Εκτύπωση

"Εν Θεώ" καργιόλης

Συγγραφέας: Τόλης Βουρβουτσιώτης.... Δημοσίευση στη κατηγορία Ο Τόλης Βουρβουτσιώτης γράφει

Σας άρεσε το άρθρο?
(13 ψήφοι, μέση τιμή 4.69 από τα 5 αστέρια)

dogΤο μεγάλο ερώτημα για την ύπαρξη ή όχι Θεού δεν μπορεί να απαντηθεί με σιγουριά, αν και ο καθένας έχει και διατηρεί τις απόψεις του.

Το ερώτημα όμως αν υπάρχει συντεταμένη εκκλησιαστική ηγεσία, πως σκέφτεται, πως λειτουργεί και τελικά πως αντιλαμβάνεται και πως χρησιμοποιεί το δικαίωμα του αυτοδιοίκητου που της έχει χαριστεί ως επικρατούσα θρησκεία του Ελληνικού κράτους, απαντάται ξεκάθαρα στην περίπτωση του μαυροφορεμένου δολοφόνου της Πάτρας. Ο ξεφτιλισμένος υπάνθρωπος που σήκωσε την καραμπίνα κι εκτέλεσε εν ψυχρώ ένα κουτάβι-κυνηγόσκυλο μπροστά στα μάτια του ιδιοκτήτη του, είναι ακόμη ελεύθερος κι απολαμβάνει την ασυλία που του δίνει το σχήμα του, ενώ έχει κατατεθεί μήνυση, έχει κατασχεθεί το όπλο κι έχει διαταχθεί η σύλληψη του από τον αρμόδιο εισαγγελέα… Γιατί? Γιατί δεν φτάνει η εισαγγελική εντολή που θα αρκούσε για τον κάθε κοινό καργιόλη! Γι’ αυτόν, πρέπει να εγκριθεί από τον μητροπολίτη στη δικαιοδοσία του οποίου βρίσκεται το μοναστήρι, αλλά και από τον ηγούμενο της μονής. Όσο αυτοί οι δύο κάνουν τους «κινέζους», κανένας δεν μπορεί να τον ακουμπήσει γιατί η εκκλησία έχει το αυτοδιοίκητο, και γιατί ως μοναχός υπόκειται στο εκκλησιαστικό δίκαιο…

Αυτός ο σκατόψυχος, όταν δεν βγάζει προς τα έξω την σκατένια του ψυχή, προσεύχεται (παρακαλώ να με εξαιρείς εμένα από τις προσευχές σου, αλήτη) για να σωθεί ο κόσμος από την αμαρτία, και δίνει ευχές και συμβουλές σε ανύποπτες καλοκάγαθες  γιαγιάδες που υποτάσσονται με σεβασμό στην ιερότητα του σχήματος του, των ρούχων του, χωρίς να έχουν ιδέα πόσο μαύρο κρύβει κάτω από αυτό! Μια φράση μου ρχεται στο μυαλό και την σιγοτραγουδάω: ...εσύ απ' τον κόσμο σαν θα λείψεις, όλα θα παν καλά!

Για να τελειώνουμε: Η σύνταξη της πρότασης: «Ο δεσπότης είναι ο μόνος, που έχει το δικαίωμα, να φέρει το θέμα στα αρμόδια όργανα της Εκκλησίας της Ελλάδος.» που ακούω αριστερά και δεξιά είναι ατυχέστατη, γιατί δεν αποτελεί δικαίωμα του εν λόγω Δεσπότη, αλλά υποχρέωση. Υποχρέωση του, απέναντι στο υπόλοιπο ποίμνιο που υποκλίνεται με σεβασμό μπροστά του να διατηρήσει καθαρό από τέτοιους ανθρώπους το μοναχικό σχήμα! Υποχρέωση του απέναντι σε ολόκληρη την Κτίση την οποία ο Θεός που υπηρετούν δημιούργησε με αγάπη. Υποχρέωση του απεναντι στον «ελάχιστο» αδελφό, σ’αυτό το δημιούργημα που δεν μπορεί να αντισταθεί στην καραμπίνα. Υποχρέωση, ελάχιστη υποχρέωση κι ανάγκη απέναντι σ’ όλους αυτούς που πίσω από το κάθε λογής σχήμα ή αξίωμα (για να γενικεύσω) κρύβουν την ασχήμια τους. Μας φτάνουν οι παπαμάνατζερ, οι παπαγκέυ, οι παπαπρεβέζηδες που από καιρό σε καιρό μας κυκλώνουν και που είναι επίπονο και δύσκολο να αποδειχτούν τα αδικήματα τους. Τουλάχιστον οι, με τρανταχτές αποδείξεις, παπαδολοφόνοι να μας αδειάζουν την γωνιά και να γεμίζουν τις πιο σκοτεινές γωνιές των φυλακών.

