι είναι, που ούτε τζιπούρες είχαν στα τραπέζια ή τα γκαράζ τους, ούτε και μπορούσαν να ξενυχτούν στα μπουζούκια με τα 700€ μηνοκάματο που είχαν-και τώρα δεν!

Πολλών ευτυχώς η αγανάκτηση δεν εξαντλείται στις μούντζες στο κοινοβούλιο, στις βραδινά ξεσπάσματα θανάτου σε μετανάστες και σ’ εμπρησμούς δημοσίων οργανισμών, ή σε πλατωνικές ερωτοτροπίες με έθνη ανάδελφα και τις μάνες αυτών, αλλά εκτείνεται σε πράξεις αλληλεγγύης και βοήθειας σ’ όποιον το έχει ανάγκη, ξεθάβει αρχές και ηθικές που τις ξεχάσαμε κάτω από τη λάμψη της κοπριάς του Lifestyle, και οργανώνεται δίνοντας το σωστό νόημα στη λέξη «σύντροφε».

Κι είναι, νιώθω, χρέος μας, ημών των ακόμα χορτάτων - για λίγο ακόμα- ν’ ανακαλύψουμε την σκυλίσια όσφρηση μας, και να ξεχωρίσουμε τις μυρουδιές, πριν παραδώσουμε στη πυρά την μήνιν του όχλου. Και να κρατάμε στο πίσω μέρος του μυαλού μας ότι μόνο στο σαλόνι μας έχει θέση η θεωρητική κουβέντα. Για τους εξαθλιωμένους «και στο σοσιαλισμό και στο καπιταλισμό, η μοναξιά παντού η ίδια είναι3»

1 Τζίμης Πανούσης
2 Νίκος Τσιφόρος
3 Άγαμοι Θύτες

Share

2009©Kavalacity.net