Εκτύπωση

Αξιοπρέπεια

Συγγραφέας: Τόλης Βουρβουτσιώτης.... Δημοσίευση στη κατηγορία Ο Τόλης Βουρβουτσιώτης γράφει

Σας άρεσε το άρθρο?
(8 ψήφοι, μέση τιμή 5.00 από τα 5 αστέρια)

aksioprepiaΞεκίνησε από το μακρυνό Ιράν, όπου έζησε με αξιοπρέπεια τα πρώτα της τριάντα χρόνια. Φτωχά χρόνια σε μια πλούσια χώρα, γυναίκα σε μια αντροκρατούμενη κοινωνία.

Αλλά λέφτερη να ζει, ν’ αντικρίζει τον ήλιο, να νιώθει τον άνεμο, να ονειρεύεται έστω και κάτω από έναν αντρικό κόρφο. Ώσπου, πατρίς-θρησκεία της γάμησαν την ζωή.

Τριάντα χρόνια δύσκολα. Τριάντα χρόνια χωρίς τα χρειώδη, τριάντα χρόνια να κρύβει, μαζί με το πρόσωπό της, την οργή κάτω από το τσαντόρ, να σκουπίζει τα δάκρυα στην μαντίλα που καλύπτει την σεμνότητα των φονταμενταλιστών. Τριάντα χρόνια να μετράει από το πίσω μέρος του σπιτιού την ζωή της που φεύγει …

Και φεύγουν οι μέρες, που όμως γράφουν καινούργια γράμματα στις σελίδες της. Η υπομονή περισσεύει για τα δικά της βάσανα, αλλά σώνεται στο χαμόγελο του γιου –λένε οι φυλλάδες- του εγγονού της -λόγω ηλικίας- λέω εγώ. Ούτε το ψωμί ούτε η ελπίδα φτάνει για να συνεχίσει να κουρνιάζει φοβισμένη -και πόσο καιρό ακόμα να ελπίζει?-. Ντύνουν με τα φτωχικά τους κουρέλια τα 59 της και τα τα 12 του χρόνια, ζαλώνονται την ντροπή μας, και ξεκινάνε.

Λεφτά να πληρώσουν τους «σεβαστούς» μας δουλέμπορους δεν έχουν (αλήθεια, όντως καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή?). Με τα πόδια παλεύουν με τα βουνά της ανατολίας την πείνα και το καταχείμωνο. Κι αυτούς τους οδηγεί κάποιο αστέρι σαν αυτό των δικών μας χριστουγέννων. Κι έχει το χρώμα της αξιοπρέπειας, την γεύση της ελπίδας, και στο βάθος την σκοτεινή λάμψη του θανάτου.

Φτάσαν μέχρι τον Έβρο για να αποθέσουν στα κρύα νερά του τα παγωμένα κορμιά τους, και να του χαρίσουν –λύτρο αντί πολλών- το χαμόγελο τους. Στις πίσω σελίδες των εφημερίδων μπορεί να το βρεις σαν είδηση -πέντε λέξεις-, μπορεί και όχι. Μέχρι εκεί τους έφτασαν τα αποθέματα σε ελπίδα. Ότι δεν κατάφερε η μητριά πατρίδα, ότι δεν κατάφερε η σαρία των αγράμματων αγιατολάδων και των κομπλεξικών σερνικών που τους προσκυνούν, το κατάφερε ο χιονιάς της δύσης.

Στην όχθη του ποταμού Έβρου αναπαύονται. Η κρύα λάσπη έσβυσε την λάμψη για την καλύτερη ζωή που ονειρεύοταν. Που μη σκεφτείς ότι περιελάμβανε πλούτη και μεγαλεία. Δυο «ελάχιστοι αδελφοί», ξεκίνησαν από το μακρινό Ιράν να ξαναβρουν και να δώσουν νόημα σε μια λέξη! Σ’ εμάς που χουχουλιάζοντας στην ζέστη του τζακιού μας την ανταλλάζουμε για ψίχουλα και την παραδίδουμε αμαχητί στους δικούς μας λακέδες…

Αξιοπρέπεια!

Share

2009©Kavalacity.net