Κι επειδή μου περνάν από το μυαλό αντιδράσεις από φίλους κι «εχθρούς», να ξεκαθαρίσω: Ούτε σε όλους τους μοναχούς αναφέρομαι, αφού η «συλλογική ευθύνη» όχι μόνο δεν αποτελεί «όπλο» στην συλλογιστική μου σαν άνθρωπος, αλλά διαρκής αντίπαλος (τουναντίον, έχω την εντύπωση ότι η τοποθέτηση μου συνάδει με την γενικότερη από πολλούς διάθεση προστασίας τους). Ούτε ευκαιρία βρήκα να «ρίξω χολή» στην ηγεσία της εκκλησίας με την οποία ως γνωστό, ούτε είχα, ούτε θα έχω ποτέ καλές σχέσεις. Υπάρχουν τόσα πολλά ζητήματα που μας χωρίζουν (δίπλα σ’ αυτά που μας ενώνουν) που δεν χρειάζομαι τέτοιου είδους πατήματα! Καλό θα είναι όμως, να έχουν τα άγια ώτα τους ανοικτά στην κριτική, ακόμα κι αυτήν ημών των ποταπών που δεν τους φιλάμε το χέρι, τουλάχιστον σε θέματα που οφθαλμοφανέστατα παρανομούν ή συγκαλύπτουν εγκληματικές συμπεριφορές σάπιων υπολόγων τους.

dog1dog2dog3

Share

Σχόλια  

 
-1 #1 ΑΠ: "Εν Θεώ" καργιόληςΒΑΣΙΛΗΣ 24-01-2012 10:51
Μερικές παρατηρήσεις για το παραπάνω άρθρο.
1) Η ένωση Εκκλησίας κράτους στην Ελλάδα έγινε με πρωτοβουλία του κράτους και εποφελεια του Ελληνικού λαού. Αν χρειάζεται να θυμίσω την παραγνώριση μεγάλου τμήματος της εκκλησιαστικής γης για να δοθεί στους μετανάστες από τη μικρασιατική καταστροφή. Είναι λοιπόν τουλάχιστον ανεύθυνο να πυροβολούμε συνεχώς τον ένα αναβαλλόμενο μέρος μιας συμφωνίας όποτε κ όταν μας βολεύει χωρίς να ξέρουμε την συμφωνία.
2) Ο κυνηγός άφησε το σκυλί του ελεύθερο σε ιδιωτική γη. Ίσως η αντίδραση του μοναχού να φαίνεται υπερβολική αλλά πως θα φαίνονταν στον γράφοντα να έβλεπε μέσα στην αυλή του που παίζουν τα παιδία του να ορμά το σκυλί του γείτονα χωρίς επιτήρηση;; Επισημαίνω λοιπόν ότι η ευθύνη της επιτήρησης του σκύλου ανήκει στον ιδιοκτήτη. Αν δεν είναι εκπαιδευμένο δεν θα έπρεπε να το πάρει στο κυνήγι. Και αν ήθελε να το εκπαιδεύσει δεν έπρεπε να το οδηγήσει σε ιδιωτικό χώρο.
3) Κάθε μοναχός έχει μια διακονία και ανάλογες ευθύνες. Φαντάζομαι ότι ο μοναχός που είχε την ευθύνη των ζώων της μονής δεν ήταν η πρώτη φορά που είχε αντιμετωπίσει ανάλογο πρόβλημα από «υπεύθυνους» παραθεριστές- κυνηγούς που αλωνίζουν τα βουνά λες και είναι το σαλόνι του σπιτιού τους. Ανθρώπους που ευαισθησία τους εξαντλείται στην ηδονή του της θανάτωσης άγριων ζώων (που δεν έχουν ψυχή σαν το σκυλί του ευαίσθητου κατά τα άλλα κυνηγού), και στην ικανοποίηση της κοιλιάς τους με ιδιαίτερα εδέσματα της κτηνώδους αυτής δραστηριότητας. Ο κόπος και η αγάπη που δίνει ένας απλός άνθρωπος στο μεγάλωμα οικόσιτων ζώων εξαφανίζεται αν αυτός γίνει μοναχός; Και η απώλεια του ζώου του δικαιώνει, τον κατά τα άλλα ανεύθυνο και φονιά άλλων ζώων, κυνηγό;;;
Κλείνοντας θα πω ότι η σύγχυση που υπάρχει απέναντι στην θρησκεία συχνά με το πρόσχημα της Εκκλησίας η οπ μάλλον οφείλεται μόνο στην δική μας αποχή και άγνοια και «φαντασία» γύρω από αυτά τα θέματα και σε τίποτα άλλο.
 
 
#2 ΑΠ:Τόλης Βουρβουτσιώτης 24-01-2012 15:52
Φίλε Βασίλη

Αν και το άρθρο μου ουδεμία αναφορά και σχέση έχει με τις σχέσεις κράτους – εκκλησίας, εντούτοις μπαίνω στον πειρασμό να πω δυο πράγματα πάνω στο σχόκιο σου:
Ένωση Κράτους κι Εκκλησίας δεν έγινε ποτέ – το status που επικρατεί κάτω από το εφεύρημα «επικρατούσα θρησκεία» είναι κομμάτι του συντάγματος, που καμιά αναθεωρητική βουλή δεν τόλμησε-κατάφερ ε ν’ αγγίξει. Προφανώς εννοείς τα προνόμια (sic) που απολαμβάνει η Εκκλησία της Ελλάδος που αφορούν φορολογική ασυλία, πληρωμή των μισθών των κληρικών, απαλλαγή στράτευσης κλπ κλπ. Αυτά όντως τα αντάλλαξε με εκκλησιαστικά κτήματα που δόθηκαν (δόθηκαν?) στους πρόσφυγες (σε καμιά περίπτωση μετανάστες). Έχε στο νου σου όμως τα εξής:
Κάτω από ποιες συνθήκες αποκτήθηκαν (χρυσόβουλα από κάθε απίθανο σουλτάνο και τα κατά τόπους τσιράκια τους με φαναριώτικα ενδύματα), κι αν φορολογήθηκαν ποτέ για την κατοχή τους (πριν τα «χαρίσουν» με την εμετική συμφωνία)
Κάτω από ποιες συνθήκες δόθηκαν (εθνική τραγωδία στη Μικρασία)
Σε τι κατάσταση ήταν τα κτήματα (τα περισσότερα ήταν βαλτώδεις εκτάσεις στη Μακεδονία που χάθηκαν ζωές και ιδρώτας για να γίνουν καλλιεργήσιμες)
Πόσο θα μπορούσαν να κοστολογηθούν την συγκεκριμένη στιγμή της ανταλλαγής τους, κι αν αυτό το ποσό το όποιο κι αν ήταν έχει ήδη ξεπληρωθεί όλα αυτά τα χρόνια από τις σκανδαλώσεις οικονομικές ρυθμίσεις που απολαμβάνει!
Ερωτήματα προς σκέψη...

Για το δεύτερο που λες, έχεις και άδικο και δίκιο: Καταρχήν απ΄ότι καταλαβαίνω από τα ρεπορτάζ ο σκύλος δεν ήταν σε «ιδιωτική γή» αλλά έξω από τον περίβολο του μοναστηριού, η δε προσέγγιση μου δεν είναι νομική αλλά ουσιαστική. Ακόμα κι αν ήταν μέσα στον περίβολο –που δεν ήταν- το να σηκώσει ένας μοναχός όπλο για το οποίο δεν έχει άδεια κατοχής και να σκοτώσει ένα κουτάβι είναι απαράδεκτο κάτω από οποιαδήποτε συνθήκη και να έγινε! Θα μπορούσα να σου απαντήσω κι εγώ με υπόθεση έργου: «Αν ήταν άνθρωπος θα το σήκωνε?» Επειδή υποπτέυομαι ότι η απάντηση σου είναι αρνητική, σε ρωτάω: Ο μοναχός είναι υπηρέτης και πονά υποφέρει προσεύχεται για ολόκληρη την κτίση που έχει φτιάξει ο καλός Θεούλης του, ή μόνο για ένα κομμάτι της κτίσης που αφορά τα συμφέροντα της ράτσας του?

Σε σχέση με τους κυνηγούς και το κυνήγι είναι τουλάχιστον άστοχο να το αποδεχτώ σαν θέση καθώς:
Η προσωπική μου θεώρηση δεν μπορεί να ξεχωρίσει άγρια και ήμερα ζώα, ζώα που «κτίσθηκαν» για να ζουν, και ζώα που «κτίσθηκαν» για να εκτρέφονται και να αποτελούν γεύμα ανθρώπων –κάποτε κάποτε και μοναχών.
Το κυνήγι είναι θεσμικά κατοχυρωμένο από το κράτος –παρόλο που δεν μου αρέσει- οι κυνηγοί πληρώνουν ένα κάρο λεφτά για να έχουν άδεια, κι υπάρχει ένα ομολογουμένο σκληρό νομικό καθεστώς για το τι επιτρέπεται να κυνηγάνε, σε ποιο χρόνο και σε ποιο τόπο. Αν κάποιος παρανομεί υπάρχει η θυροφυλακή που για οποιαδήποτε παράβαση κατάσχει όπλο κι αμάξι κι οδηγεί τον κυνηγό που παρανομεί στο αυτόφορο. Χωρίς την άδεια κανενός σεβασμιότατου Αρχικυνηγάρχη! Θα μπορούσα να το αποδεχτώ σαν επιχείρημα δικό σου, αλλά εδώ μιλάμε για τον μοναχό! Ο οποίος εκτρέφει ζώα –όχι για να τους μάθει την εν θεώ αγάπη για όλη την κτίση, ούτε για να τα απελευθερώσει στη φύση, αλλά για να τα σφάξει και να ικανοποιήσει κι αυτός την κοιλία του και τις κοιλιές των ομοίων του, ή ακόμα χειρότερα, να τα πουλήσει ως μοναστηριακά «άγια σφάγια». Είμαι σίγουρος ότι θα νοιώθει τεράστια έκπληξη η κότα όταν βρεθεί από το πλέγμα της άδολης αγάπης στην «άγια χύτρα» της μονής. Ευτυχώς που δεν μπορεί να την εκφράσει ως κοτόσουπα…

Για την τελική σου διαπίστωση, νομίζω ότι κι εσύ (σκόπιμα?) συγχέεις το πλήρωμα το οποίο πιστεύει στην «μετά Χριστώ ζωή» και το καθίδρυμα το οποίο διοικεί. Σε ότι αφορά εμένα, μετά από 5 χρόνια θεολογικών σπουδών και πολλά επόμενα ενασχόλησης, καμιά σύγχιση δεν έχω. Τουναντίον, έχω τεράστια συμπάθια για το πλήρωμα, και ξεκάθαρες, εκπεφρασμένες απόψεις για το καθίδρυμα, και είτε είναι αρεστές είτε όχι…

Αλλά πάλι λέω ότι το κείμενο το οποίο σχολιάζουμε καμιά σχέση δεν έχει ούτε με το ένα ούτε με το άλλο… Σε δύο πράγματα κάνει focus: Αν δεν ήταν μοναχός αν θα είχε περάσει αυτόφορο? Κι αν είναι δικαίωμα ή υποχρέωση του μητροπολίτη να δώσει το οκ για να δικαστεί. Το τι θα αποφασίσει η δικαιοσύνη μετά, ο θεός κι η ψυχή του δικαστή...
 
 
#3 ΑΠ: "Εν Θεώ" καργιόληςΒΑΣΙΛΗΣ 25-01-2012 13:58
Θα δώσω μια πολύ σύντομη απάντηση-σχολια σμό στην δική σου.
1) Τα χρυσόβουλα είναι αναγνωρισμένοι τίτλοι από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο και άλλους διεθνείς φορείς οπότε καλώς είναι και στην Ελλάδα.
2) Αποδέχεσαι τη νομιμότητα του κυνηγιού αν και διαφωνείς με το ηθικό κομμάτι αλλά δε κάνεις το αντίστοιχο στη περίπτωση του μοναχού δηλαδή να αποδεχτείς το νόμο ακόμη κι αν δε συμφωνείς πράγμα που είναι ανακόλουθο.
3) Ο φόνος ζώου σίγουρα δεν είναι θεάρεστη πράξη. Αλλά θεολογικά κρίνεται από το Θεό και από τους ανθρώπους από το νομικό σύστημα και τους εκάστοτε νόμους. Αν κάποιος λοιπόν έχει ευθύνη είναι ο νομοθέτης και σε εκείνον θα έπρεπε να στρέψεις τα πηρά σου (ίσως και για την νομιμοποίηση του κυνηγού).
4) Όσο για τη διαφοροποίηση ήμερων και άγριων ζώων ΙΣΑ ΙΣΑ αυτό επισήμανα ότι και οι δυο είναι φρονείς ζώων. Ο ένας για σπορ και ο άλλος για υπεράσπιση άλλων ζώων.
5) Σε σχέση με αναφορές τις κατσαρόλες και ότι οτιδήποτε σχετικό δε με αφόρα ούτε και με ενδιαφέρει.

Η διαφωνία μας προβλέπω ότι θα παραμείνει διαφωνία μια και ξεκινούμε από τελείως διαφορετική Βάση και επιλεγούμε διαφορετική οπτική. Πράγμα που δεν είναι υποχρεωτικά κακό αρκεί να γίνεται με καλή διάθεση προς τον συνομιλητή.
 
 
#4 ΑΠ:Τόλης Βουρβουτσιώτης 25-01-2012 15:00
Φίλε Βασίλη,

Η διαφωνία, παντρεμένη με την καλή διάθεση προς τον συνομιλιτή είναι το αλάτι της γης. Γι’ αυτό άλλωστε εγώ προσωπικά γράφω, για να γίνεται κουβέντα επί των διαφωνιών κι όχι για να εισπράττω «μπράβα» και καλά σχόλια.
1) Η διαφωνία μου με τα χρυσόβουλα και τα φιρμανια είναι ότι αυτοί που τα έδιναν ήταν κατακτητές αυτής της γης και την κατοχή τους την πήραν με τους κατοχικούς στρατούς. Δεν χωράει το μυαλό μου ότι μπορεί να έχουν το δικαίωμα να μεταβιβάζουν την κατακτημένη γη, κι αυτό σε μια επόμενη κατάσταση εθνικής πια κυριαρχίας να ισχύει και να είναι νόμιμο… Δεν πα να τα αναγνωρίζουν τα ευρωπαικά ή tα διαπλανητικά δικαστήρια! Εγώ δεν πρόκειται να αποδεκτώ ποτέ την "επίφαση νομιμότητας" τους.
2) Θύμισε μου ποιον νόμο ακριβώς επικαλείσαι για την υπεράσπισή του? Δηλαδή, βάση ποιου νόμου σήκωσε όπλο και πυροβόλησε νόμιμα?
3) Στο ξαναγράφω: νόμοι υπάρχουν και είναι συγκεκριμένοι για την συγκεκριμένη εγκληματική ενέργεια, όπως κι οι διαδικασίες που ακολουθούνται για όλους τους κοινούς θνητούς. Μόνο που για την περίπτωση του μοναχού για να εφαρμοστούν οι νόμοι του κράτους χρειάζεται άδεια από τον δεσπότη και τον ηγούμενο. Κι σ΄αυτούς και μόνο «στρέφω τα πυρά μου» ούτε καν στον ίδιο τον μοναχό για τον οποίο είμαι πεπεισμένος ότι είναι ένα απλό κάθαρμα σαν και τα υπόλοιπα (μηδέ εμένα εξαιρουμένου) που έτυχε να φοράει το εξώρασο της μοναχικής κουράς.
4) Εγώ μόνο την προσωπική μου συμβολή στο ζήτημα της δολοφονίας ζώων μπορώ να διαχειριστώ, κι αυτό κάνω: Είμαι 20 χρόνια χορτοφάγος, δεν χρησιμοποιώ (συνειδητά τουλάχιστον) «προϊόντα» που χρειάζεται να αφαιρεθεί η ζωή του ζώου για τα τα καταναλώσω, και προστατεύω όσο μπορώ όποιο τύχει και βρεθεί δίπλα μου, από μυρμύγκι μέχρι δεινόσαυρο (εξαιρούνται τα κουνούπια, για τα οποία θα κριθώ –με την θεολογική έννοια). Ωστόσο επιμένω ότι ο εν λόγω μοναχός δεν εκτρέφει τα ζώα από αγάπη αλλά από συμφέρον που έχει από την θανάτωσή τους. Κατ’ αυτό δεν έχει καμία διαφορά με τον κυνηγό, αν εξαιρέσεις ότι τα θηράματα έχουν μια –πολύ μικρή- ευκαιρία να ξεφύγουν από την επαναληπτική καραμπίνα του κυνηγού ενώ τα «οικόσιτα» καμία να ξεφύγουν από το μαχαίρι του αφεντικού τους.
5) Σίγουρα δεν αφορούσαν εσένα και δεν είχα καμιά διάθεση να σε μέμψω ή να σε προσβάλω για κάτι.

Καλή διάθεση, αλλά και θάρρος στη διατύπωση των θέσεων του καθενός, πάνω από όλα.
 
 
#5 ΑΠ: "Εν Θεώ" καργιόληςΒΑΣΙΛΗΣ 26-01-2012 10:02
Ας βάλουμε αλατοπίπερο λοιπόν.
1) Τα χρυσόβουλα είναι πρωτίστως Βυζαντινοί – συγγνώμη λάθος Ρωμαϊκοί ( της ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας κ ίσως πιο σωστά Ελληνορωμαϊκής ) – τίτλοι δευτερευόντως αναγνωριστήκαν η εκδόθηκαν και από την Υψηλή πύλη.
2) Αναφέρομαι ακριβώς σε αυτό δηλαδή στο ότι στη περίπτωση του μοναχού για να εφαρμοστούν οι νόμοι του κράτους χρειάζεται άδεια από τον δεσπότη και τον ηγούμενο που αποτελεί νόμο της πολιτείας ΟΧΙ της Εκκλησιάς.
3) Επίσης σε πληροφορώ ότι η εκτροφή ζώων δεν συνδέεται υποχρεωτικά με την θανάτωση και τη βρώση ( που παρεμπιπτόντως με βρίσκει σύμφωνο και τη θρησκεία που υπηρετεί ο μοναχός επίσης, εκτός αν κάποιος επιλέξει αλλιώς όπως πχ ένας μοναχός η ένας εκ πεποίθησης χορτοφάγος). Το ότι επιλέγεις να πιστεύεις ότι το ένα συνδέεται με το άλλο είναι θέμα κακοπροαίρετου συλλογισμού και μόνο.

Πιστεύω να προσέθεσα κάτι , αν πάλι όχι δε χανόμαστε.
 

2009©Kavalacity.net